Day 323 inspiration, where are you when I need you?!

cherry-laithang-312590 (1)

At the end of 2017 I was in a situation that I had walked several paths in my life that came to an end. I was very passionate about some of them and I have learned a lot along the way. I don’t see it as failing but more as pathways that have contributed to my development and growth. With each path I had walked, I learned new skills and expanded myself. I have pushed myself out of my comfortzone to do things that I was afraid of. For example working with kids and elderly, being a projectleader, keeping a business administration, introducing a new product and for a short amount of time I was part of a cliënt counsil.

Now back to the end of 2017; All of the pathways had ended and I realized that for the first time in my life, I didn’t know which path to take. I had no idea at all and I noticed this panic within me; like I was lost and out of direction. I was looking for a word that could support me within this situation and what came up was the word ‘inspiration’.

The word ‘inspiration’ was a well-known friend of mine back in the nineties when I was a Fashion-Academy student. I had to come up with a design-collection from scratch and I was used to inspiration coming to me almost at the time that I needed it. And now it didn’t happen, nothing, zero, nada.

After a talk with my buddy about this I realized that I have limited myself by defining inspiration as something that is here right away – instantly when I need it. She showed me another perspective; to take the time and patience to look at it for a while, knowing that something is out there, but it’s not immediately clear where it will take me. And sometimes inspiration is like a seed that is planted and takes time to mature within me. This was an eye-opener that really supported me.

In the beginning of this year I got an interesting email that leads me to the start of a whole new pathway…

 

I forgive myself that I have accepted and allowed myself  to feel fear when I don’t know which direction I can take in my life.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to feel like there is no ground underneath my feet when I don’t have a direction in my life.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to feel panic and feeling like I am standing still – no movement when there is no direction.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to think it’s a dead end when there is no direction.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to stop myself from common sense and solutions when I panic and go into a negative state of mind where everything seems to be hopeless.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to limit myself to have the perspective that inspiration can instantly come to me when I think I need it.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to believe that I am lost and don’t know which road to take and to not see, realize and understand that inspiration is out there and it might take a while to see it.

 

 

 

 

 

 

 

Advertenties

Day 322 am I really supporting our cat?

Vlos.jpg

We have moved to a new house recently, bringing our cat with us. The cat was only used to the old house for five years and so I was wondering how she would cope in her new environment.

I let her stay inside for about 7 or 8 days. I already noticed that she wanted to go outside and after a few considerations, I let her go. She was very careful and only stayed in the garden for a while. After a few encounters (read battles) with another cat, she decided to stay in the house and would only leave for a short period of time.

This was a new situation for all of us, because we were used to our cat being outside a big part of the day or night, mostly for hunting or playing with another cat.

She was a bit stressed of the whole situation and was much more depending on us. Meaning; she wanted a lot more attention from me. At first I didn’t get her signals but she repeatedly asked for my attention with her ‘play-eyes’ (big black pupils) and swinging tail. So I started to play with her, but it was only for a short period of time that it was fun for her. I even bought some new toys as it seems that the old toys were not interesting anymore, but again, she was only entertained for a short while. She just sits there watching me picking up the ball time after time and throwing it through the livingroom.

Another thing she wanted is to go outside, but with me. As soon as I came home from work or something, she gives clear signals that she wants to go outside with me. That’s when I got irritated because that was not my plan and I wish it was the same way as in our old house; her being outside most of the day, on her own, hunting and playing.

When I recently read a certain facebook post, I had a realization and it really opened up my eyes;  my cat only sees me and my daughter during the day. She has no other connections, no Social Media, no TV, no telephone. Nobody else to play with. She trusts me that I support her, she even asks me for it by giving clear signals. As a result of this realization I am now supporting her to go out for a walk together, so she can get used to her new environment and feel safe to explore it.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to ignore the signals my cat gives me and only respond to it when she repeatedly tries to get my attention.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to only consider my own wants and needs when I come home and ignore the attention my cat wants from me as soon as I come in.

I forgive myself that I have accepted and allowed to feel too tired to play with the cat.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to find it boring to play with the cat and to not see, realize and understand that my cat has no one else but me and my daughter.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to want to stick to my own plan and thus ignore my cats needs.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to have the thought that I would like it to be as it was in our old house and neighbourhood and to not see, realize and understand that this is not reality anymore.

When and as I am aware of me ignoring my cat’s needs because of my self-interest alone, I stop and breath. I do realize that my cat is depending on me for support and company and thus;

I commit myself to support my cat with what she needs and to play with her when I can self-honestly say that I have the time for it.

 

 

 

 

 

 

Day 321 fear of leadership

ethan-weil-262745

I am very fascinated by leadership and managing people. I have read a lot of books about this topic. Why? Because I have worked in companies where I saw people in leadership positions that weren’t fit for the job. I saw the consequences of it all for the teams/the people.  It really did hurt me to see people becoming smaller and more insecure because of bad leadership/managing people. What I saw and realized is that a lack of trust, ‘wanting to stay in control’ and not knowing how to direct people, was causing the problem, over and over again. It was a huge frustration for me at that time to realize and not knowing what good leadership was all about so I started to read about it. The point that I didn’t saw in leaders was the point of coaching people; how to support them in reaching their utmost potential. To get the best out of them so it would lead to more quality and sustainable growth of the business.

Reading about it was a great help but more importantly and effective; bringing back the word ‘leadership’ to myself was of most support. Redefining the word; what did it meant to me in the past and how do I want to live it? What is real leadership and how can I create myself as a leader – for myself first? It is a process with falling back into comfort zones, standing up again, pushing myself through resistances, not giving up on myself, learn from my mistakes and expanding myself.

I was recommended to watch this video from Sunette where she shared her process with becoming a leader and managing people. It’s an excellent support for those who want to live their utmost potential.

I will apply self-forgiveness and self-correction on the points I come across in my process of living the word ‘leadership’.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself for being hard on myself for making a mistake.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to make a mistake and react to it by going straight back into my comfort zone of making myself invisible for the rest of the world, stepping into my introverted character.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to go straight back into my comfort zone of being introverted, making myself invisible for the rest of the world.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to not stand up for myself when I am falling/making a mistake and to not push myself through the resistances to move on and expand myself.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to not allow myself to stumble and fall but instead wanting to be perfect at once without realizing it’s a process.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to strongly resist the position of becoming/being a leader/managing people because of the fear of falling, making mistakes, being not good enough and taking responsibility for myself and as a result of this fear, holding myself back from expanding.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to not see, realize and understand that life gives me situations that will assist and support me to step up for myself, not accepting and allowing less than my utmost potential and instead go into self pity not seeing that these situations are seeds to step up and expand myself to live my utmost potential.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to think that ‘I can’t do this’ instead of asking myself the question ‘how can I do this?’.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to fear being a good example for others in a leadership position.

When and as I see myself wanting to give up on myself, I stop and breath. I will investigate my thoughts and apply self-forgiveness and self-correction on my realizations.

I do realize that it’s a process to become a good (Self)leader, where I will stumble and fall, make mistakes and have to push myself through resistances and out of my comfort zone of being introverted, making myself invisible for the world and instead step up for myself and expand and create myself as the best leader I can be.

I commit myself to keep investigating what skills and talents  do I need to develop within myself  to assist and support myself in the process of living the word leadership. I commit myself to reach out for people that can and will support me in this process.

 

 

 

Day 320 how to make a real yes or no

doors-1767563_640

There have been enough situations in my life where I have said yes or no to a question or situation without considering myself in it or the consequences. I would simply ‘follow my positive feelings’ which I saw as my intuition that would lead me in the ‘right’ direction. Most of the time it would lead to unwanted consequences for myself and  for those who were involved.

I can be very enthusiastic, saying yes very quickly before I make an informed decision within myself, weighing all the possible facts and outcomes, who’s involved within it, what do I need, what are the consequences short and long term. It helps me a lot to take the time to create a real yes or no, an advice my father once gave me; ‘sleep over it for a night’, which allows me to take the time to investigate the situation or the question. First I will make a clear decision for myself, then talk it through with others who are involved in it and so in the consequences of it all. If I do it this way, I make sure it is a balanced decision. It will support me in periods of my life when I have allready a lot of responsibilities.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to say yes immediately to a question or situation and to not consider the consequences of my decision.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to be in an enthusiastic energetic state when saying yes to something, where I can see the desire to do things for others so I can validate myself through them as I want them to see me as a giving and friendly person.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to generate positive energy so I can fulfill my desire to validate myself through others.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to follow my positive feelings and seeing them as my intuition and to not see, realize and understand that this is not a real and sustainable direction.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to ignore my real needs in a decision that I need to make and instead only see what I can do for others to generate positive energy.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to not first take the responsibility to really care for myself in a decision that I need to make.

When and as I see myself wanting to say yes (or no)  immediately without making an informed decision within myself, I stop and I breath. I will take the time to investigate the question or situation within myself, looking for all possible outcomes and consequences so I can make it a real yes or no.

I commit myself to – when needed – take the time to say yes or no, investigate possible outcomes, weigh things out, look for the consequences short- and long term and see who is involved within my decision. I see, realize and understand that in doing it this way, I can make it a real yes or no and step into it (or not) with full responsibility for myself and my decision.

 

Day 319 directing my stubbornness

stubborn-person

I had a cool conversation with others about stubbornness. I could very much relate to this word because I have been stubborn for a really long time in my life. When other people would say something to me or about me, I would not listen to them and reject their words immediately.

When looking at why I would reject the words of others, I realize that I only wanted to see my own way as a big protection wall for my ego and insecurities. I had this idea of being attacked by someone else when they wanted to show me what they had noticed about this or that or about me. I did not trust anyone by their words.

As I can see and realize now, it also has to do with me being insecure and thinking that I am not good enough. So as long as I could hold on to my own way, I saw myself as being strong and standing for my own beliefs.

However, when I began to let go of my own created protection wall in my process, I started to listen to what others had to say. In fact, I became more curious at their perspectives and insights. I have given myself the chance to stand in their shoes, to really see and hear what they want to show me and then assess/ re-evaluate my own point of view or I can show them mine if I see it will support them. It is interesting to know how many times their words supported me or the situation for a better outcome.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to reject the words of other people immediately when they want to show me something.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to not wanting to listen to other people’s words or point of view but instead hold on to my own way.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to make the decision to not trust the words of others before I even hear them.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to think as a believe that other people will attack me by saying something negative about me.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to not see, realize and understand that I hide my own insecurities by being stubborn. I am not willing to see or investigate ‘my own way’, my own words that I am not sure of.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to not willing to see and investigate my own way, my own words that I am not sure of.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to not see, realize and understand that it was all about me not trusting my own words, not trusting myself because my words were self-centered.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to think that I am not good enough, a pattern that is deeply ingrained inside of me.

I do realize that when I am being more open to investigate my own words or point of view and to trust myself that I am able to direct them for the best outcome, I can stand more easily in the shoes of someone else and re-assess my own words. Then stick with it or change it when it is best in the situation and so for all.

I commit myself to trust my own words and point of view and to hear and see other’s -by standing in their shoes- so I can assess and direct them both for the best outcome.

 

Dag 318 not sharing myself/my blogs in public

simson-petrol-110900

I have noticed that I write my blogs more private for myself for a couple of months now, not sharing them and so, not sharing myself.  This all started when I had to deal with several changes in my life and while I took care of them, I began to start writing more private. This has to do with the fact that when I write a blog, it will take me between 1,5 and 3 hours to finish it. I write them with care and consideration of others who will read them and times where too hectic this summer for doing that.

When I was aware of me writing more private and not openly, I noticed an uncomfortable feeling that I did not share myself. I investigated my feelings and thoughts and what came out was that this has to do with the fact that I had lost my structure of writing at least 1 blog per month and share it with the public. Having a structure works best for me as I see that I shift very easily into private writings only and hang in there.

So, nothing wrong with doing this for a while when there is less time. Now there is more time available and so I am going to direct myself in this point and give myself the structure again to write at least 1 blog per month publicly.

 

 

Dag 317 regulier onderwijs of ‘unschooling’?

barefoot-1149848_640

Mijn bijna 11-jarige dochter volgt sinds twee jaar onderwijs (ibbo.eu) wat gericht is op zelfsturing; het doet een beroep op haar eigen verantwoordelijkheid om richting te geven aan wat zij zelf wil leren. Er staat geen juf of meester meer voor de klas die haar vertelt wat ze die dag moet gaan doen maar er zijn begeleiders die mijn dochter helpen met wat ze wil leren. Dit wordt op diverse manieren aangereikt; via boeken, computer, workshops, projecten en kennis/vaardigheden/talenten van de begeleiders en ouders zelf.

Ik heb met mijn dochter gepraat over het belang van taal, spelling en rekenen. Hier hebben we immers dagelijks mee te maken; e-mailen, boodschappen doen, rekeningen betalen, informatie doorlezen, relaties met anderen aangaan en onderhouden etc. Ze heeft op haar ‘school’ de mogelijkheid om dit in haar eigen tempo en niveau te leren maar ze ervaart hier grote weerstand tegen en gaat er niet mee aan de slag.

Dit gaat al een hele poos zo en ik heb hier met haar over gepraat, naar haar geluisterd maar ze blijft in de weerstand zitten als het op taal en rekenen aankomt. Ik zie dat het beter is om haar niet te pushen, en mijn eigen angsten hierover onder ogen te komen/ ze uit te schrijven zodat ik helder kan zien wat het beste is in deze situatie. Het kan best zo zijn dat mijn dochter zich verzet tegen de controle die ik uit wil voeren op haar als het op taal en rekenen aankomt.

Ik weet hoe belangrijk een uitgebreide woordenschat is en ik bang ben dat ze ‘achter’ raakt. Hierdoor twijfel ik of ze niet weer terug zou moeten gaan naar het reguliere onderwijs. Ik zal verschillende opties samen met mijn dochter overwegen; de keuze om op de huidige school te blijven of  het voortgezet onderwijs volgen op een reguliere school.  Beide keuzes hebben consequenties die ik voor de korte en lange termijn met haar zal doornemen. Op die manier kan ze zelf een voor haar beste keuze maken. Voordat ik dit ga doen zal ik eerst mijn angsten uitschrijven.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben angst te ervaren als ik hoor dat mijn dochter geen taal en reken wil doen op haar ‘school’.

Ik realiseer mij dat ik bang ben dat ze ‘achter’ raakt op de rest van de kinderen die wel leren rekenen en taal krijgen. Ik ben ook bang dat ze onzeker wordt wanneer ze geen uitgebreide woordenschat beheerst en daardoor informatie niet zal begrijpen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben bang te zijn dat mijn dochter achter raakt op de rest van de kinderen die wel wekelijks rekenen en taal krijgen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben bang te zijn dat ze onzeker wordt door een beperkte woordenschat.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben bang te zijn dat mijn dochter informatie niet zal begrijpen omdat ze een beperkte woordenschat heeft.

Ik realiseer mij dat mijn dochter juist in het reguliere onderwijs onzeker werd door het tempo waarin de lessen werden gegeven. Ze verveelde zich bij de taallessen omdat het tempo te traag was en ze begreep het rekenen niet omdat het te snel ging. Op haar huidige onderwijs kan ze op haar eigen niveau en in haar eigen tempo leren maar doet ze het dus niet. Wat is de beste oplossing?

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben druk uit te oefenen op mijn dochter om taal en rekenlessen te doen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben uit machteloosheid tegen haar te zeggen dat ik in ga grijpen als ze niet gaat beginnen met taal en rekenen door haar naar het regulier onderwijs te sturen waar ze zich weer aan moet passen aan een voor haar ongunstig tempo van begrijpen en leren.

Ik realiseer mij dat ik het punt van taal en rekenen los kan laten om te zien of mijn dochter het dan uit haar zelf gaat oppakken.

Wanneer ik mezelf gewaar ben van het uitoefenen van controle op mijn dochter of zij wel of geen rekenen/taal doet, stop ik en adem. Ik zal mijn angsten in de vorm van gedachten onderzoeken en op wat ik mij realiseer, pas ik zelfvergeving en zelfcorrectie toe.

Ik stel mezelf ten doel om het punt van rekenen en taal te laten rusten om te zien of mijn dochter het uit zichzelf op gaat pakken en het dus voor zichzelf gaat doen in plaats van dat ze mij gelukkig wil maken.

Ik stel mezelf ten doel om mijn dochter op een spelende manier te leren rekenen en haar woordenschat uit te breiden; door in de eerste plaats in te tunen op haar interesses en haar uit te nodigen om iets uit te rekenen of op te schrijven.

Ik stel mezelf ten doel om het aankomende jaar, wat het laatste jaar basisonderwijs zal zijn, met mijn dochter twee keuzes door te nemen; unschooling of regulier. En daar de consequenties van; op korte termijn en lange termijn zodat ze voor zichzelf de voor haar beste keuze zal kunnen maken.

 

 

 

Dag 316 oordelen over mijn lichaam

Ik liep langs een glazen winkelpui en zag mezelf daarin weerspiegeld. Ik had direct een oordeel over mijn lichaam. ‘Genoeg’ dacht ik toen. Ik wil dit punt openen en mijn gedachten en overtuigingen over hoe mijn lichaam eruit zou moeten zien, stoppen in deze blog.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mij als kind te hebben laten beïnvloeden door televisie en tijdschriften  waarin veelvuldig mooie en slanke vrouwen worden afgebeeld waardoor ik de overtuiging aanneem dat ik er ook zo uit moet zien.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mij te laten beïnvloeden door wat mijn naasten over mijn lichaam zeggen en ik dat als reden zie om mijn lichaam niet al teveel bloot te geven.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben jarenlang mijn buik in te houden omdat ik die wil verbergen waardoor ik op een verkrampte manier mijn lichaam beweeg.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mijn lichaam te verkrampen, mij ongemakkelijk te voelen door de gedachte -als oordeel-  dat ik geen buikje mag hebben omdat ik dan denk niet te voldoen aan het heersende schoonheidsideaal.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken te moeten voldoen aan een slank schoonheidsideaal zoals dit wordt gesteld in modebladen en op tv.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben vanaf mijn pubertijd mijn lichaam te verhullen omdat ik mij ongemakkelijk voel als er teveel vorm te zien is.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik een strak lichaam moet hebben.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te oordelen over extra buikvet wat ik over heb gehouden na mijn zwangerschap.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat mijn buik plat moet zijn.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat mijn haar lelijk is.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik ander haar zou moeten hebben.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat mijn benen lelijk zijn.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik te dik ben.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik bepaalde kleding niet aan kan doen omdat ik mezelf er te dik voor vind.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik een ander lichaam zou willen hebben.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik er ‘jong’ en rimpelloos uit zou moeten zien.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik niet meer aantrekkelijk ben nu ik ouder wordt.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik aantrekkelijk moet zijn nu ik ouder wordt.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat mijn lichaam niet goed genoeg is zoals het er nu uitziet.

Wanneer en als ik mezelf gewaar ben van gedachten- als oordelen- over mijn lichaam, stop ik en adem. Ik onderzoek mijn gedachten, ideeën, overtuigingen die ik in dat moment heb over mijn lichaam en pas zelfvergeving en zelfcorrectie toe op hetgeen ik mij realiseer.

Ik realiseer mij dat ik niet hoef te voldoen aan een bepaald heersend schoonheidsideaal en dat ik door ieder oordeel over mijn lichaam mezelf afgescheiden houd van wie ik werkelijk ben.

Ik stel mezelf ten doel om iedere gedachte als oordeel over mijn lichaam te stoppen in mezelf omdat ik zie, realiseer en begrijp dat ik door deze oordelen mezelf tekort doe door mijn lichaam te verkrampen en bijvoorbeeld door bepaalde kleding niet te dragen.

Ik stel mezelf ten doel om wanneer er meer oordelen over mijn lichaam naar boven komen, deze uit te schrijven en er zelfvergeving en zelfcorrectie op toe te passen zodat ik mijn lichaam in ieder moment accepteer en kan zien zoals het is.

Desteni I process

Dip Lite free online course where you will learn essential life skills (ook in het Nederlands)

 

Dag 315 het valse startpunt van samen tv willen kijken

 

Ik dacht dat het leuk zou zijn om de tweede halve finale van het Eurovisie songfestival te kijken met mijn dochter. Ze houdt van talentenshows en muziek en omdat we ’s avonds niet veel samen doen, dacht ik dat dit leuk zou zijn.

Het eurovisie songfestival begint en ze oppert dat het leuk zou zijn als we de kandidaten na ieder liedje een cijfer geven. Ik stem daarmee in. De kandidaten beginnen met zingen en mijn dochter gaat ze tijdens het liedje becommentariëren; hoe ze eruit zien, hoe ze zingen etc. Dit was teveel voor mij, naar deze freakshow kijken en luisteren en haar commentaar er steeds doorheen te moeten horen. Er start een innerlijk conflict in mij; ik wil de tv uitdoen maar omdat ik mijn dochter heb beloofd om samen te kijken doe ik dat niet. Het innerlijk conflict wordt een innerlijke oorlog; zonder iets te zeggen sta ik op en ga wat anders doen.

Mijn startpunt om met haar tv te willen kijken komt voort uit een gedachte die een schuldgevoel veroorzaakt bij mij; ik denk dat ik iets met haar zou moeten doen wat zij leuk vindt en de gedachte dat ik te weinig samen doe met haar.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik te weinig met mijn dochter onderneem waardoor ik een schuldgevoel creëer. Dit schuldgevoel is negatief geladen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben vanuit het startpunt van schuld een positieve ervaring te willen creëren – samen tv kijken.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mezelf in een polariteit te begeven van negatief en positief.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben niet naar het songfestival te willen kijken omdat ik het een freakshow vindt en dit toch te doen omdat ik weet dat mijn dochter het leuk vindt om samen te kijken.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaardt te hebben negatieve oordelen te hebben over het songfestival en vanuit deze negativiteit toch besluit om er naar te kijken.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben vanuit een negatief startpunt naar het songfestival te kijken met mijn dochter.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben een oordeel te hebben over het becijferen van de kandidaten en er toch mee in te stemmen als mijn dochter dit oppert om te doen.

Ik zie, realiseer en begrijp dat ik zonder oordeel een cijfer aan iemand kan geven voor zijn of haar zangpresentatie binnen de competitieve context van het songfestival.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat het mij teveel wordt waar ik zie, realiseer en begrijp dat ik negatieve oordelen over het songfestival laat opbouwen in mezelf totdat ik van binnen ‘explodeer’.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben op te staan en weg te lopen bij mijn dochter en de televisie waarbij ik zie dat ik in werkelijkheid weg wil lopen van mijn eigen gecreëerde negativiteit en dit niet uitspreek naar mijn dochter toe (ook al heb ik op dat moment niet helder wat er in mijn gebeurt – dan is dat wat ik kan communiceren met haar).

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mij niet uit te spreken naar mijn dochter wanneer ik wegloop van de bank.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik alleen dingen wil doen met mijn dochter die ik leuk moet vinden.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik dingen samen moet doen met mijn dochter die we allebei leuk vinden.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik alleen maar dingen wil doen wanneer ik dat wil.

Ik zie, realiseer en begrijp dat we soms dingen samen kunnen doen die we misschien niet allebei even leuk vinden om te doen en dat we hierin overeenstemming kunnen bereiken met elkaar.

Wanneer en als ik mezelf gewaar ben van iets te willen ondernemen met mijn dochter en ik merk dat ik daar een negatieve reactie op heb, stop ik en adem. Ik zal mijn gedachten onderzoeken en op hetgeen ik mij realiseer pas ik zelfvergeving en zelfcorrectie toe zodat ik in het moment weer richting kan geven aan wat het beste is voor ons beiden.

Ik zie, realiseer en begrijp dat ik iets kan ondernemen met mijn dochter waarin we beiden tot overeenstemming over de activiteit kunnen komen.

Ik zie, realiseer en begrijp dat ik niet alles even leuk vindt om met haar te doen en dat het soms zo kan zijn dat ik iets meer geef zodat zij kan ontvangen en andersom ook.

Ik stel mezelf ten doel om in het moment/in een situatie, steeds te kijken hoe mijn dochter en ik samen tot overeenstemming kunnen komen over een activiteit die we samen kunnen doen waarbij ik zie, realiseer en begrijp dat ik soms meer kan geven zodat zij kan ontvangen en andersom ook.

Dank voor het lezen.

Desteni I process

Dip Lite free online course where you will learn essential life skills (ook in het Nederlands)

 

Dag 314 meeting other Destonians in Europe

Desteni Europe meeting Brussel april 2017

This was a meeting I was very much looking forward too. Last weekend I met several other Destonians, mostly from Europe and four from South Africa. We all walk the same process of self-forgiveness in our individual blogs and I read a lot of them since the start of my process in 2012. By doing that, I get to know these people on an intimate level and also, their blogs support me tremendously in my own process.

So, no wonder when meeting them in real life in Brussel, they all felt like family right from the start. It was normal to meet and talk to them but at the same time an overwhelming experience so I really had to push myself to have conversations with people as I do have the tendency within being overwhelmed to just be an observant.

As different people arrive at different times and places in Brussel, we had to wait for them and it gave us time to have conversations with each other. It is comfortable to go straight into real talk with them. We took a walk through the city and sat down in a parc where we listened to Sunette trying to record a request interview. It was difficult for me to pay full attention to what was being said as I was easily distracted by all the traffic noise and other people who were in the parc. And of course, I was still in my observing mode; scanning the other Destonians on their appearance, their  facial expressions, how they act etc. and then have to take this back to myself to see what I was doing….

It was a pleasure to have dinner in a restaurant with 3 others where we found out that all four of us discovered Desteni in 2012, a funny coincidence. We ate burgers and Vlaamse frieten with less mayonnaise than I am used to get in Holland, lol.

The other day more people from Europe joined the group and we were heading towards the city parc again.  We ate lunch together and we saw Sunette portalling some beings. She can do this very fast, it was interesting to see this happening in one moment. We all had the chance to ask questions but I was blanc in that. I hope someone recorded what was being said because again I was easily distracted and overwhelmed.

I was about to leave the next morning, and that was the reason that Sunette brought through my being as she would do that for the others the next day.  I was sooooo looking forward to meet my being but was in tears of being overwhelmed. She had to calm me down and told me that my shoulders and neck were cramped because of all the judgements I have towards myself. I need to let them go, apply self-forgiveness on them and free myself. The whole time she was saying that to me, she looked me straight in the eyes and then she said ‘you have a complex mind’ and told me that she would talk with my buddy. So basically, this is a cliffhanger for me…..I will have to wait to hear more about my complex mind:)

Some things that stood out for me in this meeting (as Leila asked me):

The big hug from Cesar, how normal everyone is/ Leila is just Leila and Gian is just Gian, meeting so many Destonians is very awesome; I want to hang out more with them. Sunette who is a living example of being just normal and yet living her utmost potential in every moment. The awesome airbnb share with Marjo. The short conversations I had with several Destonians. Just be with them was nice. And the delicious Brusselse waffles…

Back home I needed a good sleep and I wrote a lot the next day as several points opened up in this weekend. I will continue to write and share more self-forgiveness and corrections as Sunette suggested me to do; free myself from my own judgements.

Thank you all for coming to Brussel, it was awesome. I hope to see all of you again!