Dag 259 Leven volgens het principe van zelfgewaarzijn

In dag 199 heb ik mijn Principeverklaring opgeschreven -mijn bestemming van Leven. In deze blog licht ik 1 principe uit: leven volgens het principe van zelfgewaarzijn.

Ik kan me het moment niet herinneren dat ik mijn gedachten voor het eerst waarnam. Ik weet wel dat ik tot dat moment was geïdentificeerd met mijn gedachten, ik dacht dat ik ze was. Ik moest erg wennen aan deze nieuwe gewaarwording; ik, die mijn eigen gedachten kan waarnemen. Wie ben ik als waarnemer van mijn gedachten? Ik ben vanaf dat moment mijn gedachten gaan observeren en merkte dat ik de hele dag door aan het denken was.

Dit gewaarzijn is nodig om te kunnen zien dat mijn gedachten van mij zijn maar dat ik ze niet ben en door dit te zien, begrijpen en realiseren kan ik mijn gedachten veranderen en dus ook mijn wereld.

Ik geef richting aan mijn gedachten door het startpunt; wat het beste is voor iedereen. Wanneer ik merk dat mijn gedachten niet in het belang zijn van mijzelf en de ander/anderen, dan ga ik de verbintenis aan om direct verantwoordelijkheid te nemen en te veranderen voor mezelf en de ander.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mijzelf te identificeren met mijn gedachten en te denken dat ik ze ben.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien, begrijpen en realiseren dat mijn gedachten van mij zijn maar dat ik ze niet ben.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben door te denken dat ik mijn gedachten ben, ik mijzelf laat leiden door mijn gedachten, ideeën en overtuigingen en in dit systeem gevangen blijf waardoor patronen kunnen blijven bestaan en zichzelf repeteren.

Ik realiseer mij dat wanneer ik mij identificeer met mijn gedachten, ik geen verantwoordelijkheid neem voor wat ik denk en doe en dus ‘ben wie ik ben’.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik ‘ben wie ik ben’ en dus geen enkele verantwoordelijkheid neem voor het leven dat ik leidt en dus niet verander waardoor de wereld ook niet verandert.

Ik stel mezelf ten doel om mijzelf gewaar te zijn van mijn gedachten, ze te zien en herkennen, om in die mate zelfoprecht te zijn.

Ik stel mezelf ten doel om zelfverantwoordelijk te zijn voor het herkennen van mijn gedachten wanneer die niet in het belang zijn van mijzelf of anderen en ik ga de verbintenis aan om direct verantwoordelijkheid te nemen en te veranderen voor mijzelf en dus ook voor de ander.

Dag 258 de dood en de nalatenschap

Eind 2013 overleed mijn vader en ik kan zeggen dat dit gebeuren onze familie ontwricht heeft. Mijn vader was eigenaar van twee bedrijven en mijn moeder was eerste erfgenaam en dus ook ineens directeur. Naast het emotionele proces dat met het overlijden gepaard ging was  er een enorme chaos omtrent de nalatenschap en hoe het verder moest met de twee bedrijven.

In leven heb ik nooit een gesprek gehad met mijn ouders over hun uitvaartwensen en wat zij wilden met de twee bedrijven (ik ben er nooit werkzaam in geweest) en daar dragen wij als familie nu de consequenties van. De dood is nog steeds een taboe evenals de erfenis (geld), daar wordt niet over gesproken. Wanneer er in leven in alle openheid binnen de familie wordt gesproken over de onontkoombare dood en de nalatenschap van wat in het leven is opgebouwd kan er richting worden gegeven aan het eventuele voortbestaan van de bedrijven en kan voorkomen worden dat een familie ontwricht raakt.

Ik wil mijn nabestaanden zo min mogelijk stress bezorgen wanneer ik dood ga.  Een crematie, mijn as in een biologisch afbreekbare urn met daarin een boomzaadje. Zo eenvoudig mogelijk en binnen het budget van mijn uitvaartverzekering. Geen poespas.

De uitvaart is 1 aspect, ik realiseer mij dat er nog een aantal zaken zijn die zichtbaar moeten worden voor mijn omgeving en die hun toegang verschaffen tot; mijn verzekeringen, pensioen, wachtwoorden, social media, werkgevers, belasting en digitaal bewaarde documenten.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben het voor me uit te schuiven om belangrijke zaken op papier te zetten zodat wanneer ik dood ga het voor mijn omgeving duidelijk is wat zij moeten regelen en wat mijn wensen zijn.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben tegen de klus op te zien om alle informatie te verzamelen die voor mijn nabestaanden van belang is in plaats van mij te realiseren dat ik dit stap voor stap kan doen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mij machteloos te voelen wanneer er in de familie niet wordt gepraat over de dood en de nalatenschap en ik daarop mijn mond dichthoud om zo het taboe het taboe te laten.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mij machteloos te voelen te weten dat ik erfgenaam ben van de nalatenschap van mijn ouders en niet te weten wat ik dan precies erf.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben de nalatenschap van mijn ouders als een last te ervaren omdat ik niet weet wat die nalatenschap inhoudt en ik  nog veel informatie mis.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te begrijpen waarom er een nalatenschap wordt opgebouwd die  wordt verkregen na overlijden meestal in de vorm van bezittingen van een huis en geld en in ons geval, twee bedrijven.

Ik realiseer mij dat aan de grondslag van de ontwrichting in onze familie geld ligt. Er werd en wordt niet gepraat over geld. Misschien is dit wel het grootste taboe.

Ik stel mezelf ten doel om de praktische zaken rondom mijn dood te regelen en stap voor stap alle informatie te verzamelen die relevant is voor mijn nabestaanden zodat zij zo min mogelijk stress hebben.

Ik stel mezelf ten doel om mijn dood bespreekbaar te maken evenals mijn nalatenschap.

Dag 257 wat is humor?

 

Mij werd vroeger als kind verteld ‘dat ik geen humor had’, ik ben dat gaan geloven waardoor ik een ‘serieuze’ persoonlijkheid werd. In de praktijk merkte ik echter dat ik wel degelijk heel hard kon lachen om bepaalde gebeurtenissen en dat er ook weleens werd gelachen om iets wat ik zei. Kennelijk was dat grappig maar ik had geen idee dat ik een grapje aan het maken was. Ik schrok zelfs behoorlijk als iedereen begon te lachen en wist me geen houding te geven. Doordat ik mij geen houding wist te geven belemmerde mij dat om soms iets te zeggen waarvan ik dacht dat het grappig zou kunnen zijn.

Afgelopen week vroeg ik in gezelschap wat nou precies humor was en kwam ik er achter dat wat voor de een humor is, dat niet persé voor mij is. Ik vind humor sowieso niet leuk als het ten koste gaat van de ander, als de ander kleiner wordt gemaakt, dat is leedvermaak.

Iemand stelde voor om eens te kijken in mezelf wat ik precies grappig vind wanneer ik ergens om moet lachen zodat ik mijn eigen humor kan vinden. Ik kan mij herinneren dat ik eens de slappe lach heb gehad om Najib Amhali die in zijn show Freefight uit 2008 vertelde over zijn ontmoeting met, toen nog prinses, Maxima en de koningin. Wat ik zo grappig vond is dat hij zichzelf niet serieus nam. Dat is voor mij humor, dat je om jezelf kan lachen.

In de jaren negentig miste ik geen enkele aflevering van de Engelse BBC serie Absolutely Fabulous waarin karakters/persoonlijkheden van mensen werden uitvergroot. Naast het uitvergroten werd er ook gespeeld met tegenstellingen in karakters die ik hilarisch vond.

Ik heb een partner die op een natuurlijke manier grapjes kan maken waar ik erg om moet lachen en we kunnen samen echt de slappe lach hebben, ik ben erg blij dat we dat samen beleven.

Wat ik fascinerend vind is dat ik soms de enige ben die om iets moet lachen (waar ik dan weer lol om heb) en andersom kan het ook zo zijn dat anderen heel hard moeten lachen en ik helemaal niet, dan begrijp ik niet waarom men lacht.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken en te geloven dat ik geen humor heb wanneer mij dit als klein kind wordt verteld.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken en geloven dat ik heel serieus ben en deze persoonlijkheid ben gaan leven.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mijzelf te identificeren met het woord serieus en te denken dat ik alleen maar serieus ben, waardoor ik mezelf tekort doe als wie ik werkelijk ben.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mezelf te kort te doen door te denken dat ik alleen maar een serieus mens ben.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te schrikken wanneer ik merk dat ik kennelijk een grapje maak want dat past niet bij wie ik denk te zijn. Ik weet me geen houding te geven.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mijzelf geen houding te weten te geven wanneer ik schijnbaar een grapje maak en anderen moeten lachen, ik schrik er zo van dat ik een rood hoofd krijg en het liefst weg wil kruipen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te schrikken en verrast te zijn door mensen die lachen om iets wat ik zeg waardoor ik een rood hoofd krijg en het liefst weg wil kruipen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben fysiek spanning te voelen waardoor het bloed naar boven kruipt, ik een rood hoofd krijg en het liefst weg wil kruipen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben angst te ontwikkelen voor het maken van een grapje omdat ik dat in het moment geen richting weet te geven en bewust mijn mond ga houden wanneer ik vermoed dat wat ik wil gaan zeggen weleens heel grappig kan zijn.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mijzelf tekort te doen door het na te laten grappige opmerkingen te maken en bewust mijn mond dichthoudt.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard bewust mijn mond dicht te houden door geen grappige opmerkingen te gaan maken.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat het niet klopt wanneer ik grappig ben voor anderen want ik ben immers een serieus mens. lol

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben verward te zijn wanneer ik grappig uit de hoek kom en zelf denk dat dat niet kan omdat ik denk alleen maar serieus te zijn.

Wanneer en als ik mezelf gewaar ben van het mezelf willen stoppen in het maken van wat mogelijk grappig kan zijn, te stoppen en te ademen en mezelf toe te staan de opmerking wel te maken.

Ik stel mezelf ten doel om mezelf toe te staan grapjes te maken en tegelijk te onderzoeken waarom en wanneer ik iets heel grappig vind om zo te kunnen zien wat humor is voor mij.

Ik stel mezelf ten doel om humor te leven als onderdeel van wie ik werkelijk ben.

 

 

Dag 256 mijn partner zit achter het stuur, maar ik rijd

 Sports car in motion blur

Ik herinner me een autorit in de auto van mijn vader, waar ik reed en hij naast me zat. Ik stuurde dan wel, maar hij reed feitelijk want hij bepaalde hoe ik reed; de snelheid, hij vroeg of ik dit of dat wel op de weg had gezien, waarom ik zo lang het knipperlicht aanhield, dat ik meer rechts moest aanhouden of ik kreeg een uiteenzetting over verkeer in het algemeen. Dat gebeurde op een snelweg in Zwitserland waar vakantieverkeer in soms razende vaart aan ons voorbij reed. Ik probeerde eerst mijn vader rustig, toch dringend te vertellen dat ik al bijna 20 jaar mijn rijbewijs had en dat ik wel wist hoe ik auto moest rijden. Daar reageerde hij niet op en ging gewoon door met aanwijzingen geven. Ik bedacht me hoe gevaarlijk het was dat hij zo op me in zat te praten omdat ik mijn volle aandacht nodig had om veilig auto te kunnen rijden op de drukke vakantieroute. Omdat hij niet luisterde en doorging en ik het niet meer veilig vond, ben ik kwaad geworden en heb geïrriteerd gezegd dat ik bij de eerste de beste benzinepomp zou stoppen en dat hij zelf maar moest gaan rijden.

Ik heb deze herinnering gebruikt in deze blog omdat ik merk dat ik in de relatie met mijn partner zijn bijrijder aan het worden ben die bepaalt hoe hij moet navigeren door het leven. In situaties waarin hij richting aan het zoeken is in zijn leven, geef ik suggesties. Dit is oké, alleen ben ik gaan verwachten dat hij ze ook daadwerkelijk gaat uitvoeren en het is uiteindelijk hij die bepaalt welke richting voor hem het beste is en niet ik. Hij zit achter het stuur.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat mijn partner niet in staat is om zijn richting in het leven te vinden.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik, beter dan mijn partner zelf, weet welke kant hij op moet.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben suggesties te geven aan mijn partner welke richtingen hij op zou kunnen gaan en hem te vertellen dat hij dan ook die richting op moet gaan.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te willen bepalen voor mijn partner dat hij een door mij gegeven suggestie voor een bepaalde richting ook daadwerkelijk moet gaan kiezen.

Waarom ben ik van het geven van suggesties geven overgegaan naar het willen bepalen van welke richting hij zou moeten nemen? Omdat ik zie dat mijn partner aan het zoeken is naar wat hij precies wil op de weg die hij is ingeslagen en dat dit proces veel van hem vraagt. Ik merk dat ik mij bezorgd maak om zijn draagkracht waarbij ik de angst heb dat hij al zijn energie in gaat zetten om iets te willen bereiken en daarbij onze relatie uit het oog verliest en uiteindelijk de relatie verbreekt.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mij bezorgd te maken om de gezondheid van mijn partner in zijn gekozen weg.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben door mijn bezorgdheid extra druk op mijn partner te leggen op zijn draagkracht en zijn te nemen beslissingen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben angst te hebben dat mijn partner niet genoeg draagkracht heeft om naast zijn werk en studie, ook onze relatie in stand kan houden.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat beide processen niet samen kunnen gaan in het leven van mijn partner en dat hij uiteindelijk zal kiezen voor zijn werk en studie.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat mijn partner onze relatie zal beëindigen omdat hij zijn draagkracht volledig in zal zetten voor werk en studie.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben druk op mezelf te zetten door angst te hebben dat mijn partner mij gaat verlaten en door dit te denken ga ik juist meer druk op mezelf en op hem uitoefenen bovenop de druk die hij al ervaart.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben door angst te hebben dat mijn partner mij verlaat, ik meer druk uit ga oefenen op zijn gekozen weg en in paniek raak.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben druk uit te oefenen op mijn partner omdat ik in paniek raak wanneer ik denk dat hij mij zal verlaten waardoor ik uiteindelijk in mijn paniek zeg dat hij moet stoppen met zijn gekozen richting omdat het teveel drukt op onze relatie.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben in paniek te raken door mijn eigen angstgedachten dat mijn partner mij verlaat waardoor ik mezelf onder hoogspanning zet en dit op hem projecteer door te zeggen dat hij moet stoppen met zijn ingeslagen weg.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben door gedachten van angst te hebben dat mijn partner mij verlaat ik in paniek raak en spanning manifesteer in mijn lichaam waardoor ik in mijn vakantieweek een lichte griepaanval krijg en veel rust moet nemen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mijzelf zo onder druk te zetten door gedachten van angst dat ik daarmee een enorme hoeveelheid negatieve energie genereer in mijn lichaam en fysiek uitgeput raak.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben fysiek enorm veel spanning te voelen waardoor ik enorme hoofdpijn heb, niet helder en misselijk en futloos ben.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben angst voor mijn eigen angst te ontwikkelen en weg te willen lopen van dit hele gedoe en daarbij  mijn startpunt in mijn Agreement volledig uit het oog te verliezen wat in feite betekent dat ik het ben die mezelf afgescheiden houdt van mezelf en daardoor van mijn partner.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat stoppen met het hele gedoe van Agreement een oplossing is voor het beëindigen van de angst en spanning die ik ervaar.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mijzelf van mijn Agreement af te scheiden door te willen stoppen met ‘dit hele gedoe’ waarbij ik mij realiseer dat ik niets werkelijks te verliezen heb en dat wat ik kwijtraak, niets meer is dan reacties, patronen, overtuigingen en ideeën die ik niet meer nodig heb want alles wat ik nodig heb is er al en bevindt zich in mij.

Ik realiseer mij dat ik voor het eerst van mijn leven aan het onderzoeken ben hoe ik mezelf en een ander het beste kan ondersteunen en dit proces nu fysiek aan het lopen ben. Ik bedoel daarmee dat ik in mijn hoofd kan bedenken hoe zoiets er uit zou kunnen zien maar het daadwerkelijk doen is een proces van onderzoeken, uitproberen, bijstellen, zelfvergeving, zelfcorrectie en creatie.

Ik realiseer mij dat mijn partner en ik op een praktische manier kunnen kijken en besluiten hoe we beide levens op elkaar af kunnen stemmen en dit samen kunnen onderzoeken en overeenkomen.

Ik realiseer mij dat de praktische weg die mijn partner en ik lopen om uiteindelijk samen te leven, er een is van geduld, volhardenheid en toewijding aan ons eigen proces en die van ons samen.

Wanneer en als ik mij gewaar ben van angst om de draagkracht van mijn partner, stop ik en adem. Ik adem mij door mijn angst heen, onderzoek mijn reacties en pas er zelfvergeving en zelfcorrectie op toe. Ik onderzoek het startpunt van mijn reacties als angst en schrijf die uit tot aan de oplossing.

Ik stel mezelf ten doel om mijn partner achter het stuur te laten zitten in zijn leven en hem te laten bepalen welke richting voor hem het beste is. Daarbij kan ik hem ondersteunen door suggesties te doen maar het is uiteindelijk hij zelf die bepaalt wat en of hij er iets mee doet.

Ik stel mezelf ten doel om samen met mijn partner te kijken hoe we onze levens op een praktische manier kunnen inrichten op zo’n manier dat we ons eigen proces en dat van ons samen naar wat praktisch mogelijk is, in kunnen richten.

Ik stel mezelf ten doel om met toewijding, geduld en volharding mijn proces te wandelen waarbij ik met dezelfde waarden ook mijn partners proces ondersteun.

 

 

Dag 255 hoe draag ik bij aan een conflict met mijn partner?

Argument

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben het te accepteren en toe te staan dat ik in conflict raak met mijn partner.

Ik realiseer mij dat in mijn vorige relaties, conflicten aan de orde van de dag waren en ik ze nooit effectief, in het belang van ons beiden, richting heb kunnen geven waardoor die relaties gedoemd waren te mislukken. Ik heb bij Desteni de tools gekregen om effectief richting te geven aan mezelf en ik zet ze niet in op het moment van conflict. Ik laat het gebeuren.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mijzelf niet te stoppen in het uiten van mijn backchats en reacties naar mijn partner toe, in mijn adem te gaan en mezelf te stabiliseren en zelfvergeving en correctie toe te passen, alvorens verder te gaan met communiceren.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben midden in het conflict te weten dat ik in reactie zit en dat het niet in ons beider belang is om zo door te praten, en mezelf toch niet te stoppen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat in conflict zijn altijd nog beter is dan helemaal niet communiceren met elkaar waardoor ik het bestaan van het conflict rechtvaardig en accepteer.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben reacties in communicatie met andere mensen dan mijn partner wél te kunnen stoppen en het bij mijn partner er allemaal direct uit te gooien.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te denken aan de impact van mijn woorden/reacties op mijn partner.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te accepteren dat conflict tot een acceptabele gewoonte is geworden en dit geen halt toe te roepen door mezelf hierin te stoppen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mij te laten leiden in het conflict door uitlatingen te doen die in eigen belang zijn in plaats van te communiceren met als startpunt communicatie in het belang van ons beiden.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben het gezamenlijke belang van ons beiden niet te zien en alleen in eigen belang te praten.

Het startpunt van mij om in reactie te gaan is dat ik sinds enkele dagen probeer om mijn partner iets te vertellen en dat ik denk dat hij daar geen tijd voor heeft. Uiteindelijk schrijf ik het op en stuur het naar hem toe en geeft hij antwoord, maar het is niet het antwoord wat ik denk dat hij zou geven. Ik vertel hem daarop dat hij mij niet begrijpt en niet naar me luistert.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat mijn partner geen tijd heeft voor mij om naar iets te luisteren wat ik hem wil vertellen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat wanneer ik mijn partner iets vertel, dat hij het antwoord zal  moeten geven wat ik verwacht dat hij zal geven.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben tegen mijn partner te zeggen dat hij mij niet begrijpt en niet naar me luistert wanneer hij niet het antwoord geeft wat ik verwacht had.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben middenin het conflict richting wil geven aan een communicatie die wel in het belang is van ons beiden en dat dit niet lukt waarop ik besluit om toch door te gaan met reacties geven.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben door te gaan met reacties geven aan mijn partner nadat het mij niet lukt om midden in het gesprek van richting te veranderen naar een gesprek die in het belang is van ons beiden.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben middenin het conflict niet meer te weten waar het nu precies om gaat en de communicatie tot chaos van reacties laat zijn.

Ik zie, begrijp en realiseer mij wat de gevolgen zijn van het toestaan van dit conflict; dat ik al mijn reacties en backchats zal moeten onderzoeken en uitschrijven; van startpunt naar het vinden van de oplossing.

Wanneer en als ik mezelf gewaar ben van het willen toestaan en uitspreken van reacties en backchats naar mijn partner en hiermee een conflict start, stop ik en adem. Ik adem mezelf door mijn reacties heen, onderzoek ze en pas er zelfvergeving en zelfcorrectie op toe totdat ik mezelf heb gestabiliseerd en effectief richting kan geven aan mezelf door woorden te kiezen die in het belang zijn van ons beiden.

Ik stel mezelf ten doel om in communicatie met mijn partner woorden te kiezen die in het belang zijn van ons beiden.

Ik stel mezelf ten doel om duidelijk aan mijn partner aan te geven dat ik hem iets wil vertellen, zonder dat ik verwachtingen heb van hoe hij zou moeten reageren.

Ik stel mezelf ten doel om mijn reacties en backchats die in dit conflict naar boven zijn gekomen, te onderzoeken en uit te schrijven; van het startpunt ervan tot aan de oplossing.

Dag 254 ik kan niet tegen harde geluiden (deel 2)

Music Babylon...

Voor context zie mijn vorige blog over geluiden.

Ik realiseer mij dat ik door mijn angst voor harde geluiden een oordeel heb geplakt op harde geluiden. Die is of positief, of negatief of het mag er niet zijn want ik heb er last van. Muziek die ik mooi vind kan ik gerust wat harder aan hebben staan maar als mijn dochter haar muziek harder zet, dan ben ik direct geïrriteerd en vraag ik haar een hoofdtelefoon op te doen, ik vind de muziek die zij mooi vindt niet om aan te horen.

Ik slaap met oordopjes omdat voor mijn huis, op een paar meter afstand, treinen langs rijden. Ik baal ervan dat ze voor mijn huis langs rijden omdat het geluid ervan mij wakker houdt uit mijn slaap. Tenminste, dat denk ik. Ik oordeel over het geluid van de trein als verkeerd, het zou er niet mogen zijn omdat het mij uit mijn slaap houdt. Door dit te denken creëer ik een conflict in mijn hoofd.

Rondom geluid heb ik dus veel angst gecreëerd en daardoor gespannenheid. Als kind had ik rekening te houden met mijn vader die niet tegen teveel geluid kon wanneer hij gespannen was (dag 241 op mijn tenen lopen). Ik heb als kind daardoor niet de ruimte gekregen om mezelf volledig in geluid uit te drukken. Ik durf bijvoorbeeld niet hardop te zingen omdat ik denk dat ik teveel geluid maak wat spanning op kan leveren bij iemand in mijn omgeving. Met als gevolg dat ik ben gaan denken dat ik niet kan zingen of dat ik heel lelijk zing en mijzelf hierin nooit heb uitgedrukt.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mijzelf af te scheiden van geluid door er angst voor te creëren.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mij door angst af te scheiden van harde geluiden en ze te veroordelen, ze mogen er niet zijn.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik last heb van geluid.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat harde geluiden er niet mogen zijn waardoor ik conflict veroorzaak in mijn hoofd en dit fysiek voel als gespannenheid in mijn lichaam.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben spanning te voelen in mijn hele lichaam door te denken dat harde geluiden er niet mogen zijn.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben jarenlang met angst voor harde geluiden rond te blijven lopen zonder te onderzoeken waar die angst vandaan komt.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben met oordopjes te slapen omdat ik denk dat ik last heb van de treinen die vlak voor mijn huis voorbij rijden.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te onderzoeken of ik daadwerkelijk niet kan slapen van het geluid van de trein of dat ik mezelf wakker houdt omdat ik denk dat het geluid van de trein mij wakker houdt.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat de treinen niet voor mijn huis langs zouden mogen rijden omdat ze geluid maken waarvan ik denk dat ze mij wakker houden maar dat niet zeker weet.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben een conflict in mijn hoofd te creëren door mij uit angst tegen het geluid van de trein te verzetten, het zou er niet mogen zijn.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben rondom geluid polariteit gecreëerd te hebben, geluid is of positief, of negatief.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben geluid als positief te beoordelen wanneer ik naar, voor mij, mooie muziek luister of bijvoorbeeld naar geluiden die zich bevinden in de natuur waarbij ik natuur associeer met rust en stilte, lol.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben als kind niet te durven zingen uit angst dat ik daarmee spanning opwek bij mijn vader.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben angst te hebben om te zingen en dit nog nooit voluit heb gedaan, zonder schroom.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik niet kan zingen als gevolg van mijn angst om teveel geluid te maken wat spanning op kan leveren voor mijn omgeving.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik heel lelijk zing als gevolg van mijn angst om teveel geluid te maken wat spanning oplevert voor mijn omgeving.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mezelf te onderdrukken door niet mijn eigen stem te gebruiken om te gaan zingen met als gevolg dat ik mijn stem daarin niet ken.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben emotioneel te worden van het feit dat ik mezelf heb onderdrukt door niet te durven zingen.

Ik realiseer mij dat ik via mijn stemgeluid mezelf kan uitdrukken en dat bijvoorbeeld zingen een onderdeel is van de expressie die ik werkelijk ben.

Ik vergeef mezelf  toegestaan en aanvaard te hebben muziek die ik mooi vind  wel te kunnen verdragen als het volume wat hoger staat.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben muziek die ik niet mooi vind niet te kunnen verdagen als het volume normaal staat zoals de muziek die mijn dochter cool vind.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben alleen mijn eigen muziek te kunnen verdragen en niet die van mijn dochter als gevolg van de ongelijkheid die ik heb gecreëerd in mezelf en daardoor in mijn directe omgeving door haar te zeggen dat ze een hoofdtelefoon op moet doen omdat ik haar muziek afschuwelijk vind.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mijn dochter te vragen een hoofdtelefoon op te doen omdat ik haar muziek afschuwelijk vind waardoor ik het niet hoef te horen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben ongelijkheid te creëren in mezelf door muziek te kwalificeren in mooi en lelijk.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben ongelijkheid in mezelf te creëren door te denken dat ik mooie muziek wel kan verdragen en lelijke muziek helemaal niet.

Ik realiseer mij dat ik mijn oordelen over geluid door aan het geven ben aan mijn dochter en dat ik dit wil stoppen door gelijk te gaan staan aan (harde) geluiden.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben boodschappen van angst voor geluiden door te geven aan mijn dochter.

Ik realiseer mij dat ik wil dat mijn dochter zich voluit kan uitdrukken als zichzelf in mijn buurt, in ons huis zonder haarzelf te moeten onderdrukken. Hierover kunnen we samen praten over wat we redelijk vinden.

Wanneer en als ik mezelf gewaar ben van het niet kunnen verdragen van geluid, stop ik en adem. Ik adem mezelf door de weerstand heen en onderzoek wat het is dat ik niet kan verdragen en schrijf dit uit.

Ik stel mezelf ten doel om te onderzoeken hoe het is als ik ga zingen.

Ik stel mezelf ten doel om wanneer ik ’s avonds in bed lig, naar het geluid van de treinen te luisteren en mezelf door weerstanden tegen het geluid van de trein heen te ademen zodat ik gelijk kan staan aan het geluid en geen oordopjes hoef te gebruiken.

Ik stel mezelf ten doel om te gaan onderzoeken waarin ik niet gelijk sta aan geluid en dit uit te schrijven en op hetgeen ik mij realiseer, zelfvergeving en zelfcorrectie toe te passen zodat ik uiteindelijk gelijk aan geluid sta.

Ik stel mezelf ten doel om te onderzoeken hoe we het beste gezamenlijk in huis kunnen leven met de omgevingsgeluiden die er zijn en onze eigen geluiden die we maken als we ons uitdrukken. Hoe gaan we bijvoorbeeld om met de rust die nodig is om te kunnen studeren en wanneer iemand wil zingen of als er vriendjes van mijn dochter komen spelen of logeren? Ik stel mezelf ten doel om dit te bespreken met mijn dochter en met mijn partner.

Dag 253 ik kan niet tegen harde geluiden

Ik zal een jaar of 10 geweest zijn toen ik mijn eerste, bewust onaangename ervaring had met harde geluiden. Met mijn ouders ging ik op bezoek bij familie en samen gingen we in de stad kijken naar een auto- of motorrace, ik weet niet meer precies wat het was. Ik werd volkomen verrast door het harde geluid van de motoren, ik was er door niemand op voorbereid en werd er heel bang van.Het was alsof het harde lawaai dwars door mijn lijf heen ging. Het maakte een ongewenste inbreuk in mijn leven op dat moment.  Ik wilde wegrennen en nooit meer zoiets meemaken. Het was een traumatische ervaring en startpunt voor mijn hekel aan harde geluiden; stemverheffing, motoren op de weg, scooters, baby’s/kinderen die huilen, muziek in winkels.

Ik gebruik mijn brein veel om diep en breed na te denken zodat ik oplossingen kan vinden, om informatie grondig tot me te nemen, om mijn aandacht volledig bij iets of iemand te hebben, om creatief te denken, te reflecteren en dat kan alleen in een omgeving die vrij is van veel prikkels. Geluiden leiden mij af van waar ik mee bezig ben.

Thuis slaap ik met oordopjes, er staat zelden tv of radio aan en wanneer iemand in huis naar iets wil luisteren, dan gebeurt dat met een hoofdtelefoon op.

Ik merk dat ik me weleens schuldig voel tegenover mijn dochter, die zo jong als ze is in haar enthousiasme haar stem weleens verheft, zeker als ze met vriendjes is. Als ik dan in de woonkamer zit en me wil concentreren op iets, dan zijn de enthousiaste kinderstemmen mij al gauw teveel en vraag ik mijn dochter op haar kamer te gaan spelen of als het weer goed is, naar buiten te gaan. We wonen in een huis dat klein en gehorig is, dus hebben we constant rekenschap met elkaar te houden.

Ik wil mijn schuldgevoel naar mijn dochter toe onderzoeken in deze blog omdat die mij in de weg staan om een effectief gesprek met haar te hebben over geluiden in huis.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben als kind bang te zijn van het harde geluid van motoren die voorbij komen in een race en hard weg te willen rennen omdat het lijkt alsof het geluid dwars door me heen gaat en ik deze fysieke gewaarwording als zeer onaangenaam ervaar.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben als kind het harde lawaai als een ongewenste inbreuk in mijn leven te ervaren in dat moment en het nooit meer wil mee maken.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat harde geluiden er niet mogen zijn.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik afgeleidt wordt van hetgeen ik mee bezig ben door geluiden om me heen waardoor ik conflict veroorzaak in mijn hoofd en me niet meer kan concentreren op waar ik mee bezig ben.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben een conflict te creëren in mijn hoofd door te denken dat ik afgeleidt wordt van hetgeen ik mee bezig ben en door dit te doen, raak ik ook daadwerkelijk afgeleidt waardoor ik mijzelf saboteer.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mijzelf te saboteren door opzettelijk een conflict te creëren in mijn hoofd door te denken dat ik wordt afgeleidt door de geluiden om mij heen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben boos te worden op mijn dochter wanneer ze in haar enthousiasme haar stem verheft en ik daar niet tegen kan waarop ik haar gebied zachter te praten.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mij schuldig te voelen omdat ik het ben die steeds mijn dochter gebied om zachter te doen en haar vraag rekenschap met mij te houden.

Waarom voel ik mij schuldig wanneer ik haar vraag om zachter te praten? Omdat ik haar iets vraag voor mij te willen doen, om rekenschap te houden met mij en ik veroordeel mezelf ervoor dat ik iets van een ander vraag.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mezelf niet toe te staan iets voor mezelf te vragen, dat mijn dochter rekenschap houdt met mij.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik rekenschap moet houden met anderen maar anderen niet met mij.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik egoïstisch ben wanneer ik mijn dochter vraag om rekenschap te houden met mij.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat wanneer ik mijn dochter vraag om wat stiller te zijn, ‘de hele wereld om mij draait’ en dat is iets wat niet mag.

Ik realiseer mij dat wanneer mijn dochter een vriendje te spelen heeft, of te logeren, dat ik mij  af kan stemmen op meer geluiden en dat ik  op dat moment niet iets ga doen wat mijn volledige aandacht of concentratie nodig heeft. Ik kan wat gaan doen in het huishouden, in de tuin of even een boodschap doen of wat ik ook leuk vind, met de kinderen een praatje maken.

Ik realiseer mij dat ik het beste zaken die mijn concentratie nodig hebben, in de ochtend kan doen en ’s middags en ’s avonds de tijd nemen voor de ‘doe-dingen’. In de ochtend is rust om mij heen dan het prettigst, dit kan ik afstemmen met mijn dochter en partner, wanneer hij bij ons is.

Ik stel mezelf ten doel om in gesprek te gaan met mijn dochter en mijn partner zodat we samen overeenkomen hoe we omgaan met geluiden in huis. Deze afspraken kunnen zo nodig bijgesteld worden.

Dag 252 bang voor de hoeveelheid reacties die opkomen

Sinds een aantal weken ben ik een angst aan het ontwikkelen voor mijn reacties en punten die omhoog komen. Ze komen op en blijven zich aandienen totdat ik ze op papier zet en ze uitschrijf tot aan de oplossing. Omdat ik veel verantwoordelijkheden heb, lukt het me niet om ze op korte termijn uit te schrijven en raak ik bijna in paniek omdat ik conflicten creëer in mijn hoofd met enerzijds punten die zich opstapelen en anderzijds weten dat ik ze het beste uit kan schrijven maar er niet direct tijd voor heb door mijn dagelijkse verantwoordelijkheden.

Dit proces wordt nog eens versneld wanneer ik samen ben met mijn partner. Ik merk dat wanneer de dag nadert dat we elkaar zien, ik bang wordt en me terug wil trekken. Wat er gebeurt is dat ik bang ben voor nog meer punten die zich in mij aandienen door onze interactie bovenop de punten die ik nog uit te schrijven heb.

Voor alle duidelijkheid; ik ben blij met het feit dat punten zich openen in de interactie met mijn partner/anderen omdat ik ze dan kan onderzoeken en er zelfvergeving en zelfcorrectie op toe kan passen. Het dus een cadeau.

Wat ik verder merk in dit proces is dat wanneer het punt eenmaal  in is gezien door mij, ik mij ook meteen realiseer wat het punt waarin ik onoprecht ben, voor consequenties heeft in mijn leven en dat van anderen om mij heen. Ik wil het dan ook graag uitschrijven en corrigeren en dit zorgt voor extra druk. De realiteit is dat ik niet alles op korte termijn helemaal uit kan schrijven door verantwoordelijkheden die ik dagelijks heb.

Ik heb hier met mijn buddy over gesproken en zij stelde voor om de punten die ik mij gewaar wordt, op te schrijven/te typen en te verzamelen op mijn computer in een map. Daarna laat ik ze gaan en maak met mezelf de afspraak dat  wanneer ik tijd heb, ik punt voor punt helemaal uitschrijf zodat ik kan zien hoe ik ze zelf heb gecreëerd en wat de oplossing is.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben angst te creëren voor opkomende reacties/punten.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben in paniek te raken omdat ik de punten niet direct uit kan schrijven door de dagelijkse verantwoordelijkheden en hiermee een conflict in mijn hoofd te creëer..

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben een conflict te creëren in mijn hoofd omdat ik een punt graag uit wil schrijven en dat niet direct kan omdat ik andere dingen te doen heb.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mezelf druk op te leggen door te denken dat ik een punt direct uit moet schrijven en dat niet kan door de dagelijkse verantwoordelijkheden.

Ik zie begrijp en realiseer mij dat wanneer een punt zichtbaar is, ik ook direct zie waarin ik onoprecht ben en wat dit voor gevolgen heeft voor mijn partner/anderen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben een verlangen te hebben om een punt direct uit te willen schrijven wanneer ik zie waarin ik onoprecht ben geweest waardoor ik nog meer druk leg op mezelf.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben bang te worden om mijn partner te zien omdat ik weet dat er door onze interactie nog meer punten bij zullen komen en ik geen raad weet met al die verzamelde punten.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mij terug te willen trekken wanneer ik merk dat ik bang ben om mijn partner weer te zien.

Wanneer en als ik merk dat ik bang wordt van de hoeveelheid punten die zich aandienen in mij, stop ik en adem. Ik zoek de stilte in mezelf op om mezelf te stabiliseren en schrijf dan het punt op, dat wil zeggen; ik omschrijf wat ik mijn gewaar wordt in een paar zinnen en laat het punt dan gaan. Wanneer ik tijd heb, schrijf ik het helemaal uit.

Ik stel mezelf ten doel om punten die in mij opkomen op te schrijven en ze later over te typen op de computer en ze bij elkaar te stoppen in een map en laat daarna het punt gaan. Wanneer ik tijd heb schrijf ik het punt helemaal uit zodat ik kan zien dat ik het punt zelf heb gecreëerd en wat de oplossing is.