Dag 274 de autonome kunstenaar in een relatie

au·to·noom (bijvoeglijk naamwoord, bijwoord)1zelfstandig, onafhankelijk: autonomen benaming voor verschillende anarchistisch getinte groeperingen van vnl. jongeren (Van Dale).

In deze blog onderzoek ik het woord ‘autonoom’, wat het betekent voor mij en welke emoties/gevoelens ik aan dit woord heb verbonden.

Ik was begin twintig en zat op de Mode-Academie toen ik onbewust het personage van autonoom kunstenaar ging leven; zelfstandig denkend en handelen.Niet conformeren aan anderen of aan regels Mensen zagen mij als een einzelgänger die ‘schijt had aan de wereld’. Ik kreeg dikwijls te horen dat ik ongrijpbaar was en mysterieus. Ik realiseer me dat ik in die tijd gewoon niet wist hoe ik door het leven moest navigeren en dat het personage van autonoom kunstenaar mij daarom wel van pas kwam als een soort van reddingsboei waar ik mij aan vastklampte. Door in dat personage te stappen, kon ik verbergen dat ik op veel punten in mijn leven geen flauw idee had waar ik mee bezig was en ging mij eenzijdig ontwikkelen in hetgeen ik leuk vond; mode-ontwerpen waarin ik mijn eigenheid ging ontdekken.

In diezelfde periode was ik grondig aan het onderzoeken waarom mensen een relatie aangingen, ik wilde dat graag begrijpen. Ik had geen gezonde, effectieve voorbeelden daarin en toen ik in de gaten kreeg dat bijna de gehele wereld graag een relatie wilde, ging ik rondvragen waarom mensen een relatie aangingen. Ik kreeg als antwoord; ‘omdat ik niet alleen kan zijn’ en ‘omdat zij de leukste is’ en ‘omdat we bij elkaar horen’. Met die antwoorden kon ik niet zoveel. Ik geloof niet dat ik een aversie had ontwikkeld tegen relaties omdat ik ze uiteindelijk wel aanging, zei het met veel conflicten. Eenmaal in een relatie bleef ik datzelfde autonome personage van de kunstenaar; ik deed  waar ik zelf zin in had en volgde mijn eigen weg, er was geen ‘samen’. Voor mij betekende autonoom ook dat ik op mezelf was, ook al had ik een relatie. Ik hield geen rekenschap met mijn toenmalige partner en zijn individuele weg en ook een weg samen was er daardoor niet.

Ik ervaar bij het woord autonoom een positieve lading omdat ik blij ben dat ik alleen kan zijn met mezelf. Ik heb bereikt dat ik op mezelf kan zijn en ook alleen kan functioneren, zonder anderen.Echter, nu ik zo’n twee jaar geleden het besluit heb genomen om een agreement met een partner te willen ervaren, realiseer ik mij ook dat ik in een relatie samen ben en rekenschap heb te houden met mijn partner.

Mijn buddy vertelt me dat ik in een agreement autonoom kan blijven en dat ik mezelf volledig kan delen met mijn partner en toch mezelf niet hoef te  ‘verliezen’ in de relatie/in de ander en wanneer we tijd apart doorbrengen, zal dat wie ik ben, niet veranderen omdat ik autonoom ben. Het woord ‘autonoom’ betekent niet of wil niet impliceren ‘alleen’ en dus sluit het relaties en agreements niet buiten.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben in een personage te stappen van autonoom kunstenaar en die te gebruiken als reddingsboei om mij aan vast te klampen omdat ik geen idee heb hoe ik mezelf door dit leven moet navigeren.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te weten hoe ik door mijn leven moet navigeren en daarom in het personage stap van autonoom kunstenaar die doet wat ze wil en schijt heeft aan de wereld.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben aan het woord ‘autonoom’ de betekenis te geven van ‘alleen willen en kunnen zijn’ en niet te zien, begrijpen en realiseren dat ik en autonoom kan zijn en blijven en een relatie/agreement aan kan gaan.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben op mezelf te zijn en blijven ook al zit ik in een relatie met als gevolg dat ik geen werkelijke relatie creëer en mezelf als de ander niet leer kennen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben een relatie aan te gaan en geen rekenschap te houden met de ander omdat ik wil blijven doen wat ik zelf wil.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben alleen te denken aan mijn eigen individuele weg en niet te zien, begrijpen en realiseren dat mijn partner ook een individuele weg aan het gaan is en dat we samen onze relatie creëren.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben blij te zijn omdat ik bereikt heb dat ik zelfstandig denk en handel en hier een positieve energetische lading mee creëer in mezelf.

Ik realiseer mij dat ik autonoom kan zijn in een relatie en dat ik mezelf volledig kan delen met de ander en dat mijn partner ook een individuele weg wandelt evenals wij dat samen doen.

Ik stel mezelf ten doel om een relatie/agreement aan te gaan wanneer hier een mogelijkheid voor is en mezelf volledig te delen met mijn partner zodat we individueel en samen de relatie creëren in wat het beste is voor iedereen..

 

 

 

 

 

 

Dag 273 hoe een leuke relatie in een moment kan veranderen in een knipperlichtrelatie

Na een roerige tienertijd waarin ik continue in conflict was met mezelf naar relaties toe, ontmoette ik rond mijn twintigste een jongen. We werden wederzijds verliefd op elkaar. We gingen op een heel natuurlijke manier met elkaar om, het was vooral heel erg leuk en kenmerkend was de ongedwongen manier van samenzijn.

Na een aantal maanden startte ik op een opleiding en leerde nieuwe mensen kennen. In mijn  klas zat een jongen die mijn intrigeerde, maar ik wist ook dat ik geen verdere toenadering wilde zoeken, ik wilde alleen onderzoeken hoe het kon dat een andere jongen mij ‘bezig kon houden’ naast het feit dat ik erg blij was met mijn vriend. Ik besloot in alle openheid aan mijn vriend te vertellen wat ik ervaarde in mezelf, ik zag direct aan zijn reactie dat hetgeen ik hem vertelde hem kwetste en pijn deed. Ik zei nog dat ik geen verdere toenadering wilde zoeken maar dat hoorde mijn vriend al niet meer. Het leed was geleden. Toen ik de pijn zag bij mijn vriend besloot ik om hem niets meer te vertellen over wat er in mij omging omdat ik hem eventuele pijn wilde besparen. Ik wist ook dat ik terug zou moeten komen op dit gesprek omdat de situatie niet uitgesproken was maar mijn angst om er opnieuw over te beginnen en mijn vriend weer pijn te moeten doen won uiteindelijk. We hebben er niet meer over gepraat. Dit besluit was een keerpunt in onze relatie; wat eens zo leuk, natuurlijk en ongedwongen verliep, werd nu een knipperlichtrelatie, waarin wantrouwen, machteloosheid en jaloezie van zijn kant, een grote rol gingen spelen. Ik stortte mij volledig op mijn volgende nieuwe opleiding en liep in en uit mijn relatie. Niet met en zonder elkaar kunnen, totdat mijn vriend na 4 jaar de knoop doorhakte en met een andere vrouw een relatie was begonnen. Als reden voor zijn besluit om onze relatie te stoppen gaf hij aan ‘dat we allebei nog ruwe diamanten waren die geslepen moesten worden’, en dat we over 10 á 15 jaar wel weer bij elkaar zouden komen. Ik was verward en erg boos geworden over zijn reden en heb die verwardheid en boosheid nog tien jaar vast gehouden.

Na deze definitieve breuk ben ik na een poos alleen te zijn geweest een nieuwe relatie gestart die veel rustiger was maar waar op de achtergrond altijd nog die verwardheid en boosheid op het besluit van mijn vorige partner aanwezig was, ik bleef gedachten, emoties en verwachtingen vasthouden.

Ik weet niet meer precies wanneer het was, maar er kwam jaren later een moment dat ik besloot om mijn boosheid los te laten waardoor er direct meer ruimte in mijzelf vrijkwam. Het was een hele opluchting!

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben in alle openheid aan mijn vriend te vertellen dat er een jongen is die mij intrigeert en bezighoudt en  wanneer ik zie dat mijn vriend zich persoonlijk aangevallen voelt, ik daarop direct mijn mond dichthoudt en in dat moment besluit om nooit meer iets te vertellen over wat ik ervaar in mezelf om mijn vriend niet nog een keer pijn te doen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mijn openheid om over mijn gevoelens te willen praten met mijn vriend, te stoppen en te verdringen in mezelf omdat ik denk dat ik verantwoordelijk ben voor de pijn die hij door mijn openheid ervaart.

Ik realiseer mij dat ik een oordeel heb op mijn eigen openheid in het delen van wat ik ervaar met mijn partner wanneer ik zie dat hij er een reactie op heeft.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben een gedachte als oordeel te hebben op mijn eigen openheid naar mijn partner toe; ‘ik mag niet open zijn over wat ik ervaar in mezelf want daar kwets ik een ander mee’.

Ik realiseer mij dat ik mijzelf kwets door mijn openheid naar mezelf en een ander toe te veroordelen, daardoor te stoppen en te verdringen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mijn openheid te stoppen en te verdringen omdat ik er een oordeel op plaats dat het er niet mag zijn omdat ik daarmee een ander kwets/pijn doe.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik verantwoordelijk ben voor hetgeen mijn vriend ervaart in zichzelf als ik hem vertel over een jongen in mijn klas die mij intrigeert en ik daar met hem over wil praten.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben een conflict te veroorzaken in mezelf door mijn natuurlijke openheid in het delen van wat er in mezelf omgaat te veroordelen en tegelijkertijd dit de kop in te drukken en te verdringen wanneer ik zie dat het een ander pijn doet.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te weten dat ik op het gesprek tussen mij en mijn vriend terug moet komen omdat het niet uitgesproken en daardoor helder is, maar daarentegen besluit om het hele voorval te laten voor wat het is omdat ik bang ben om mijn vriend weer te kwetsen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben angst te ervaren voor de reactie van mijn vriend om terug te komen op het gesprek wat nog niet uitgesproken is waardoor ik mij laat leiden door mijn angst en geen richting geef aan mijn gezond verstand om het hele gebeuren effectief richting te geven.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben geen verantwoording te nemen om effectief richting te geven aan de communicatie met mijn vriend door terug te komen op het gesprek waarin angst de richting bepaalde.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben als gevolg van niet effectieve communicatie, met als startpunt angst, in één moment onze relatie veranderde van een leuke, natuurlijk en ongedwongen samenzijn, naar een destructieve relatie waarin angst, wantrouwen en jaloezie de richting gingen bepalen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien, begrijpen en realiseren dat het conflict wat ik in mezelf ervaarde, zich in de realiteit manifesteerde; onze eens zo leuke relatie veranderde door een onopgehelderd gesprek in een relatie met veel conflicten, het werd een knipperlichtrelatie, niet zonder en met elkaar denken te kunnen leven.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben het conflict in mezelf toe te staan, mijn verantwoording er niet voor te nemen deze te stoppen waardoor deze blijft bestaan en zich door de jaren heen verder uitbouwt en steeds groter wordt waardoor ook de relatie met mijn vriend steeds grimmiger wordt en we elkaar het licht in de ogen niet meer gunnen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mijzelf machteloos te voelen omdat ik zie dat mijn relatie met mijn partner verslechterd en ik mij volledig stort op een nieuwe opleiding en de relatie al heb opgegeven.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mij te laten leiden door een gevoel van machteloosheid om de relatie met mijn vriend effectief richting te geven waardoor ik opgeef en tegelijkertijd niet op te willen geven.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben een conflict te veroorzaken in mezelf door machteloosheid te ervaren in mezelf over de relatie die ik al opgegeven heb en  aan de andere kant niet op te willen geven.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben niet meer te weten wat ik wil met de relatie wat zich uit in een wel/niet conflict in mezelf.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien, begrijpen en realiseren dat ik alleen nog bezig ben met ‘de relatie’ en niet met wat ik ervaar in mezelf en ook niet geïnteresseerd ben in hetgeen mijn vriend ervaart in zichzelf.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben jarenlang de negatieve energie van boosheid te ervaren en vast te houden in mezelf als reactie op het besluit van mijn vriend om onze relatie te verbreken.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mij verraden te voelen wanneer mijn vriend besluit om onze relatie te beëindigen omdat hij verder wil met een andere vrouw maar tegen mij zegt dat we allebei nog ruwe diamanten zijn en dat we over tien of vijftien jaar wel weer bij elkaar zullen komen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben boos te zijn op mijn vriend omdat hij te kennen geeft met een andere vrouw door te willen gaan omdat wij nog ruwe diamanten zijn en we over 10 á 15 jaar wel weer bij elkaar zullen komen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben verward te zijn door de opmerking van mijn vriend omdat hij aangeeft onze relatie te willen stoppen en verder wil gaan met een andere vrouw, maar wel de verwachting heeft dat wij over een aantal jaren wel bij elkaar zullen komen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mij te laten leiden in mijn gedachten door hetgeen mijn vriend tegen mij zegt ‘dat we over een aantal jaren wel weer bij elkaar zullen komen’ en dat ik mij niet afvraag wat ik ik dit zelf ook wil. Ik ben mijzelf kwijtgeraakt.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mezelf kwijt te zijn doordat ik niet meer weet wat ik zelf wil in relatie tot mijn vriend, waardoor ik mijn verantwoording ontloop om zelf richting te geven aan mijn leven wanneer mijn vriend besluit om onze relatie te verbreken.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben een nieuwe relatie te starten waarin op de achtergrond nog altijd de gedachte aanwezig is dat mijn vorige partner en ik misschien wel weer bij elkaar komen waardoor ik mij niet volledig inzet in deze nieuwe relatie, ik sta nog met een been in een illusionaire relatie waarvan ik niet weet of die er gaat komen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mijn verwardheid en boosheid mee te nemen in een nieuwe relatie waarover ik volledig zwijg.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien, begrijpen en realiseren wat de enorme gevolgen zijn van niet onderzochte gedachten en opgehelderde communicatie in een moment van een relatie en hoe dit destructief doorwerkt.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben de negatieve energie van boosheid en verwardheid jarenlang vast te houden en te rechtvaardigen en niet te zien, begrijpen en realiseren dat ik in één moment kan kiezen om de boosheid en verwardheid te onderzoeken in mezelf en op hetgeen ik mij realiseer, zelfvergeving – en correctie kan toepassen zodat ik de negatieve energie van de emotie kan loslaten en de relatie met mijn partner voort kan zetten in een richting die het beste is voor mijzelf en voor hem.

 

Dag 272 zelfvergeving op hoe mijn angst voor relaties kon ontstaan

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben als kind niet te durven vertellen aan mijn moeder of iemand anders wat ik voelde in mijn buik toen ik een jongetje op tv zag.

Ik realiseer mij dat ik angst voelde om wat ik mij gewaar werd in mezelf aan iemand te vertellen, waardoor ik besloot om het voor mezelf te houden.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben als kind aan de ene kant angst angst te voelen voor het nieuwe gevoel in mijzelf en aan de andere kant heel nieuwsgierig te zijn naar het jongetje op tv, hem te zien maakt me blij.

Ik realiseer mij dat mijn ouders mij vroeger niets vertelden over wat verliefdheid was en hoe ik om moest gaan met gevoelens en emoties, met als gevolg dat ik mijn gevoelens verborg.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben als kind een conflict in mezelf te laten ontstaan door angst te creëren door de gedachte te hebben  dat ik mijn gevoel verborgen moet houden en aan de andere kant mijn nieuwsgierigheid niet wil bedwingen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben als meisje een jongen leuk te vinden en in mijn gedachten en verbeelding met hem verkering te krijgen en verbijsterd te zijn als de realiteit anders uitpakt en hij met iemand anders verkering neemt.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben als meisje niets te laten merken aan de jongen met wie ik verkering wil uit angst om mezelf te laten zien.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben angst te hebben om mezelf te laten zien aan de jongen die ik heel erg leuk vindt.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben angst te voelen voor de dreigementen van een ex-vriendin van een jongen waar ik mijn eerste zoen van kreeg waardoor ik geen contact meer met de jongen wilde hebben.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mij te jarenlang te laten leiden door mijn angst voor de dreigementen van de ex-vriendin waardoor ik situaties omzeil waar ik haar zou tegen kunnen komen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben ook een volgende potentiële relatie niet aan te durven vanwege weer een ex-vriendin die dreigementen naar mijn adres slingerde, waardoor ik geen verantwoording neem om oprecht te zijn naar mezelf toe en naar de jongen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mijn wil en nieuwsgierigheid om een relatie aan te gaan, te saboteren door mij te laten leiden door angst voor een conflict met de ex-vriendin.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben een conflict met de ex-vriendin uit de weg te gaan.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben een volgende kans op een relatie door mijn angst niet door te zetten waardoor ik ‘ziek’ wordt van het conflict in mezelf; wel willen maar niet durven en jarenlang deze pijn vast te houden.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben niets te begrijpen van het conflict wat plaats vindt in mezelf en dit ‘niet begrijpen’ vast te blijven houden.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben het ‘niet begrijpen’ van het conflict wat in mij plaats vindt vast te blijven houden.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben na deze eerste ervaringen met angst voor het aangaan van relaties, meerdere jongens af te wijzen door na kort contact te hebben, dit ook weer af te breken.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mezelf ‘murw’ te voelen om relaties aan te gaan.

In een volgende blog ga ik verder en dieper in op mijn eerste en langere, knipperlichtrelatie.

Dag 271 hoe mijn angst om relaties aan te gaan is ontstaan

Ik herinner mij dat ik rond mijn 8e een jongetje op tv zag en er bij mij iets gebeurde wat ik voelde in mijn buik. Ik vond hem leuk en wilde zoveel mogelijk tv kijken om hem weer te kunnen zien. Ik durfde niet te vertellen aan mijn moeder of iemand anders wat er in mij gebeurde en hield mijn ervaring voor mezelf, hier begon mijn angst.  De volgende herinnering die ik heb aan mijn interesse voor jongens gaat naar het eind van de lagere school; er was een jongen die ik leuk vond en ik deed er alles aan om dat te verbergen. Ik vond hem stiekem heel leuk maar ik durfde dat niet te laten merken. Op schoolkamp dacht ik dat hij mij misschien wel op zou merken maar ik deed er ook alles om niet zijn aandacht te trekken. Groot was mijn verbijstering toen hij op schoolkamp met een ander meisje verkering kreeg. In mijn gedachten en verbeelding was ik degene die met hem verkering zou krijgen…

Een paar jaar later, ik was net 14, ontmoette ik een jongen op de manege die direct verliefd op me werd. Ik weet niet of ik verliefd was op hem, maar zijn aandacht voor mij vond ik overweldigend en ik liet me meenemen in zijn aandacht voor mij. Met carnaval kreeg ik mijn allereerste zoen die ik geweldig vond. Ik werd de dag erna geconfronteerd met zijn ex-vriendin die mij direct dreigementen naar mijn hoofd slingerde. Ik werd daardoor zo bang dat ik geen contact meer met de jongen wilde. Dit meisje heeft mij nog twee tot drie jaar bedreigd, vooral via haar vriendinnen die mij lieten weten dat ik voor haar op moest passen. Ik werd zo bang voor haar dat ik elke mogelijke plek waar ik haar tegen zo kunnen komen, vermeed. Dat betekende ook dat ik leuke evenementen ging mijden als ik wist dat zij er zou kunnen zijn. Mijn dagelijkse leven werd jarenlang gekleurd door mijn angst voor haar dreigementen. Ik deed er alles aan om haar te ontlopen en vertelde niemand hoe ellendig ik mij voelde.

Een tweetal jaar later werd een andere jongen verliefd op mij, ik zat nog volledig in mijn angst voor dat ene meisje maar ik wilde zijn toenadering wel beantwoorden. De jongen wilde verkering met mij en mij voorstellen aan zijn moeder maar ook deze jongen had een ex-vriendin die dat niet zag zitten en dat ook liet weten aan mij. Ik werd door haar en haar vriendin niet toegelaten tot hem. Inmiddels was mijn angst zo groot dat ik de verkering weigerde.

Ik verhuisde met mijn ouders naar een andere plaats en dat betekende dat ik weg was uit de bedreigende sfeer van jaloerse ex-vriendinnen en dat ik niet meer hoefde uit te kijken waar ik die meiden tegen zou kunnen komen. Echter, de angst was er bij mij diep ingesleten.

Niet lang na de verhuizing vond ik een jongen uit een nabijgelegen dorp leuk en hij mij, geen jaloerse ex-vriendinnen in de buurt maar mijn angst was er nog steeds en zo allesoverheersend dat ik weer niet durfde, dus toen ik een kettinkje kreeg met daarbij de vraag of ik verkering wilde, zei ik nee. Ik bleef hem echter leuk vinden. Jarenlang vond er een hevige strijd in mij plaats tussen mijn angst en mijn wil om wel contact met hem te hebben en niet te durven. Ik werd echt ziek van dit constante gevecht in mezelf. Deze jongen koos uiteindelijk voor een ander meisje, tot mijn grote verdriet. Ik begreep niets van wat er gebeurde.

Hierna ging ik kortdurend met jongens om, ik wees ze echter allemaal af als bleek dat ze verkering wilden. Het kon me niet schelen als ze daar verdriet van hadden. Schijnbaar was ik zo murw geworden. Ik herinner me een jongen die al drie jaar verkering had met een meisje en het voor mij uitmaakte met haar. Hij dacht dat ik dan wel verkering met hem zou willen maar ik schrok zo dat hij zomaar zijn lange relatie uitmaakte voor mij, dat ik acuut mijn contact met hem verbrak.

Op mijn twintigste kreeg ik een relatie met een jongen waarvan de eerste tijd heel ongedwongen en leuk was, daar kwam verandering in op het moment dat ik vertelde dat er een andere jongen was die ik leuk vond maar daar verder niets ging doen. Ik zag aan de reactie van mijn vriend dat ik hem daarmee kwetste en we hebben er verder niet meer over gepraat. Onze relatie veranderde, er waren veel conflicten waar we beiden geen richting aan konden geven. Wantrouwen ging overheersen, mijn vriend ging openlijk flirten met andere meisjes, waar ik niets van begreep. Het werd een knipperlichtrelatie. Weer zat ik met mezelf in conflict, ik was bang en toch wilde ik wel in de relatie blijven. Ruim 4 jaar later koos hij voor een ander en ik bleef jarenlang boos op hem. Boos omdat hij mij had verlaten.

Nog steeds boos, begon ik een nieuwe relatie. Deze kenmerkte zich door rust maar ik paste niet heel goed bij deze man. Na 3 jaar koos ook hij voor een ander.

Vrijwel direct daarna herhaalde de geschiedenis zich. Een man werd verliefd op mij, vroeg of ik een relatie wilde en ik zei wederom direct nee maar bleef wel af en aan contact houden, dit duurde zo’n 6 jaar en uit deze ‘relatie’, werd mijn dochter geboren. Hij besloot geen deel uit te willen maken van haar leven.

Hierna heb ik enkele pogingen gedaan om een relatie te starten, maar die liepen al snel op niets uit. Toen heb ik ‘stop’ gezegd tegen mezelf. Ik realiseerde mij dat ik mijn dochter voor leef en dat als ik haar wil leren hoe ze een gezonde, effectieve relatie aan kan gaan, ik daar eerst zelf achter moest zien te komen. Ik ben gedurende 4 jaar op onderzoek uitgegaan waarbij ik geen enkel intiem contact met mannen aan ben gegaan omdat ik niet weer in hetzelfde destructieve patroon terecht wilde komen. Ik ben veel gaan lezen over intieme relaties en zag dat ik het heel anders wilde dan wat ik zelf had ervaren en gezien in mijn omgeving. De mogelijkheid te zien dat het anders kon, was een keerpunt in mijn leven.

In een volgende blog schrijf ik zelfvergeving en correctie uit op hoe mijn angst voor relaties kon ontstaan.