Dag 293 voor een dubbeltje op de eerste rang willen zitten

Ik heb samen met mijn dochter wat van haar speelgoed en kleding verkocht op de rommelmarkt. Daarbij zaten ook kleding en schoenen, waarvan sommige ongedragen, dus nieuw. Een aantal van onze spullen waren populair, we merkten echter op dat mensen heel weinig wilden betalen en dan met name voor de nog nieuwe artikelen.

Het viel zo op, dat ik mezelf afvroeg of ik zelf voor een dubbeltje op de eerste rang wil zitten?

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mij te ergeren aan mensen die voor heel weinig geld (nieuwe) spullen willen kopen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mij te irriteren aan mensen die blij zijn omdat ze voor een ‘prikkie’ iets hebben gekocht, waarvoor in de winkel veel meer betaald is.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te oordelen over mensen die zich niet realiseren hoeveel tijd en energie er gaat zitten in het maken van producten en dus de gehele weg die 1 artikel aflegt voordat het in de winkel ligt.

Ik realiseer mij dat ik zelf degene ben die oordeelt over mijn eigen koopgedrag; doordat ik rekening heb te houden met een budget, let ik veel op prijzen en koop kwalitatief goede producten in de uitverkoop en ben blij wanneer iets flink afgeprijsd is.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te oordelen over mezelf wanneer ik iets koop in de uitverkoop dat flink afgeprijsd is.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben blij te zijn wanneer ik iets koop wat flink afgeprijsd is.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben moe te worden van alle tijd en energie die ik steek in het zoeken naar de laagste prijs.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mij te focussen op de prijs van een artikel en mij niet te realiseren welke weg een product heeft afgelegd voordat het in de winkel ligt; hoeveel mensen eraan hebben gewerkt om het te maken, te verpakken, te versturen, in de winkel te verwerken en te verkopen en wat de consequenties zijn voor het milieu.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben alleen aan mezelf te denken als het gaat om het aankopen van iets wat ik nodig heb zodat ik zeker weet dat ‘ik niet teveel betaal’.

Wanneer en als ik mezelf gewaar ben van de gedachte dat ik ‘op een dubbeltje op de eerste rang will zitten’,  stop ik en adem. Ik onderzoek mijn gedachten en op hetgeen ik mij realiseer, pas ik zelfvergeving en zelfcorrectie toe.

Ik realiseer mij dat ik af en toe een verstikkend gevoel ervaar als ik gedachten heb over geld en zal hiervan het startpunt gaan zoeken.

Ik realiseer mij dat werkelijk leven, niets te maken heeft met geld, maar dat we een systeem hebben gecreëerd waarin we geld nodig hebben om in leven te zijn.

Ik stel mezelf ten doel om mijn startpunt van gedachten over geld  te zoeken die mij een verstikkend gevoel bezorgen.

Ik stel mezelf ten doel om het punt van geld dieper te onderzoeken.