Day 332 understanding the intensity of sadness

grayscale photo of person's back

I have noticed that I am still carrying an intense feeling of sadness within me since Prince died in 2016. When hearing he died, I wasn’t able to speak about it for a few hours because of the overwhelming emotions I felt within me.

Because of it coming up every once and while, and feeling the intensity again, I wanted to understand it so I can release it while knowing that experiencing sadness is normal.

I have listened to this interview to be able to understand what sadness is. It is an energetic experience that actually accumulates in our mind, beingness and body throughout  time. It’s not an experience that all of a sudden is coming up out of nowhere when someone is not in your world or reality anymore.

When developing an intimate relationship (in my case with a specific kind of artist and his music) over time, the sadness emotional energy already starts accumulating, manifesting and layering within my mind at the start of it. I was mentally preparing myself for the moment of loss because the more intimacy you develop over time, with something or someone,  what also simulthaneously develop is that fear of loss.

But how much of our relationship is  more energetically based than really in fact are reality, practically, physically and meaningfull based?

What I did is constructively used my imagination and place the artist and his music in front of me and saw how much my relationship with his music is energy based. In this case with positive energy. I have accumulated this in my mind, beingness and body over time in more than 30 years.

After listening to the interview, I can see that there is gratefulness  within me for the real joy this artist still brings in my life through his music.

I forgive myself for accepting and allowing myself to feel absolutely overwhelmed by the sadness I experience after Prince died.

I forgive myself for accepting and allowing myself to hold on to the sadness and the intensity of it, while knowing that it is a very unpleasant experience within me and to not investigate what sadness actually is.

I forgive myself for accepting and allowing myself to assume that sadness is suddenly created and manifested in the moment someone leaves this reality and to not consider that the intensity and overwhelming extent of the sadness I experience in those moments shows that it must have accumulated over time in my mind, being and body and could not have been generated in an instant moment of loosing someone.

I forgive myself for not accepting and allowing myself to see, realize and understand  that the energy of sadness already starts accumulating, manifesting and layering within me, within and throughout the time that I am developing an intimate relationship with something or someone.

I forgive myself for not accepting and allowing myself to see, realize and understand that I have created the habit of simultaneously developing a relationship with someone and in the back of my mind, already preparing myself for the moment of losing that someone.

I forgive myself for accepting and allowing myself to create a positive energy based relationship with the artist and his music and to not see, realize and understand how this in fact is related to my fear of loosing his music when he died.

I forgive myself for accepting and allowing myself to experience sadness as a comfortable energy and to belief that it makes the loss more bearable and meaningful.

I forgive myself for accepting and allowing myself to believe that so long as I am sad by the loss of Prince, that I am still honouring him through my sadness, as though the sadness is keeping him alive in me.

I forgive myself for accepting and allowing myself to not see, realize and understand that without being the artist here in my world,  what remains is the music and the gift of the words that I saw he was expressing, being able to gift this to myself.  Therefore I am grateful.

 

I especially recommend the interview  when being in a close and intimate relationship and/or when you have lost someone you were close to and the person is out of your reality/world.

 

 

 

Dag 184 het loslaten van emotionele gehechtheid aan muziek (van Prince)

Deze blog wilde ik al lang schrijven. Ik onderzoek in deze blog mijn emotionele gehechtheid bij het horen van muziek en dan in het byzonder de muziek van Prince.

In 1984 kreeg ik de LP Purple Rain, dat album wilde ik graag hebben. Het is de aanzet geweest voor een tienerkamer vol met posters van Prince, nachtenlang voor de VVV liggen voor een concertkaartje, en veel bezochte concerten in binnen- en buitenland. Ik kocht alle LP’s en probeerde zoveel mogelijk bootlegs te bemachtigen omdat daarop opnames van live concerten stonden.

De muziek van Prince loopt als een rode draad door mijn leven. Ik bewonderde de man om zijn eigenzinnigheid, autonomie en genialiteit (hij beheerst het spelen op 19 muziekinstrumenten). De vele concerten die ik bezocht heb, beschouwde ik als hoogtepunten in mijn leven. Er gebeurde iets met mij wanneer die man begon te spelen.

Mijn emotionele gehechtheid aan zijn muziek loopt als een rode draad door mijn leven en begint dus in mijn tienerjaren. De jaren waarin ik veel met  emoties te maken heb gehad waar ik mij totaal geen raad mee wist. In die moeilijke momenten luisterde ik altijd naar zijn muziek, specifieke nummers waarvan ik de teksten niet begreep maar mij wel kon identificeren met de emotionele lading erachter. Hij uitte zijn emotie in muziek en dat had ik nodig als een bevestiging van mijn eigen emoties, dat die er ook mochten zijn. Daarom luisterde ik ook het liefst alleen op mijn kamer zijn muziek, dan wist ik zeker dat ik mijn emoties mocht en kon uiten.

Toen ik ergens in de dertig was kreeg ik meer besef van mijn relatie met de muziek van Prince en begreep ik ook eindelijk zijn teksten. En toen was daar vorig jaar het loslaten van mijn emotionele relatie met de muziek van Prince. Door mijn eigen begrip van wat emoties zijn en doen met mij, liet ik de emotie los en viel mijn gehechtheid aan zijn muziek ook weg en dat loslaten vond ik heel eng. Ik vond dat eng omdat ik niets meer had wat mij verbond met Prince en zijn muziek. Het heeft  tijd nodig gehad om te wennen aan het luisteren naar zijn muziek zonder de lading erachter, ik dacht dat ik er nooit meer van zou kunnen genieten.

Ik realiseer mij nu dat ik zonder de energetische lading kan zien en horen wat echt is aan mijn relatie met zijn muziek zonder mijn eigen interpretaties die ingevuld worden door emoties en gevoelens.

Zelfvergeving en zelfcorrecties volgen in een volgende blog.