Dag 277 de gevolgen van irritatie

Voor mijn nieuwe studie moest ik voor een opdracht een stuk tekst online schrijven (in het Engels). Ik had daar zo’n vier uur rustig de tijd voor uitgetrokken, alvorens ik aan andere dingen op mijn planning zou beginnen. Na een uur schrijven realiseer ik mij dat ik de opdracht niet in die 4 uur af zal krijgen en vraag ik me af of mijn tekst opgeslagen wordt wanneer ik de pagina weg klik zodat ik de volgende keer verder kan gaan. Ik probeer voor de zekerheid eerst om de tekst te kopiëren maar dat is niet mogelijk. Mijn irritatie speelt op en ik merk in een flits dat ik twee opties heb; mijn gezond verstand zegt dat, nu ik weet dat ik de tekst niet kan kopiëren, ik alles op papier over moet schrijven om zeker te weten dat mijn tekst behouden blijft omdat ik simpelweg niet kan weten of zien of deze site mijn tekst gaat opslaan. Maar de emotie wint;  ik klik de hele site gewoon weg om daarna direct weer in te loggen en te zien dat mijn tekst weg is en dus niet opgeslagen. De irritatie slaat om in moedeloosheid en ik denk; ‘ik heb hier geen zin meer in’,  gatverdamme, weer alles opnieuw’. Geïrriteerd besluit ik wat anders te gaan doen in huis ondanks dat ik allang in de gaten heb dat ik toch opnieuw zal moeten beginnen met het schrijven om de opdracht op tijd in te kunnen leveren. Opmerkelijk is dat wanneer ik geïrriteerd raak, ik als ‘troost’, een paar koekjes ga eten.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te weten dat ik mijn tekst voor de zekerheid op moet schrijven wanneer ik niet zeker weet of de site mijn tekst gaat opslaan, maar dit toch niet doe en mij laat leiden door mijn toenemende irritatie.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mij te laten leiden door mijn irritatie met als gevolg dat ik tegen beter weten in, de site weg klik en daarna moet constateren dat mijn tekst niet opgeslagen is.

Ik realiseer mij dat het een keuze is om gezond verstand te verkiezen in plaats van de opkomende emoties. En dat ‘gezond verstand’ zoveel is als kiezen voor wat het beste is in deze situatie voor iedereen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te kiezen voor het laten opkomen van mijn emoties en mezelf geen richting te geven als leidinggevend principe.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben moedeloosheid te ervaren en hierin weg te zakken en een paar koekjes ga eten als ‘troost’.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben koekjes te gaan eten die als ‘troost’ dienen omdat ik medelijden heb met mezelf nu ik een uur schrijfwerk kwijt ben en ‘dat dit niet de eerste keer is dat dit gebeurt’, waardoor ik mezelf een oen vindt.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben medelijden met mezelf te hebben nu ik al het schrijfwerk voor niets heb gedaan en opnieuw moet beginnen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mezelf een oen te vinden dat ‘mij dit weer gebeurt’ omdat het in het verleden ook al een paar keer eerder is gebeurd dat ik al mijn schrijfwerk kwijt was.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben doordat ik geïrriteerd ben, ik andere dingen ga doen en dus geheel afwijk van mijn planning met als gevolg dat ik opnieuw tijd moet gaan inplannen voor dezelfde opdracht.

Wanneer en als ik mezelf gewaar ben van het in tweestrijd verkeren tussen gezond verstand en emoties, stop ik en adem. Ik stabiliseer mezelf door in mijn adem te gaan om zo helder te kunnen zien wat de juiste oplossing is.

Ik stel mezelf ten doel om geduldig naar de juiste oplossing te zoeken wanneer er onverwacht een vraagstuk opdoemt om zo de gevolgen voor mijn planning te beperken.

Ik stel mezelf ten doel om mij aan mijn planning te houden.

Dag 276 een open boek in een eerste ontmoeting

Ik ontmoet regelmatig nieuwe mensen en soms zijn daar ontmoetingen bij waarin ik in gesprek mezelf heel makkelijk blootgeef, meestal bij  intuïtieve mensen. Ik ben dan een open boek en kan veel over mezelf vertellen. Het zijn geen oppervlakkige, maar diepgaande gesprekken die direct al in de eerste ontmoeting(en) plaats vinden. Een vriendin van mij merkte op dat dit ‘veel’ kan zijn voor de ander en dat het de ander kan afschrikken.

Ik realiseer mij dat ik in zo’n gesprek ‘gewoon’ begin over mezelf en niet oplet of de ander dit kan ontvangen. Dit heeft mede te maken met mijn enthousiasme wanneer ik iemand ontmoet en zijn/haar potentieel zie maar zijzelf misschien nog niet. Ik vergeet dan dat de mind er ook nog is. Mijn buddy vertelt me dat we maar ‘zoveel’ kunnen oppikken van ‘wie iemand is’ op een eerste ontmoeting, zelfs als je een vrij intuïtieve persoon bent. Het neemt gewoonlijk een langere periode van samen zijn om werkelijk te zien wie iemand is en hoe zijn/haar mind werkt

Het zal effectiever zijn wanneer ik mij meer afwachtend opstel, het gesprek luchtig hou en kijk of de ander zich makkelijk opent en zichzelf deelt zodat ik dat daarna ook geleidelijk kan doen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben soms in eerste ontmoetingen mezelf helemaal te geven en niet op te letten of de ander deze informatie kan ontvangen en verwerken.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben niet op te letten of mijn gesprekspartner hetgeen wat ik deel aan informatie ook daadwerkelijk kan ontvangen en verwerken.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben in eerste ontmoetingen enthousiast te zijn over iemands potentieel en hierop in te spelen en daarbij de mind vergeet en waardoor dit iemand kan afschrikken.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben iemands potentieel te zien, hierop in te spelen waarbij ik de mind vergeet en waardoor ik iemand afschrik.

Ik zie, begrijp en realiseer mij dat het gewoonlijk een langere tijd van samen zijn duurt om te zien wie iemand werkelijk is en hoe zijn of haar mind werkt.

Ik stel mezelf ten doel  wanneer ik nieuwe mensen ontmoet, ik het gesprek luchtig hou en afwacht of de ander zich makkelijk opent en zichzelf deelt, alvorens ik mijzelf open stel en deel.

Ik stel mezelf ten doel om te zien, begrijpen en realiseren dat het een langere tijd van samen zijn duurt om te zien wie iemand werkelijk is en hoe zijn/haar mind werkt.

 

 

 

 

Dag 275 de begrafenis van mijn vader in mijn droom

 

De laatste tijd kreeg ik een terugkerende droom waarin ik aanwezig ben op de begrafenis van mijn vader (hij is in 2013 overleden). Ik zie mezelf kijken naar zijn lichaam in de kist. Omdat ik geen idee heb wat de boodschap is, praat ik erover met mijn buddy. Zij geeft de suggestie om een brief aan mijn vader te schrijven en dat heb ik gedaan. Ik vond het zeker effectief omdat in het schrijven van de brief een emotioneel punt naar boven kwam wat ik wil onderzoeken.

De brief schrijf ik in de tegenwoordige tijd, alsof mijn vader er nog is. In het schrijven komt de emotie van boosheid naar boven. Ik ben kwaad op mijn vader omdat hij niet geïnteresseerd is in mij. Hij vraagt bijna nooit iets waardoor hij mij beter zou kunnen leren kennen en waardoor wij samen een band op zouden kunnen bouwen. In het gesprek met mijn buddy realiseer mij dat ik ook niets aan hem vraag waardoor ik hem beter zou leren kennen. Dit is voor mij een nieuw inzicht.

Ik word nog steeds getriggerd in deze emotie van boosheid wanneer ik nieuwe mensen ontmoet. Wanneer zij niet direct  vragen stellen aan mij, wil ik al geen poging doen om het contact voor te zetten omdat ik denk dat ze niet geïnteresseerd zijn in mij.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben boos te zijn op mijn vader omdat hij geen vragen stelt aan mij waardoor hij mij beter leert kennen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben teleurgesteld te zijn in mijn vader omdat hij mijn studie heeft betaald maar geen idee heeft in welk jaar ik zit en wat ik precies studeer.

Ik realiseer mij dat ik ook niets aan mijn vader vraag om hem op die manier beter te leren kennen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben niets aan mijn vader te vragen om hem op die manier beter te leren kennen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben door te denken dat mijn vader autistisch is, ik het daardoor ook opgeef om manieren te vinden die ons contact zou verbeteren.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben op te willen geven in het vinden van manieren om het contact tussen mij en mijn vader te verbeteren doordat ik denk dat hij autistisch is.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben iets van mijn vader te willen weten en dit te communiceren via mijn moeder omdat het normaal is geworden dat mijn moeder als spreekbuis fungeert voor mijn vader.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat het normaal is, wanneer ik iets van mijn vader wil weten, om dit via mijn moeder te doen die als spreekbuis voor mijn vader fungeert.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mijn vader niet zelf aan te spreken wanneer ik iets van hem wil weten en dit via mijn moeder te spelen omdat dit altijd al zo is gegaan.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben een duidelijke wens te hebben om echt contact te hebben met mijn vader en met hem een band op te bouwen maar niet mijn verantwoordelijkheid neem om op te staan in mezelf en een gesprek hierover met hem te beginnen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mijn verantwoordelijkheid niet te nemen om op te staan in mezelf en manieren te vinden om meer met mijn vader in contact te komen.

Ik realiseer mij dat ik in mijn boosheid terugkeer wanneer ik nieuwe mensen ontmoet en zijn geen vragen stellen aan mij waardoor ik direct denk dat er geen werkelijk contact opgebouwd kan worden en ik geen poging meer doe om hun ook beter te leren kennen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben getriggerd te worden in mijn boosheid op mijn vader wanneer ik nieuwe mensen ontmoet en zij geen vragen stellen aan mij waardoor ik denk dat zij geen werkelijk contact willen, waardoor ik geen poging doe om hun ook beter te leren kennen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat wanneer mensen die ik  ontmoet, mij geen vragen stellen, dat zij niet geïnteresseerd zijn om mij beter te leren kennen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben de boosheid op mijn vader te projecteren op mensen die ik ontmoet, waardoor ik geen moeite doe om het contact voort te zetten.

Ik stel mezelf ten doel om wanneer ik nieuwe mensen ontmoet, ik oprecht mijn interesse voor hen toon en hen de ruimte geef om mij ook te leren kennen.