Dag 279 plots opkomend verdriet

Tijdens een yogales overviel mij verdriet. De yogalerares deed ons voor hoe we van de ene lichaamshouding naar een andere houding moesten overgaan, waarbij ze zei dat we op een liefdevolle manier met ons lichaam om moeten gaan. Ik werd emotioneel bij deze woorden en besloot in een passend moment mijn emotie te onderzoeken.

Even later eindigden we de les met 5 minuten ontspannen liggen. In dat moment onderzocht ik wat mij verdrietig maakte. Ik realiseerde mij dat ik jarenlang vrijwel alleen in mijn hoofd heb geleefd en geen rekenschap hield met mijn lichaam. Ik dacht aan de jaren dat ik iedere dag rookte, mij niet verdiepte in de voeding die ik at en vaak over mijn grenzen heen ging door te veel te werken en te weinig ontspanning waardoor ik vaak vermoeid was. Ik zat in mijn hoofd en niet in mijn lichaam.

Toen ik mij dit allemaal herinnerde, dacht ik bij mezelf; ‘wat erg dat ik zo met mijn lichaam ben omgegaan’. Dit oordeel naar mezelf toe zorgde voor het verdriet wat ik ervaarde.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben deel te nemen in de gedachte als een oordeel ‘wat erg dat ik zo met mijn lichaam ben omgegaan’ waardoor ik emotioneel wordt en verdrietig ben.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mijn verdriet te versterken door terug te denken aan de jaren dat ik zo volledig in mijn hoofd leefde dat ik mijn lichaam nauwelijks waarnam.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien, begrijpen en realiseren dat door ‘te herinneren’/te denken aan vroeger,  ik weer in mijn hoofd zit en gedachten als oordeel laat bestaan waardoor ik verdriet ervaar en mijn lichaam zich spant.

In het proces wat ik nu loop bij Desteni, wordt ik mij steeds meer gewaar van mijn lichaam en leer er naar te luisteren. Ik realiseer mij dat mijn lichaam mij de mogelijkheid geeft om hier te zijn, op aarde rond te wandelen en zo mezelf leer kennen als wie ik werkelijk ben.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien, begrijpen en realiseren dat mijn lichaam mijn de mogelijkheid geeft om hier te zijn, op aarde en mijzelf op deze manier kan leren kennen als wie ik werkelijk ben.

Wanneer en als ik mezelf gewaar ben van ‘terug denken aan vroeger’ en daarbij herinneringen ophaal waarover ik oordeel, stop ik en adem. Ik onderzoek de gedachten die ik heb en pas er zelfvergeving en zelfcorrectie op toe zodat ik mezelf weer helder riching kan geven.

Ik stel mezelf ten doel om te zien, begrijpen en realiseren dat ik mezelf richting kan geven in het moment zodat ik hier ben en dus ook gewaar ben van mijn lichaam.

 

Dag 278 een uitval naar mijn dochter

EXPRESSIONS BREATHING .... AS I WALK THROUGH THE VALLEY OF THE SHADOW OF DEATH ... EXPRESSING COMMON SENSE UNTIL ALL LIVING-BEINGS ARE EQUAL AS THE BREATH OF LIFE THAT WE ALL HAVE IN COMMON:

Ik viel uit naar mijn dochter. Ze had gedoucht en droogde zich af op de badmat. De mat was doorweekt van het water en ik werd boos op haar omdat de mat bij mij nooit zo doorweekt is. Kort daarop onderzocht ik mijn reactie naar haar toe en zag hoe absurd die was; toen ze nog veel jonger was heb ik haar uitgelegd dat ze na het douchen zich op die mat kon afdrogen en aankleden want daar was de mat voor bedoeld. Daarbij realiseerde ik mij ook dat ik mij altijd afdroog op de plaats waar ik douche en nooit op de mat ga staan. De mat wordt dan ook niet nat…Toen ik me dit realiseerde overviel me een gevoel van spijt om mijn reactie naar haar toe. De volgende dag heb ik haar uitgelegd wat ik mij realiseerde over het voorval en heb ik sorry tegen haar gezegd.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben deel te nemen in een reactie van boosheid naar mijn dochter toe en die reactie niet te stoppen toen ik hem voelde opkomen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mijn verantwoording niet te nemen om mijn reactie te stoppen terwijl ik hem voel opkomen en mijn dochter de volle lading geef.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mezelf een ongelofelijke trut te vinden omdat ik mijn dochter beschuldig van een doorweekte badmat terwijl ik haar zelf geïnstrueerd heb om op die mat te gaan staan om zich af te drogen na het douchen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mijn dochter te beschuldigen dat zij de mat zo nat maakt na het douchen terwijl ik haar ooit zelf heb verteld  dat te doen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben een verwarrende boodschap uit te zenden naar mijn dochter door haar eerst te vertellen dat ze het beste op de badmat kan gaan staan om zich af te drogen omdat de mat daarvoor bedoeld is en haar een andere keer te beschuldigen dat ze de mat zo nat maakt na het douchen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben spijt te voelen om de uitval naar mijn dochter wanneer ik mij realiseer dat die geheel misplaatst is waardoor ik zou willen dat het voorval nooit plaats heeft gehad.

Ik realiseer mij dat ik met het gevoel van spijt een extra laag van negatieve energie creëer op de al bestaande negatieve lading van beschuldiging naar mezelf toe.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben een extra laag van negatieve energie te creëren wanneer ik spijt voel om de uitval naar mijn dochter, bovenop de negatieve laag van beschuldiging naar mezelf toe.

Ik realiseer mij dat ik verantwoordelijk ben voor het richting geven aan reacties in mezelf en deze kan stoppen wanneer ik ze voel opkomen.

Ik realiseer mij dat het onacceptabel is dat ik niet mijn verantwoording neem om mijn reacties te stoppen met als gevolg dat mijn dochter de volle (negatieve) lading krijgt.

Ik stel mezelf ten doel om mijn verantwoording te nemen om reacties die ik in mezelf voel opkomen, onmiddellijk te stoppen door in mijn adem te gaan en mezelf te ontdoen van negatieve lading door een fysieke taak in het huishouden te gaan doen waardoor ik mijn gedachten kan onderzoeken en er zelfvergeving en zelfcorrectie op toe kan passen, zodat ik weer helder richting kan geven aan mezelf in wat het beste is voor iedereen in het moment.