Dag 302 de clownsworkshop

wp_20161129_11_14_11_pro

Mijn dochter had al een aantal keren aangegeven dat ze graag wilde leren ‘hoe ze clown moet worden’. Na een behoorlijke zoektocht vond ik via via een passende en specifieke workshop (gegeven door een dame die o.a. opleidt tot contactclown) waar een ouder of opa/oma samen met het kind/kleinkind aan deel kon nemen.

Mijn dochter was erg blij met het nieuws dat ik een clownscursus voor haar had gevonden. Ik gaf ook direct aan dat ik dit niet met haar ging doen want ‘dat is niks voor mij’,  ‘ik ben niet grappig’ en ‘teveel uit mijn comfortzone’. Ik gaf aan dat haar oma er wel heel geschikt voor zou zijn en die bleek ook mee te willen. Mooi geregeld.

De dag van de workshop naderde toen bleek dat haar oma om organisatorische redenen niet meekon….ik heb de andere oma gebeld en ook die gaf aan al een drukke dag te hebben die datum. ‘Shit’ dacht ik, ‘nou moet ik toch mee’ en ‘het zal wel weer de bedoeling zijn dat uitgerekend ik dit nu moet doen’.  Ik zag er bijna de humor van in.

Omdat ik al enig prettig contact via telefoon en mail had gehad met de dame van de workshop, ging ik enigszins op mijn gemak er naar toe. Ik had daarbij ook voor mezelf en mijn dochter besloten om echt mee te doen, mij helemaal in te zetten. En ik wilde beslist niet gemaakt grappig doen door in een bedachte clownsrol te gaan zitten, dat kan ik niet omdat ik dat niet ben. Er zat voor mij niets anders op dan mezelf te zijn.

Aan het begin van de workshop werd iets verteld over de geschiedenis van de clown waardoor ik nog meer gerustgesteld werd; in het verleden was de hofnar een wijze waartoe een koning zich wendde als hij niet uit zijn vraagstuk kwam. Ik was blij dit te horen omdat een clown dus niet alleen maar mensen aan het lachen hoeft te maken.

Door dicht bij mezelf te blijven en mij helemaal over te geven aan de oefeningen en acts, ontstond er verrassend genoeg spontaan iets en heb ik uiteindelijk heel erg genoten van de middag met mijn dochter en ook samen met de andere deelnemers. Het plezier kwam eigenlijk als een totale verrassing voor mezelf. Juist door dicht bij mezelf te blijven en mij over te geven aan ‘het moment’, kon ik echt genieten. Wat daar zeker aan bij heeft gedragen is dat ik mijn specifieke humor in deze setting kon en ook durfde te uitten. Ik heb iets van mezelf laten zien zonder daar een oordeel over te hebben.

Humor is voor mij altijd wel een ‘dingetje’ geweest. Als anderen lachen, dan snap ik niet waarom ze lachen en als ik helemaal in een deuk lig, dan ben ik meestal de enige…Ik ben er kort geleden achter gekomen dat mijn humor ironisch is (ik zeg het een, maar bedoel iets anders) en dat niet iedereen de taal van de ironie begrijpt. Door deze realisatie heb ik veel minder oordeel over mijzelf en mijn humor en kan ik er ook meer van genieten (lol in mijn eentje).

Terugkomend op de workshop; uiteindelijk was mijn deelname een groot cadeau voor mezelf natuurlijk; uit mijn comfortzone stappen want daar gebeurt het!

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben een enorme weerstand te voelen om met mijn dochter mee te gaan naar een clownsworkshop.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben weerstand te voelen om uit mijn comfortzone te gaan en om die reden niet mee wil met mijn dochter.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien, realiseren en begrijpen dat de clownsworkshop juist een mogelijkheid is om uit mijn comfortzone te stappen waardoor ik meer inzicht krijg in mezelf en daardoor punten kan loslaten die mezelf verhinderen om te zijn wie ik werkelijk ben.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ‘clown zijn’ een rol is waarin ik moet stappen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik als clown expres grappig moet zijn.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik grappig moet zijn als ik deelneem aan een clownsworkshop.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik als clown dom en sullig moet zijn.

Ik realiseer mij dat een clown iemand is die zichzelf ‘speelt’ en daardoor een echte clown is. Door dicht bij mezelf te blijven kon ik ‘spelen’ met wat zich in het moment aandient en samen met de andere deelnemers. Het spel werd daardoor heel natuurlijk.

Wanneer en als ik mezelf gewaar ben van weerstand omdat ik een mogelijkheid krijg aangereikt om uit mijn comfortzone te stappen, stop ik en adem. Ik onderzoek mijn gedachten en op hetgeen ik mij realiseer, pas ik zelfvergeving en zelfcorrectie toe.

Ik realiseer mij dat ‘een comfortzone’ bestaat uit mijn eigen  oordelen die ik heb over mezelf en dat ik mijn comfortzone kan verruimen door de oordelen in te kijken en ze los te laten.

Ik stel mezelf ten doel om mogelijkheden die ik zie om uit mijn comfortzone te stappen, te gebruiken/te zien als kans om oordelen over mezelf in te kijken en ze los te laten.

Dag 301 nee, mensen willen niet veranderen…

hear-nothing-1812799_640

Ik ben de afgelopen week tot een ontdekking gekomen dat ik een onbewuste overtuiging in mezelf vasthield die ik graag los wil laten. Het is de overtuiging, als gedachte, dat mensen niet willen veranderen. Het gevolg van deze gedachte is dat ik mogelijke oplossingen die ik zie, voor me houdt. Ik doe mijn mond niet open omdat ik denk dat de ander toch niet wil veranderen. Mijn focus richt zich dan op het ‘probleem’ en niet op mogelijke oplossingen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben de overtuiging dat andere mensen niet willen veranderen, vast te houden met als gevolg dat wanneer ik een oplossing zie voor een situatie/probleem, ik mijn mond hierover niet open doe en dus maak ik mezelf onderdeel van het probleem.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mijn mond niet open te doen als ik een oplossing zie voor een situatie/probleem omdat ik denk dat mensen toch niet willen veranderen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mezelf als onderdeel van het probleem te maken door niet mijn mond open te doen als ik een oplossing zie.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien, realiseren en begrijpen dat ik medeverantwoordelijk ben voor het laten bestaan van problemen/situaties als ik mogelijke oplossingen voor me houdt.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat andere mensen niet willen veranderen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik de enige ben die in een proces van verandering zit.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien, realiseren en begrijpen dat ik ‘de anderen’ ben waardoor ik mij afgescheiden houdt van mezelf.

Wanneer en als ik mezelf gewaar ben van de gedachte dat andere mensen toch niet willen veranderen en ik een mogelijke oplossing voor me houdt, stop ik en adem. Ik pas zelfvergeving en zelfcorrectie toe op hetgeen ik mij realiseer.

Ik realiseer mij dat wanneer ik mijn mond dichthoudt als ik een oplossing zie voor een situatie/probleem, ik mijzelf onderdeel maak van dat probleem en het probleem blijft bestaan.

Ik realiseer mij dat mensen wel kunnen en willen veranderen, zoals ik mezelf ook verander in mijn proces.

Ik stel mezelf ten doel, wanneer ik een oplossing zie voor een probleem of situatie, deze naar voren te brengen.

Ik stel mezelf ten doel om te zien, realiseren en begrijpen dat mensen kunnen en willen veranderen.

 

Dag 300 herdefinitie van het woord ‘leren’

book-15584_640

‘Leren’, ik moet direct denken aan mijn schooljaren waarin ik het leuk vond om een nieuwe taal te leren of te leren hoe ik een bedrijfsadministratie in moest vullen. Of de tekenvakken, vriendschappen aangaan. Er waren ook dingen die ik niet leuk vond; naar leraren te moeten luisteren waarvan ik de materie niet interessant vond, maar heel kort les krijgen in de dingen die ik  wel leuk vond en waarin ik mij verder wilde verdiepen en bekwamen.

Kennis tot me moeten nemen waarvan ik niet begreep waarom ik dat moest doen. Huiswerk…..tekst moeten onthouden, daar een overhoring of repetitie over krijgen en vervolgens alles weer vergeten. Niemand kon mijn vragen beantwoorden; ‘waarom moet ik dit leren?’, ‘waar ga ik dit straks voor gebruiken in mijn leven?’.

De link tussen kennis en praktijk/maatschappij ontbrak waardoor ik volkomen verward in de maatschappij terechtkwam. Ik ging op kamers wonen en moest opeens dat doen wat mijn ouders tot dan toe voor mij hadden gedaan. Terugkijkend heb ik helemaal niets geleerd over fundamentele zaken waar ik zeker wat aan gehad zou hebben; Waarom moet ik naar school? Wat doe ik hier op aarde? Hoe werkt geld? Hoe zorg ik voor mezelf?

Eenmaal op kamers moest ik ook uit mezelf initiatief ontplooien om in levensonderhoud te voorzien terwijl dat op school helemaal niet werd geleerd/gestimuleerd; integendeel; ik kwam ’s morgens de klas binnen en ik werd de rest van de morgen en middag geleefd. Ik moest gehoorzamen (zoniet, dan straf), luisteren en kennis tot me nemen en weer vergeten. Er werd niets aan mij gevraagd, ik werd niet uitgedaagd en gereduceerd tot zombie.

Waar was IK in dit verhaal?  Wat is de betekenis van ‘leren?’.

Ik heb het woord ‘leren’ opnieuw gedefinieerd:

Leren is op een natuurlijke manier vaardigheden ontwikkelen en eigen maken om zo mezelf te leren kennen en verder te groeien (andere gebieden in en van mezelf ontdekken/verkennen/uitbreiden). Met natuurlijk bedoel ik de innerlijke motivatie richting gevend te laten zijn aan wat ik wil ontdekken. Daarbij span ik mij in om datgene wat ik wil verkennen, eigen te maken zodat ik mezelf beter leer kennen en van daar uit kan ik verder groeien. Leren is iets wat ik voor mezelf doe en wanneer ik het mij eigen heb gemaakt, kan ik het ook aan anderen (die dit willen) leren. Ik gebruik mijn mind en lichaam om Zelf richting te geven. Leren is een proces van Zelf-creatie/mezelf als Leven creëren waarbij Zelf, mind en lichaam samenwerken.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mij als kind te vervelen op school en niet opsta in mezelf om dit aan te kaarten bij mijn leraren en ouders.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben leraren als autoriteit en als superieur te beschouwen waardoor ik mezelf als onwetend en inferieur zie.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben als kind te denken in polariteiten; de leraar is superieur en ik ben inferieur met als gevolg dat ik gehoorzaam aan anderen; leraren, ouders en niet meer naar mezelf luister, naar wie ik ben; mijn gedachten, mijn emoties, gevoelens en wat ik graag wil en hier in op te gaan staan, in de eerste plaats voor mezelf.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mij af te scheiden van wie ik werkelijk ben door naar anderen te luisteren en niet meer naar mezelf waardoor ik een passief, kritiekloos en gehoorzaam kind wordt.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben als kind met veel vragen over school te zitten, die onbeantwoord blijven en mij daar bij neer te leggen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben op school bijna in slaap te vallen als de materie mij niet interesseert en niet op te staan in mezelf en er iets over zeg tegen een leraar of mijn ouders.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben als kind niet te zien, realiseren en begrijpen waarom ik op school zit en wat het doel ervan is.

Ik zie, begrijp en realiseer mij dat ik een product ben van het verouderde onderwijssysteem. Dit dateert uit het begin van de 19e eeuw en is ontstaan ten tijde van de industriële revolutie. Enkele mensen wilden veel geld verdienen en bouwden fabrieken met machines. Deze machines moesten bediend worden. School was een manier om mensen via onder andere religieuze systematische beïnvloeding te laten gehoorzamen. Dit was wat de fabriekseigenaren nodig hadden; mensen die gehoorzaam en kritiekloos van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat machines konden bedienen.

Ik zie, begrijp en realiseer mij dat ik als kind onderdeel was van een collectief geaccepteerd systeem dat een manifestatie is van het collectieve bewustzijn en dat ik als kind hier niet bewust van was.

Dag 299 (vervolg) zelfvergeving en zelfcorrecties

Afbeeldingsresultaat voor the directive principle desteni

Dit is een vervolg op dag 297 en dag 298.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mij als kind te identificeren met de gedachte dat ik iemand ben wanneer ik zakelijk succes heb en mij weet te omringen met mensen die dit ook hebben.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mij als kind te identificeren met uiterlijkheden; een eigen bedrijf, een mooi huis, mooie kleding en een grote auto.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat het in het leven draait om het hebben van materiële welvaart.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat alleen het hebben van een carrière of een eigen bedrijf leidt naar welvaart.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik iets moet bereiken om ‘welvarend’ te zijn in mijn leven.

Ik zie, begrijp en realiseer mij dat welvaart niets te maken heeft met alleen materiële zaken, maar dat welvaart alles te maken heeft met welzijn van zelf, lichaam en geest. Dit betekent niet dat materiële zaken niet belangrijk zijn; in de context van welzijn heeft materie een praktische ondersteunende functie en is het geen doel op zich.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben bang te worden van de armoede en chaos die ik aantref wanneer ik voor het eerst bij een klasgenootje ga spelen en door de angst die ik voel, nooit meer met haar wil spelen.

Ik realiseer mij dat mijn angst met het onbekende te maken heeft; armoede en chaos in huis kende ik tot dan toe niet.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mij te laten afschrikken door mijn angst voor het onbekende waardoor een mogelijke vriendschap met mijn klasgenootje niet kan opbloeien.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben gedachten van angst over armoede toe te laten waardoor de keuzes die ik later in mijn leven zal maken gebaseerd zijn op angst; de angst om zelf in armoede te vervallen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben keuzes te maken in mijn leven die gebaseerd zijn op onbewuste gedachten van angst; ik moet een carrière maken of een bedrijf starten om de materiële welvaart te kunnen behouden waarmee ik ben opgegroeid en niet in de val van armoede te geraken.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben onbewust keuzes vanuit angst te maken in mijn leven; een carrière najagen en/of een bedrijf starten om de welvaart te behouden waarmee ik ben opgegroeid zodat ik niet in armoede zal geraken.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te schrikken van wat een medepassagier vertelt aan haar reisgenoot; dat ze ooit de kunstacademie heeft gedaan en afgemaakt en er verder niets mee deed.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben bang te zijn dat ik nooit een carrière zal hebben waardoor ik in armoede kan belanden.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik faal als ik geen carrière heb en dat ik dan niemand ben en niets voorstel.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik niemand ben en niets voorstel als het mij niet lukt om carrière te maken.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat mijn zelfbeeld samen hangt met uiterlijk vertoon/status.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben vanaf kinds af aan volledig voorbij te gaan aan wat zich binnen in mij afspeelt aan gedachten, gevoelens en emoties en gefixeerd te zijn op zakelijk succes.

Ik realiseer mij dat ik als kind niet wist hoe ik met gedachten, gevoelens en emoties om moest gaan en niemand om mij heen dit wel wist.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben de alarmbellen die afgaan in mezelf te negeren.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben oververmoeidheid van mijn lichaam te negeren en door te gaan.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mij volledig gedesillusioneerd te voelen wanneer het mij niet lukt om carrière te maken.

Ik zie, begrijp en realiseer mij dat het niet slagen in het hebben van een carrière, zakelijk succes en het ontwikkelen van een chronische aandoening, mij ondersteund om ‘tot inkeer’ te komen; de blik naar binnen gericht om te zien wat er werkelijk gebeurt. Om te zien waarvan ik al heel lang afgescheiden ben; mezelf.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben angst tot in de diepste quantum fysieke lagen door te laten dringen met als gevolg een chronische aandoening.

Wanneer en als ik mezelf gewaar ben van gedachten van identificatie met uiterlijkheden en status, zoals het hebben van materiële welvaart, stop ik en adem. Op hetgeen ik mij realiseer, pas ik zelfvergeving en zelfcorrectie toe.

Ik realiseer mij dat materiële welvaart geen doel op zich is, maar een praktische ondersteuning voor mij  hier op aarde zodat ik mezelf kan expresseren als wie ik werkelijk ben.

Ik zie, begrijp en realiseer mij dat wie ik werkelijk ben, niets van doen heeft met wat ik doe, met zakelijk succes, materieel bezit of uiterlijk vertoon maar met wie ik ben in ieder moment.

Ik stel mezelf ten doel om materieel bezit te gebruiken op een praktische en ondersteunde manier zodat ik mij kan expresseren als wie ik ben en wil zijn.

Ik stel mezelf ten doel om mezelf te realiseren als wie ik werkelijk ben.

 

 

Dag 298 (vervolg) op zoek naar het startpunt van mijn (schildklier)aandoeningen

ship-1366926_640

Het punt wat ik in deze blog naar voren wil brengen houdt specifiek verband met mijn schildklieraandoening, de ziekte van Graves en is een vervolg op mijn vorige blog.

Wat uittest in de Kinesiologie sessie is mijn relatie met bepaalde bewuste gedachten – in de aard van het ego – zoals het verlangen om mooi en rijk te zijn, om macht en veel vrienden te hebben, verlangen naar erkenning en aanvaarding en beroemdheid. De relatie die ik met deze gedachten heb is er specifiek één van angst en conflict; als ik niet mooi en rijk ben, dan ben ik niets, niemand. Dit reactiepatroon zit diep in mijn geest en in de quantum fysieke laag in mijn lichaam, vandaar dat het het ook zo fysiek uitspeelt.

De eerste herinnering die naar boven komt is dat ik als kind uit een ondernemersgezin veel te maken kreeg met andere zakenmensen; deze mensen kwamen bij ons over de vloer en ik zag ze op feestelijke aangelegenheden. In mijn jeugd ben ik voornamelijk omringd geweest met mensen die het ‘goed’ hadden in hun leven; welvarend, mooie kleding, auto’s en huizen. Dit ervaarde ik ook binnen ons gezin. Dit is tevens het startpunt geweest van mijn identificatie met de gedachte dat je iemand bent, dat je wat voorstelt in het leven als je zakelijk succes hebt en je omringd wordt met anderen die dat ook hebben.

Het volgende moment wat ik mij herinner is het moment dat angst zijn intrede deed; ik werd door een nieuw klasgenootje uitgenodigd om bij haar thuis te komen spelen. Ze woonde in tegenstelling tot wat ik tot dan toe gewend was, in een kleine woning waar ik haar moeder ontmoette die er onverzorgd uitzag en ongewassen rook,  zo ook hun huis. Er heerste chaos en armoede en ik voelde mij er niet prettig; ik werd er bang van en wilde er niets mee te maken hebben. Ik heb nooit meer met haar gespeeld.

Er is nog een moment geweest die ik mij herinner als cruciaal, hiermee bedoel ik dat mijn angst om niets of niemand te zijn, verder en dieper werd getriggerd; ik reisde met de trein naar mijn opleiding in Amsterdam waar ik luisterde naar een gesprek tussen twee dames. Een daarvan vertelde dat ze ooit op de kunstacademie had gezeten maar daar nooit  wat mee had gedaan, waar ze spijt van had. Ik schrok; mijn hele ziel en zaligheid gaf ik aan mijn opleiding, waar alles en iedereen voor moest wijken, ik ging over mijn grenzen heen om te kunnen doen wat ik het liefste deed; wat als ik niet zou slagen om er carrière in te kunnen maken? Ik zou niemand zijn, ik zou niets voorstellen.

Mijn zelfbeeld hing samen met uiterlijk vertoon, met status. Ik was gefixeerd op het maken van een carrière.  Op mijn opleiding kreeg ik te horen dat ik een natuurtalent was, dit zag ik als bevestiging dat mij een glansrijke loopbaan te wachten stond. Door mijn fixatie ging ik volledig voorbij aan wat zich binnenin mij afspeelde, alarmbellen die afgingen, oververmoeidheid, verkeerde keuzes maken.  De volledige desillusie volgde toen het mij niet lukte om carrière te maken. Mijn ergste angst werd bewaarheid; ik was niemand.

In een volgende blog volgen zelfvergeving en zelfcorrectie.