Day 319 directing my stubbornness

stubborn-person

I had a cool conversation with others about stubbornness. I could very much relate to this word because I have been stubborn for a really long time in my life. When other people would say something to me or about me, I would not listen to them and reject their words immediately.

When looking at why I would reject the words of others, I realize that I only wanted to see my own way as a big protection wall for my ego and insecurities. I had this idea of being attacked by someone else when they wanted to show me what they had noticed about this or that or about me. I did not trust anyone by their words.

As I can see and realize now, it also has to do with me being insecure and thinking that I am not good enough. So as long as I could hold on to my own way, I saw myself as being strong and standing for my own beliefs.

However, when I began to let go of my own created protection wall in my process, I started to listen to what others had to say. In fact, I became more curious at their perspectives and insights. I have given myself the chance to stand in their shoes, to really see and hear what they want to show me and then assess/ re-evaluate my own point of view or I can show them mine if I see it will support them. It is interesting to know how many times their words supported me or the situation for a better outcome.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to reject the words of other people immediately when they want to show me something.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to not wanting to listen to other people’s words or point of view but instead hold on to my own way.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to make the decision to not trust the words of others before I even hear them.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to think as a believe that other people will attack me by saying something negative about me.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to not see, realize and understand that I hide my own insecurities by being stubborn. I am not willing to see or investigate ‘my own way’, my own words that I am not sure of.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to not willing to see and investigate my own way, my own words that I am not sure of.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to not see, realize and understand that it was all about me not trusting my own words, not trusting myself because my words were self-centered.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to think that I am not good enough, a pattern that is deeply ingrained inside of me.

I do realize that when I am being more open to investigate my own words or point of view and to trust myself that I am able to direct them for the best outcome, I can stand more easily in the shoes of someone else and re-assess my own words. Then stick with it or change it when it is best in the situation and so for all.

I commit myself to trust my own words and point of view and to hear and see other’s -by standing in their shoes- so I can assess and direct them both for the best outcome.

 

Advertenties

Dag 305 wat is kwetsbaarheid echt?

tilftdj3x6u-benny-jackson

Dit is een vervolg op mijn vorige blog, dag 304. Hierin kwam naar voren dat ik weerstand zie in mezelf om mij kwetsbaar op te stellen omdat ik kwetsbaarheid zie als ‘zwak’ en inferieur aan de ander zijn. Er zit een negatieve lading op dit woord bij mij die ik ga onderzoeken en uitschrijven zodat ik helder kan zien wat kwetsbaarheid werkelijk is.

kwets·baar

vatbaar voor verwonding of ander onheil

erg gevoelig

breekbaar, snel stuk of ziek vb: dit kostbare servies is erg kwetsbaar
je kwetsbaar opstellen [je zo gedragen dat anderen je gemakkelijk kunnen kwetsen]

Het algemene beeld van kwetsbaarheid is negatief, zoals ik dit zelf ook steeds heb gezien. Ik zie dat ik angst heb ontwikkeld gedurende mijn leven om mij kwetsbaar op te stellen omdat ik dit associeer met afwijzing van wie ik ben.

Haal ik de negatieve lading weg dan is mijn herdefiniëring van het woord ‘kwetsbaarheid’:

In mezelf zien wat een bepaald contact/situatie met mij doet en dit open delen met de ander, zonder oordeel. Het delen van mijn oprechte gedachten; dat wat ik zie in mezelf of in de ander, delen met elkaar.

Als ik mezelf kwetsbaar opstel, dan neem ik verantwoording om oprecht te zijn en te zeggen wat ik nodig heb van de ander wat tot gevolg heeft dat ik in balans blijf zo ook het contact in balans blijft en we helder kunnen zien hoe we verder gaan.

Kwetsbaarheid heeft voor mij vooral te maken met verantwoording nemen voor mezelf, en mezelf richting geven op een oordeelloze en oprechte manier. Hierin zit geen ego/mind verlangens, behoeften of willen. Het is zien wat ik echt nodig heb in het moment, in het contact met de ander en in die specifieke situatie ook zien wat het beste is voor iedereen.

Mijzelf kwetsbaar op durven stellen is mijn wil inzetten om mezelf te openen naar de ander en het onbekende tegemoet durven gaan, hierin te vertrouwen op mezelf, niet wetende wat de uitkomst zal zijn. Het toestaan en aangaan van geheel nieuwe ervaringen die nou eenmaal kwetsbaar zijn omdat ze nieuw zijn en een uitdaging vormen waarin ik zie dat ik kan groeien.

De oude manier om mezelf niet kwetsbaar op te stellen, vanuit het startpunt van angst, zoals ik dat tot nu toe steeds heb gedaan, leidt naar afgescheidenheid, verdringing, onoprechtheid en het niet nemen van mijn verantwoordelijkheid om mezelf te uiten als wie ik echt ben en wat mijn werkelijke behoeften zijn.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mezelf als zwak te zien wanneer ik mij kwetsbaar opstel.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik afgewezen zal worden als ik mij kwetsbaar opstel.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik gestraft wordt wanneer ik mezelf open naar iemand anders en aangeef wat ik nodig heb in het contact/in de situatie.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben angst in mezelf te creëren om mezelf te laten zien als wie ik echt ben.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben afgescheidenheid te creëren van mezelf en de ander als mezelf.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben angst als startpunt te nemen en mezelf gedreven door angst, richting te geven waarbij ik zie dat ik mezelf verwijder van mezelf en de ander en weerstand en onverschilligheid oproep.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien, realiseren en begrijpen dat mijn weerstand om mezelf te openen naar de ander, gevolgen heeft en zich manifesteert als ‘uit contact zijn’, zonder te zoeken naar een oplossing waardoor we in contact kunnen blijven.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mijn verantwoording niet te nemen om mezelf te stoppen in het uiten van mezelf wanneer ik zie dat ik niet meer weet of mijn gedachten onoprecht of oprecht zijn.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien, realiseren en begrijpen dat ik mezelf kan stoppen als ik mezelf gewaar ben van het uiten van onoprechte gedachten.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben het heel eng te vinden om mezelf te openen naar de ander en oprecht te zijn in hetgeen ik zie.

Ik zie, realiseer en begrijp dat kwetsbaarheid vraagt om vertrouwen, oprechtheid, de wil om door te zetten en het betreden van nieuwe paden, waar ik zie dat ik kan groeien en de uitkomst ongwis is.

Wanneer en als ik mezelf gewaar ben van het niet durven laten zien van mijn kwetsbaarheid als oprechte gedachten, stop ik en adem. Ik zal in het moment mezelf corrigeren door beperkende onoprechte gedachten direct te stoppen, te vergeven en te corrigeren zodat ik alsnog uiting geef aan mezelf.

Ik zie, realiseer en begrijp dat ik mezelf kan openen naar de ander, mijn oprechte gedachten kan delen in wat ik zie in mezelf en in de ander en dit de mogelijkheid geeft om te groeien in nieuwe ervaringen.

Ik stel mezelf ten doel om oprecht te zijn en te blijven naar mezelf toe zodat ik dit ook kan zijn naar de ander.

Ik stel mezelf ten doel om te zien, realiseren en begrijpen dat ik mezelf kan openen naar de ander, zodat ik nieuwe ervaringen opdoe waarin ik zie dat er potentie voor groei is.

Ik stel mezelf ten doel om het onbekende tegemoet te treden, dit met vertrouwen te doen en mijn wil hierin te gebruiken om door te zetten.

Ik stel mezelf ten doel om in contact te blijven met de ander als mezelf door naar oplossingen te zoeken die het beste zijn voor iedereen in de situatie.

Ik zie, realiseer en begrijp dat wanneer ik mijzelf open, dit ruimte zal geven aan de ander om hetzelfde te doen dus stel ik mezelf ten doel om mezelf te uiten als wie ik echt ben waardoor ik ruimte creëer om te groeien.

 

Dag 285 het Caregiver Archetype

In een sessie Kinesiologie wat ik recent heb gehad,  kwam het karakter van ‘The Caregiver’ naar voren. Dit karakter belichaam ik in relatie tot iemand anders. Ik reageerde verbaasd ‘huh, ik?’ en vervolgens met ongeloof ‘nee, echt niet’. Het was een totaal blinde vlek.

Wat zijn de expressies van de ‘caregiver archetype’?

  • Zorgen voor anderen om zichzelf goed te voelen.
  • Verlenen waarde aan het gevoel dat ze door anderen nodig zijn
  • Ondersteunen de zwakke punten van anderen vanuit het startpunt van medelijden
  • Zien zichzelf als meer toegerust en sterker dan anderen
  • Onderdrukt emoties van machteloosheid en hulpeloosheid in zichzelf om het beeld van de ‘caregiver’ te presenteren
  • Wil controle hebben over het leven van anderen onder de noemer van ‘zorgzaamheid’
  • Gebruikt de overtuiging dat hij zorgzaam is voor anderen als rechtvaardiging van het acteren vanuit het startpunt van zorgen en angst
  • Beschuldigt anderen als ondankbaar wanneer hij niet de verwachte erkenning krijgt

In de sessie komt verder naar voren dat dit punt vrij diep zit; in de onbewuste quantum mind en quantum physical lagen van mijzelf, wat de reden kan zijn dat ik mij er niet direct bewust van ben. De persoonlijkheid heb ik gekopieerd van mijn vader.

In de persoonlijkheid zit een bepaalde polariteit vervat; aan de ene kant willen geven om/zorgen voor anderen en mijn daar dan goed bij voelen, en aan de andere kant dan kwaad/gefrustreerd worden wanneer ik merk dat mensen die zorg niet waarderen.

De positieve gevoelens zitten wel op bewust vlak waardoor ik mij er bewust van ben dat ik het fijn vindt om voor iemand te zorgen. De negatieve emoties zitten meer op onderbewust en onbewust vlak. Het enige wat ik mij in de sessie realiseer is dat ik altijd enorm gefocust ben op wat iemand nodig heeft.

Verder heb ik de neiging te ‘dagdromen’, om te denken aan wat ik zou willen doen voor andere mensen om hun gelukkig te maken. Door te ‘dagdromen’ ben ik bezig de polariteit te creëren/voeden. Ik realiseer mij in dit stuk direct dat nemen en geven in balans moeten zijn bij mij.

Een andere dimensie die naar voren komt is dat ik een positief geladen zelf-beeld heb gevormd in mijn mind/geest; namelijk van mijzelf als zijnde iemand die veel om anderen geeft en waarin ik mijzelf als het ware in een soort van superieure positie plaats. Het probleem met dit zelf-beeld van het ego is dat ik ga geloven dat andere mensen haast verplicht zijn om te waarderen wat ik voor hun doe. Omdat ik geloof dat wat ik doe en wie ik ben ‘juist’ en ‘goed’ is.

Het archetype van ‘de pestkop’ stapt vervolgens naar voren als ik zie/besef dat als/wanneer ik van anderen verwacht dat ze zich op een bepaalde manier gedragen, dat ik dan een soort pestkop ben omdat ik hun niet zichzelf laat zijn.

De oplossing van dit patroon is het herdefiniëren en leven van het woord ‘attent en zorgzaam’ in relatie tot andere mensen maar dan in de zin van mijzelf in hun schoenen verplaatsen en door hun ogen heen kijken. Dus niet door de ogen van mijn eigen verwachtingen of ideeën van wat ‘goed’ of ‘slecht’ is.

In volgende blogs werk ik de punten verder uit.

 

 

 

Dag 161 Ik ben het zat om te overleven

Mijn dochter liet een doos met rozijnen vallen op straat die bedoeld waren voor de kippen in het park. De rozijnen vielen verspreid over de grond en dat triggerde mij om heel chagrijnig te worden, ik vloekte hardop en had er geen plezier meer in om de kippen te voeren, in het park te wandelen in de zon en wilde maar 1 ding; naar huis toe om onder mijn dekbed te kruipen. Bovenal wilde ik alleen zijn. Dat ging niet door want ik had mijn dochter beloofd een spelletje met haar te doen. Ze koos ganzenbord uit, en ik vind dat geen leuk spel omdat er altijd een winnaar is en een verliezer. Mijn dochter kan er niet goed tegen wanneer zij verliest, en dat snap ik. Je gaat toch niet ergens aan mee doen waarbij er een kans is dat je kan verliezen?

In ieder geval, ik merkte iets op in mijn sombere stemming die van geen wijken wist; ik wilde graag alleen zijn zodat mijn dochter mij niet kon storen in mijn gedachten die mijn sombere stemming creëerden. Ik was in mijn hoofd/mind bezig met het zat zijn te overleven en ik realiseerde mij voor het eerst in mijn leven dat ik geen geld genoeg heb om mezelf te ondersteunen met fysiotherapiebehandelingen en een kroon te laten plaatsen in mijn gebit.

Tegelijkertijd echter, ben ik stappen aan het zetten om mijn financiële situatie te veranderen in een meer ondersteunende en stabielere situatie. Nu merk ik dat de mind er alles aan doet om deze verandering te stoppen. Het is niet uit op een verbetering merk ik. Integendeel.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben plotsklaps in een sombere stemming te verkeren doordat mijn dochter een doos met rozijnen op de grond laat vallen die overal heen stuiteren en rollen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben een triggerpoint (gevallen doos met rozijnen) te gebruiken als excuus om in een sombere stemming te geraken en te blijven hangen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben in de sombere stemming te blijven hangen en daardoor geen plezier meer ervaar van het samenzijn met mijn dochter, het mooie weer en het voeren van de kippen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te accepteren van mezelf dat ik somber ben waardoor ik vecht tegen mijn stemming en zodoende niet kan zien wat er nu precies gebeurt en wat ik denk.

Ik realiseer mij dat wanneer ik de sombere stemming toelaat er te zijn, ik erin kan kijken en helder kan zien wat de aanleiding is en dit in schrijven te onderzoeken en mezelf erin te vergeven.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mezelf niet te ondersteunen in het stoppen van de stemming door in mijn adem te gaan om zo helder te kunnen zien wat er gebeurt.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mij te laten leiden/lijden door mijn mind waardoor ik in een sombere stemming blijf en de mind zich voort kan bewegen door de energie die ermee gepaard gaat.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik alleen wil zijn zodat mijn mind alle tijd heeft om gedachten voort te brengen die negatieve energie blijven creëren.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mijn sombere stemming pas te stoppen wanneer ik een chat heb met mijn buddy die mij begeleidt in mijn proces terwijl ik mijzelf simpel had kunnen stoppen door in mijn adem te gaan.

Door de chat met mijn buddy werd het mij duidelijk dat mijn sombere stemming te maken heeft met de gedachten dat ik het heel erg zat ben om te overleven.

Ik realiseer mij dat ik in mijn proces bezig ben om mezelf te ondersteunen door middel van gezond verstand en dat ik mij aan het ontdoen ben van gedachten die energie genereren en destructief zijn en dat de mind er alles aan doet om die energie voort te laten bewegen omdat zij in de illusie verkeert dood te gaan wanneer zij niet voortgedreven wordt door energie, en dus dood gaat. Lol.

Dus realiseer ik mij doordat ik nu in de realiteit stappen ga zetten om verandering aan te brengen, de mind zich intensiever laat gelden.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat de mind sterker is dan Zelf en het mij daardoor niet lukt om daadwerkelijk veranderingen aan te brengen in mijn proces.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken nu ik daadwerkelijk stappen van verandering aan het zetten ben in de realiteit, de mind het gaat winnen om de verandering tegen te houden waardoor de huidige situatie gehandhaaft blijft of nog erger wordt.

Ik realiseer mij dat de mind als startpunt angst heeft, angst om niet meer als mind/ego te kunnen voortbestaan.

Wanneer en als ik mezelf ervaar in een sombere stemming, stop ik en adem. Ik ga fysiek iets doen waardoor ik ontspan en helder kan kijken wat er nu precies gebeurt. Ik onderzoek in schrijven wat ik mij realiseer en pas er zelfvergeving en zelfcorrectie op toe.

Ik stel mezelf ten doel om mijzelf verder te informeren door naar de serie The Soul of Money te luisteren zodat ik beter begrijp hoe de energie van geld werkt en waarom het zo ongelijk verdeeld is.

Ik stel mezelf ten doel om stabiel te staan in het punt van geld.

Dag 158 (vervolg) en…denk jij ook dat het makkelijk is om snel uit een uitkering te raken?

In mijn vorige blog (dag 157) schreef ik over reacties van mensen die denken dat het heel makkelijk is om uit een situatie met een uitkering/laag inkomen te komen. Ik ga verder in deze blog.

Wat mij opvalt wanneer je zoals ik een laag inkomen hebt, aangevuld met uitkering, dat mensen menen het recht te hebben om voor mij te gaan bepalen wat ik precies moet doen en vooral wat ik allemaal niet mag doen. Wanneer ik geld heb, kan ik letterlijk en figuurlijk, ruimte in deze wereld kopen, heb ik dat niet dan heb ik ook weinig tot geen recht op leefruimte.

Dus, hoe minder geld ik heb, hoe minder ik te vertellen heb. De hoeveel geld bepaalt hoeveel macht en zeggenschap ik zelf over mijn leven heb. Dit zie ik vooral weerspiegeld in de overheid die in plaats van dienend te zijn aan de burger, nu bepaald wat de burger wel en niet mag doen. 

Wat geeft mensen het recht, nu ik weinig inkomen heb, voor mij te bepalen hoe ik mijn leven in moet richten? 

Juist nu ik weinig inkomen en dus leefruimte hebt en het leven verstikkend is, heb ik ruimte/geld nodig om weer adem te kunnen halen. Wat ik zie is dat mij dat niet wordt gegund door de overheid. Wanneer de bodem van de put zichtbaar is, dan klim je er zelf maar uit maar eigenlijk is dat niet de bedoeling want het systeem zal mij tegenhouden zodat ik in het destructieve en failliete systeem kan blijven meedraaien. 

Natuurlijk is dit geen leven, dit is overleven. Bernard Poolman zei eens dat de mens nog niet weet wat leven is. Wij als mensheid weten nog niet wat leven is. Ik ben echter vastbesloten om mijn reis naar leven voort te zetten en de verandering te leven die nodig is in deze wereld.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te participeren in de gedachte dat mijn waarde in deze wereld bepaalt wordt door de hoeveelheid geld die ik heb.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te participeren in de gedachte dat wanneer ik weinig tot geen geld heb, ik geen recht op leven heb.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben deel te nemen in de ervaring van overleven door weinig geld te hebben.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik als mens waarde heb in deze wereld wanneer ik veel geld “bezit”.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat geld de waarde van de mens op deze wereld bepaald.

Ik realiseer mij dat wat werkelijk waarde in deze wereld heeft, echt is en levend en niet met geld bepaalt kan worden.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien wat werkelijk waarde heeft in deze wereld en dat die niet te koop is.

Ik stel mezelf ten doel om de verandering te leven die nodig is om een wereld te creëren die het beste is voor iedereen.

Aanbevolen; Living Income Guaranteed

 

 

Dag 148 mijzelf stoppen in het toestaan van negatieve energie

In dag 145 heb ik al een begin gemaakt in het onderzoeken van mijn beleefdheid om te blijven luisteren naar mensen die mij kleiner maken dan ik ben en mij tegen willen houden in mijn persoonlijke ontwikkeling.

In deze blog wil ik het genereren van negatieve energie in mezelf stoppen wanneer ik merk dat ik wordt aangevallen in hetgeen ik mee bezig ben in mijn leven.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mijzelf bloot te stellen aan aanvallen van iemand die mij kleiner wil maken dan ik ben en mezelf en de ander niet te steunen in het stoppen van het genereren van negatieve energie in de mind waardoor de situatie escaleert.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te participeren in gesprekken die bij mij negatieve energie creëren waardoor ik mij daardoor laat leiden en afgescheiden ben van mezelf en de ander.

Ik realiseer mij dat ik overweldigd raak van een aanval van iemand op hetgeen ik doe of zeg waardoor de mind kans ziet om negatieve energie te creëren doordat ik mijzelf als machteloos ervaar ten opzichte van de aanval.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te participeren in het gevoel van machteloosheid waardoor ik mij overweldigd voel door een aanval op hetgeen ik zeg of doe.

Ik realiseer mij dat ik als klein meisje gestraft werd door mijn ouders, hetzij verbaal of fysiek en het mij verboden werd daar iets van te zeggen of tegen te doen. Het werd mij  verboden om voor mezelf op te komen wanneer ik met woede werd benaderd door mijn ouders waardoor ik tot nu toe dezelfde houding aanmeet in soortgelijke situaties.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben als klein meisje door mijn ouders te worden gestraft, hetzij fysiek of verbaal en het mij verboden wordt om iets terug te zeggen of te doen waardoor ik murw en apathisch reageer op negatieve aanvallen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mij als klein meisje inferieur te voelen ten opzichte van mijn ouders die superieur en autoritair zijn in mijn ogen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben als klein meisje niet te snappen wat ik precies verkeerd heb gedaan dat ik gestraft wordt en dat ik niets mag zeggen ter verdediging van mezelf waardoor ik niet weet waar ik aan toe ben/niets van de situatie begrijp.

Ik realiseer mij dat ik mezelf als volwassene kan ondersteunen in het stoppen van negatieve aanvallen van anderen door in het moment en zelf-oprecht vanuit het startpunt wat het beste is voor iedereen de woorden te kiezen die een aanval voorkomen en stoppen.

Wanneer en als ik mezelf gewaar ben van het ervaren van machteloosheid/overweldiging wanneer ik wordt aangevallen op hetgeen ik zeg of doe, stop ik en adem. In plaats hiervan kies ik vanuit het moment woorden met als startpunt wat het beste is voor iedereen.

Ik stel mezelf ten doel om mezelf te ondersteunen in aanvallen van negativiteit op hetgeen ik doe of zeg door de aanval te voorkomen/stoppen door woorden te kiezen die als startpunt het beste zijn voor voor iedereen in het moment.