Dag 246 Monogamie

Monogamie is trouw zijn aan één partner.

Rond mijn twintigste had ik al geruime tijd verkering toen ik ‘gevoelens’ kreeg voor een andere jongen die mij intrigeerde. Ik vertelde dit aan mijn toenmalige partner die daarop hevig gekwetst was. Ik heb verder niets gedaan met mijn gevoelens  en er is ook niets gebeurd maar onze relatie veranderde vanaf dat moment dramatisch van een onbevangen naar een wantrouwende relatie die gedoemd was te mislukken. Uiteindelijk is hij vreemd gegaan en koos hij ervoor om met haar verder te gaan.

Ik realiseerde mij dat ik mijn vriend enorm heb gekwetst door gevoelens voor een ander te hebben en dit aan hem te vertellen. Ik besloot daarom om nooit vreemd te gaan, om dat een ander niet aan te doen, omdat ik het andersom ook niet zou willen.

In mijn tweede relatie ging ook deze partner vreemd en verbrak ook hij onze relatie. Beide relaties die ik heb gehad was en bleef ik wantrouwend. Monogaam zijn werd onbewust een door mij geaccepteerde regel; verbrak ik of mijn partner die regel, dan was de relatie ook gelijk over. Het werd een voorwaarde waarop ik zo gefixeerd was dat ik niet naar de andere aspecten van mijn relatie keek. Mijn kijk op relaties werd een tunnelvisie waarin ik alleen keek of mijn partner wel of niet trouw aan mij was.

In mijn huidige relatie heb ik deze programmering ook meegenomen. Ik wil dit onderzoeken en richting geven zonder dat ik direct in het andere uiterste schiet; ‘lang leve de lol, ik doe wat ik wil en met wie ik wil’. De mind denkt immers in polariteiten; als het niet het ene uiterste is, dan maar het andere.

Een relatie zoals ik die ken en geleefd heb, is gebaseerd op regels, op voorwaarden en een agreement is gebaseerd op principes; wat is het beste voor ons beiden? Wat komen we overeen met elkaar? Ik zal mij eerst ontdoen van mijn programmering om zo ruimte te creëren voor wat ik overeen kom met mezelf zodat ik zelfsturend ben in dit punt en het daarna bespreek met mijn partner.

Ook in een agreement kan het voorkomen dat er ‘vreemd’ wordt gegaan, dit hangt af hoe ik individueel en samen met mijn partner onze levens creëer. Dat is wat ik  en wij samen in zullen gaan kijken en betekent niet dat ons agreement direct over zal zijn. Er is geen voorgeschreven script of regels – er is geen goed of fout, het gaat over mijzelf en of ik zelf-oprecht ben in het moment, hoe pas ik mijn principes toe in elk moment en in elke situatie?

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben relaties te leven met de regel als voorwaarde dat ik of mijn partner niet vreemd mag gaan met als consequentie dat bij vreemdgaan de relatie verbroken wordt.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik mijn relatie verbreek wanneer mijn partner vreemd zou gaan.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat wanneer ik vreemd ga, ik de relatie zal moeten verbreken.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat wanneer mijn partner zegt ‘je weet nooit wat er in de toekomst kan gebeuren’ ik denk dat dat een vrijbrief is voor hem om te doen en laten wat hij wil met wie hij wil zonder daarbij rekening te houden met mij.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat wanneer mijn partner vreemd zou gaan, ik mij dit persoonlijk aantrek en dat het komt omdat ik niet goed genoeg ben als partner.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik niet goed genoeg ben als partner wanneer mijn partner vreemd zou gaan.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te denken aan de mogelijkheid dat ik een volwaardig partner kan zijn voor mijn vriend en er altijd vanuit ga dat andere vrouwen beter geschikt zijn.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat een ander beter geschikt zou zijn als partner voor mijn vriend.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben het mij in het verleden persoonlijk aan te trekken wanneer mijn voorgaande partners vreemd gingen en dus de verantwoording droeg voor hun actie.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben de volledige verantwoording te dragen voor het vreemdgaan van mijn voorgaande partners.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat mijn huidige partner zal vreemdgaan waardoor ik op mijn hoede ben en ook wantrouwend.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben op mijn hoede te zijn voor het mogelijk vreemdgaan van mijn partner.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben wantrouwen te voelen naar mijn partner omdat hij mogelijk zal kunnen vreemdgaan.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben een tunnelvisie te creëren op mijn relatie en alleen te kijken naar het punt van wel of niet trouw zijn aan elkaar in plaats van te onderzoeken wat mijn relatie nog meer inhoudt, wat mijn partner betekent voor mij en wie ik ben in deze agreement.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mezelf een heel goede partner vindt omdat ik zeker weet dat ik niet vreemd zal gaan.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat mijn agreement enkel en alleen stabiel is als ik en mijn partner niet vreemd zullen gaan.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik het niet aan zal kunnen als ik van mijn partner zal horen dat hij vreemd is gegaan.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben misselijk van angst te zijn als ik eraan denk dat mijn partner vreemd zal gaan omdat ik bang ben hem kwijt te raken.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik mijn partner kwijt zal raken aan een ander.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mijn angst voor ontrouw van mijn partner te projecteren in toekomstige scenario’s.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat mijn partner ‘alle opties openhoudt en dat dingen kunnen veranderen’ en zich niet zal toewijden aan zichzelf en aan ons samen en mij niet te realiseren dat mijn partner zijn eigen proces in dit punt loopt.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik de enige op deze planeet ben die met beide benen in een relatie staat in plaats van de achterdeur open te houden voor andere, betere partners.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik speciaal ben en op een voetstuk gezet moet worden door mijn partner.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben toegewijd te zijn aan mijn agreement met mijn huidige partner maar daarin een voorwaarde te creëren  dat wanneer mijn partner vreemd zou gaan, ik de relatie onherroepelijk zal verbreken.

Is het echt zo dat wanneer mijn partner vreemd zou gaan, de relatie beëindigd moet worden? Wat bepaald wat het einde van een agreement is?

In een volgende blog schrijf ik verder over dit punt.

Dag 245 mijn relatie beëindigen als oplossing?

Mijn partner en ik zijn nu een half jaar op weg in onze relatie waarin we gaandeweg gaan zien of het tot een agreement komt. We werken individueel aan ons proces en ons proces samen.

In mijn individuele proces onderzoek ik mijn relatieverleden, die turbulent is geweest. De laatste relaties strandden na 3 maand. Op een gegeven moment werd ik dit patroon van het steeds opnieuw aangaan van relaties en beëindigen ervan, zat. Ik besloot te onderzoeken wat en waarom het herhaaldelijk mis ging. Daarnaast ging ik opschrijven en onderzoeken of ik wel een relatie wilde en waarom dan wel of niet.

In het schrijven kwam naar voren dat ik een lange relatie aan wilde gaan, een duurzame. En duurzaam vraagt om een heel andere mind set dan ik tot dan toe was gewend. Ik was op mijn gemak in het kort beleven van (destructieve) relaties en keer op keer maakte ik beslissingen die genomen werden wanneer ik werd beheerst door emoties; ik beëindigde de relatie.

Dit punt ben ik weer tegen gekomen. Doordat mijn partner en ik te maken hebben met veranderingen, studie, werk, reizen en onze levens op elkaar aan het afstemmen zijn, zijn we druk en nemen we niet de tijd om zaken goed door te spreken waardoor gedachten en emoties ontstaan in mij die steeds groter worden en zich opstapelen. In plaats van dit een halt toe te roepen, laat ik mij er door beïnvloeden en BAM! daar is hij weer; ‘ik stop met onze relatie’, ik heb het weer gezegd…

In deze enorme luchtbel gevuld met gedachten en emoties, rechtvaardig ik iedere conclusie van mij over onze relatie waardoor ik mijzelf bevestig dat er echt geen andere oplossing is dan deze relatie te moeten beëindigen. Het duurt twee dagen voordat ik mijzelf uit de emotie heb geholpen. Dan pas ben ik ook weer bereikbaar voor mijn partner. We zijn er beiden over eens dat het beëindigen van onze relatie helemaal geen oplossing is. Mijn partner duwt mij door mijn weerstand heen om naar de oorzaak van mijn vlucht te kijken en dit lukt. Ik blijk zelf conclusies te trekken op hetgeen hij zegt tegen mij zonder dat ik zeker weet wat hij nu precies bedoelt. De conclusies stapelen zich op waardoor dit een heel verhaal gaat leiden met bijbehorende emoties. Ik zie door de bomen het bos niet meer en doe wat ik altijd heb gedaan; ik besluit te stoppen met de relatie.

Nadat ik weer stabiel ben, uit de emotie dus, zie ik wat er is gebeurt, een patroon wat zich herhaalt uit mijn relatieverleden. Ik kijk er samen met mijn partner in om de oorzaak/het startpunt te achterhalen.

Ik heb nu de consequentie van het maken van beslissingen in emoties doorlopen en het is tijd om een proces van verandering in te zetten om dit punt te transformeren. Omdat het niet effectief is, omdat het het niet leidt tot een duurzame relatie en het geen oplossing is.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben met mijn partner in gesprek te zijn en conclusies te trekken uit hetgeen hij zegt zonder zeker te weten wat wat hij nu precies bedoelt. Het gevolg is dat mijn conclusies een eigen leven gaan leiden met bijbehorende emoties.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben conclusies te trekken uit hetgeen mijn partner zegt zonder dit te verifiëren bij hem.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mij niet te realiseren dat mijn conclusies gedachten zijn die emoties opwekken en zich opstapelen in mij, totdat dit de bom doet barsten en ik de relatie wil beëindigen als ogenschijnlijke oplossing.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben de keuze te maken om de relatie te beëindigen te zien en rechtvaardigen naar mijzelf toe als enige mogelijke oplossing.

Ik realiseer mij dat ik mijn besluit om te stoppen met de relatie rechtvaardig omdat dit in eigen belang is. Op die manier blijf ik negatieve energie genereren waardoor de mind verzekerd is van voortgang.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mijn besluit om te stoppen met de relatie te rechtvaardigen omdat ik op die manier negatieve energie kan blijven genereren en de mind verzekerd is van voortgang.

Ik realiseer mij dat de oplossing om te stoppen met de relatie, niet meer is dan het mij ontladen van de negatieve energie van mijn emoties en dat dit geen werkelijke oplossing is. Heeft de energie zich een weg naar buiten gevonden, dan is daar onmiddellijk het heldere besef van de consequenties van mijn besluit; dat ik helemaal niet weg wil bij mijn partner.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben conclusies te trekken uit hetgeen mijn partner zegt, wat in feite gedachten zijn en hier emoties op te wekken in mezelf die geladen zijn met negatieve energie en die zich opeenstapelen in mezelf.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mij niet te realiseren dat ik mijn conclusies kan stoppen door in mijn adem te gaan en ze te onderzoeken zodat, wanneer ik helder zie wat er gebeurt, ik aan mijn partner kan vragen of mijn conclusie juist is.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben fysiek spanning te voelen wanneer de emoties zich opstapelen en ik niets doe om deze spanning te stoppen en te onderzoeken.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben niets te doen om mijn emoties en de fysieke spanning in mijn lichaam te stoppen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben weerstand te voelen wanneer mijn partner mij vraagt om samen te kijken naar het startpunt van mijn besluit.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben in de weerstand die ik ervaar nog steeds een rechtvaardiging te zien van mijn besluit om met de relatie te stoppen. Ik wil mijn gelijk halen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien, begrijpen en realiseren dat mijn partner het beste met mij en ons voor heeft wanneer hij de oorzaak van mijn besluit wil achterhalen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mij onzeker te voelen nadat ik toch heb gezegd waarvan ik dacht dat ik het niet meer zou zeggen; ik stop ermee!

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik faal omdat ik door mijn emoties en besluit om te stoppen met de relatie, de stabiliteit in en met mezelf aan het wankelen heb gebracht.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mij niet te realiseren wat mijn woorden en besluit teweeg brengen bij mijn partner.

Waar en als ik mij gewaar ben van het trekken van conclusies op hetgeen mijn partner zegt en ik niet zeker ben van wat hij bedoelt, stop ik en adem. Ik vraag hem of ik hem juist heb begrepen zodat ik afgestemd blijf op zijn woorden.

Ik stel mezelf ten doel om conclusies te stoppen in mezelf en mijn partner te vragen of ik hem juist heb begrepen zodat ik afgestemd blijf op zijn woorden.

Ik stel mezelf ten doel om een proces van verandering in gang te zetten om het patroon te doen stoppen van het willen beëindigen van mijn relatie als oplossing wanneer ik volgeladen zit met emoties. In plaats hiervan stel ik mezelf ten doel om de woorden van mijn partner te zien, horen en begrijpen hoe hij ze bedoelt zodat er geen ruis in onze communicatie kan ontstaan.

Ik realiseer mij dat de woorden die ik kies in onze communicatie, woorden zijn die onze relatie doen vormen en dat het meest effectief is wanneer ik woorden kies die het beste zijn voor ons allebei.

Ik stel mezelf ten doel om het proces verder te wandelen naar een agreement toe met mijzelf en mijn partner om zo een duurzame relatie tot stand te brengen. Omdat dit mijn startpunt is; ik wil “the real deal”, mijn relatie naar een hoger niveau tillen.

Dag 244 de dood in mijn dromen

Sinds geruime tijd droom ik regelmatig over de dood. Ik heb nooit iets gedaan met mijn dromen maar het thema ‘dood’ komt nu zo helder naar voren dat ik wil weten wat het mij zegt.

Ik droom regelmatig over ongelukken waarvan ik toeschouwer ben, ik zie het ongeluk gebeuren en de gevolgen ervan, doden en gewonden.

De andere droom die ik heb gehad, ging over mijn eigen begrafenis. Ik weet in de droom dat ik dood ga en ben mijn begrafenis aan het regelen en ben er vrij lackoniek onder.

Ik leg het voor aan X en vraag haar hoe ik mijn dromen naar mezelf kan halen. X vertelt dat ik op 2 manieren kan werken met dromen;

– Ik gebruik de gebeurtenissen die ik ervaar in mijn droom alsof het ‘echte gebeurtenissen’ zijn, dit omdat er punten in de mind zijn die in het fysiek te confronterend zijn. Om die reden assisteren dromen ons om toch het punt te zien te krijgen. Waar ik naar kan kijken is of er jeugdherinneringen opkomen die ik heb verdrongen met betrekking tot een bepaald ongeluk of het verlies van iemand. De droom kan ik uitschrijven en zelfvergeving op toe passen.

– het tweede is om het gebeuren in de droom als een interne ervaring te zien; angst voor de dood bijvoorbeeld waarin ik kan kijken naar angst om ‘mijn oude ik’ te verliezen of waar ik in dit proces bang ben om ‘teveel weg te halen’ of angst dat er niets van mezelf zal overbijven aan het eind van mijn proces.

Angst voor de dood is in essentie angst om ons zelf te verliezen; dit is een dimensie waar ik kan kijken waar ik bang ben om mezelf te veranderen of om mezelf kwijt te raken.

Ik ga mijn dromen  direct in de ochtend opschrijven zodat ik ze voor mezelf kan uitschrijven en zien welk punt er naar voren komt.