Dag 316 oordelen over mijn lichaam

Ik liep langs een glazen winkelpui en zag mezelf daarin weerspiegeld. Ik had direct een oordeel over mijn lichaam. ‘Genoeg’ dacht ik toen. Ik wil dit punt openen en mijn gedachten en overtuigingen over hoe mijn lichaam eruit zou moeten zien, stoppen in deze blog.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mij als kind te hebben laten beïnvloeden door televisie en tijdschriften  waarin veelvuldig mooie en slanke vrouwen worden afgebeeld waardoor ik de overtuiging aanneem dat ik er ook zo uit moet zien.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mij te laten beïnvloeden door wat mijn naasten over mijn lichaam zeggen en ik dat als reden zie om mijn lichaam niet al teveel bloot te geven.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben jarenlang mijn buik in te houden omdat ik die wil verbergen waardoor ik op een verkrampte manier mijn lichaam beweeg.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mijn lichaam te verkrampen, mij ongemakkelijk te voelen door de gedachte -als oordeel-  dat ik geen buikje mag hebben omdat ik dan denk niet te voldoen aan het heersende schoonheidsideaal.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken te moeten voldoen aan een slank schoonheidsideaal zoals dit wordt gesteld in modebladen en op tv.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben vanaf mijn pubertijd mijn lichaam te verhullen omdat ik mij ongemakkelijk voel als er teveel vorm te zien is.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik een strak lichaam moet hebben.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te oordelen over extra buikvet wat ik over heb gehouden na mijn zwangerschap.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat mijn buik plat moet zijn.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat mijn haar lelijk is.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik ander haar zou moeten hebben.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat mijn benen lelijk zijn.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik te dik ben.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik bepaalde kleding niet aan kan doen omdat ik mezelf er te dik voor vind.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik een ander lichaam zou willen hebben.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik er ‘jong’ en rimpelloos uit zou moeten zien.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik niet meer aantrekkelijk ben nu ik ouder wordt.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik aantrekkelijk moet zijn nu ik ouder wordt.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat mijn lichaam niet goed genoeg is zoals het er nu uitziet.

Wanneer en als ik mezelf gewaar ben van gedachten- als oordelen- over mijn lichaam, stop ik en adem. Ik onderzoek mijn gedachten, ideeën, overtuigingen die ik in dat moment heb over mijn lichaam en pas zelfvergeving en zelfcorrectie toe op hetgeen ik mij realiseer.

Ik realiseer mij dat ik niet hoef te voldoen aan een bepaald heersend schoonheidsideaal en dat ik door ieder oordeel over mijn lichaam mezelf afgescheiden houd van wie ik werkelijk ben.

Ik stel mezelf ten doel om iedere gedachte als oordeel over mijn lichaam te stoppen in mezelf omdat ik zie, realiseer en begrijp dat ik door deze oordelen mezelf tekort doe door mijn lichaam te verkrampen en bijvoorbeeld door bepaalde kleding niet te dragen.

Ik stel mezelf ten doel om wanneer er meer oordelen over mijn lichaam naar boven komen, deze uit te schrijven en er zelfvergeving en zelfcorrectie op toe te passen zodat ik mijn lichaam in ieder moment accepteer en kan zien zoals het is.

Desteni I process

Dip Lite free online course where you will learn essential life skills (ook in het Nederlands)

 

Dag 315 het valse startpunt van samen tv willen kijken

 

Ik dacht dat het leuk zou zijn om de tweede halve finale van het Eurovisie songfestival te kijken met mijn dochter. Ze houdt van talentenshows en muziek en omdat we ’s avonds niet veel samen doen, dacht ik dat dit leuk zou zijn.

Het eurovisie songfestival begint en ze oppert dat het leuk zou zijn als we de kandidaten na ieder liedje een cijfer geven. Ik stem daarmee in. De kandidaten beginnen met zingen en mijn dochter gaat ze tijdens het liedje becommentariëren; hoe ze eruit zien, hoe ze zingen etc. Dit was teveel voor mij, naar deze freakshow kijken en luisteren en haar commentaar er steeds doorheen te moeten horen. Er start een innerlijk conflict in mij; ik wil de tv uitdoen maar omdat ik mijn dochter heb beloofd om samen te kijken doe ik dat niet. Het innerlijk conflict wordt een innerlijke oorlog; zonder iets te zeggen sta ik op en ga wat anders doen.

Mijn startpunt om met haar tv te willen kijken komt voort uit een gedachte die een schuldgevoel veroorzaakt bij mij; ik denk dat ik iets met haar zou moeten doen wat zij leuk vindt en de gedachte dat ik te weinig samen doe met haar.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik te weinig met mijn dochter onderneem waardoor ik een schuldgevoel creëer. Dit schuldgevoel is negatief geladen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben vanuit het startpunt van schuld een positieve ervaring te willen creëren – samen tv kijken.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mezelf in een polariteit te begeven van negatief en positief.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben niet naar het songfestival te willen kijken omdat ik het een freakshow vindt en dit toch te doen omdat ik weet dat mijn dochter het leuk vindt om samen te kijken.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaardt te hebben negatieve oordelen te hebben over het songfestival en vanuit deze negativiteit toch besluit om er naar te kijken.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben vanuit een negatief startpunt naar het songfestival te kijken met mijn dochter.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben een oordeel te hebben over het becijferen van de kandidaten en er toch mee in te stemmen als mijn dochter dit oppert om te doen.

Ik zie, realiseer en begrijp dat ik zonder oordeel een cijfer aan iemand kan geven voor zijn of haar zangpresentatie binnen de competitieve context van het songfestival.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat het mij teveel wordt waar ik zie, realiseer en begrijp dat ik negatieve oordelen over het songfestival laat opbouwen in mezelf totdat ik van binnen ‘explodeer’.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben op te staan en weg te lopen bij mijn dochter en de televisie waarbij ik zie dat ik in werkelijkheid weg wil lopen van mijn eigen gecreëerde negativiteit en dit niet uitspreek naar mijn dochter toe (ook al heb ik op dat moment niet helder wat er in mijn gebeurt – dan is dat wat ik kan communiceren met haar).

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mij niet uit te spreken naar mijn dochter wanneer ik wegloop van de bank.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik alleen dingen wil doen met mijn dochter die ik leuk moet vinden.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik dingen samen moet doen met mijn dochter die we allebei leuk vinden.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik alleen maar dingen wil doen wanneer ik dat wil.

Ik zie, realiseer en begrijp dat we soms dingen samen kunnen doen die we misschien niet allebei even leuk vinden om te doen en dat we hierin overeenstemming kunnen bereiken met elkaar.

Wanneer en als ik mezelf gewaar ben van iets te willen ondernemen met mijn dochter en ik merk dat ik daar een negatieve reactie op heb, stop ik en adem. Ik zal mijn gedachten onderzoeken en op hetgeen ik mij realiseer pas ik zelfvergeving en zelfcorrectie toe zodat ik in het moment weer richting kan geven aan wat het beste is voor ons beiden.

Ik zie, realiseer en begrijp dat ik iets kan ondernemen met mijn dochter waarin we beiden tot overeenstemming over de activiteit kunnen komen.

Ik zie, realiseer en begrijp dat ik niet alles even leuk vindt om met haar te doen en dat het soms zo kan zijn dat ik iets meer geef zodat zij kan ontvangen en andersom ook.

Ik stel mezelf ten doel om in het moment/in een situatie, steeds te kijken hoe mijn dochter en ik samen tot overeenstemming kunnen komen over een activiteit die we samen kunnen doen waarbij ik zie, realiseer en begrijp dat ik soms meer kan geven zodat zij kan ontvangen en andersom ook.

Dank voor het lezen.

Desteni I process

Dip Lite free online course where you will learn essential life skills (ook in het Nederlands)

 

Dag 314 meeting other Destonians in Europe

Desteni Europe meeting Brussel april 2017

This was a meeting I was very much looking forward too. Last weekend I met several other Destonians, mostly from Europe and four from South Africa. We all walk the same process of self-forgiveness in our individual blogs and I read a lot of them since the start of my process in 2012. By doing that, I get to know these people on an intimate level and also, their blogs support me tremendously in my own process.

So, no wonder when meeting them in real life in Brussel, they all felt like family right from the start. It was normal to meet and talk to them but at the same time an overwhelming experience so I really had to push myself to have conversations with people as I do have the tendency within being overwhelmed to just be an observant.

As different people arrive at different times and places in Brussel, we had to wait for them and it gave us time to have conversations with each other. It is comfortable to go straight into real talk with them. We took a walk through the city and sat down in a parc where we listened to Sunette trying to record a request interview. It was difficult for me to pay full attention to what was being said as I was easily distracted by all the traffic noise and other people who were in the parc. And of course, I was still in my observing mode; scanning the other Destonians on their appearance, their  facial expressions, how they act etc. and then have to take this back to myself to see what I was doing….

It was a pleasure to have dinner in a restaurant with 3 others where we found out that all four of us discovered Desteni in 2012, a funny coincidence. We ate burgers and Vlaamse frieten with less mayonnaise than I am used to get in Holland, lol.

The other day more people from Europe joined the group and we were heading towards the city parc again.  We ate lunch together and we saw Sunette portalling some beings. She can do this very fast, it was interesting to see this happening in one moment. We all had the chance to ask questions but I was blanc in that. I hope someone recorded what was being said because again I was easily distracted and overwhelmed.

I was about to leave the next morning, and that was the reason that Sunette brought through my being as she would do that for the others the next day.  I was sooooo looking forward to meet my being but was in tears of being overwhelmed. She had to calm me down and told me that my shoulders and neck were cramped because of all the judgements I have towards myself. I need to let them go, apply self-forgiveness on them and free myself. The whole time she was saying that to me, she looked me straight in the eyes and then she said ‘you have a complex mind’ and told me that she would talk with my buddy. So basically, this is a cliffhanger for me…..I will have to wait to hear more about my complex mind:)

Some things that stood out for me in this meeting (as Leila asked me):

The big hug from Cesar, how normal everyone is/ Leila is just Leila and Gian is just Gian, meeting so many Destonians is very awesome; I want to hang out more with them. Sunette who is a living example of being just normal and yet living her utmost potential in every moment. The awesome airbnb share with Marjo. The short conversations I had with several Destonians. Just be with them was nice. And the delicious Brusselse waffles…

Back home I needed a good sleep and I wrote a lot the next day as several points opened up in this weekend. I will continue to write and share more self-forgiveness and corrections as Sunette suggested me to do; free myself from my own judgements.

Thank you all for coming to Brussel, it was awesome. I hope to see all of you again!