Dag 239 een bevel verpakt in een vraag

Ik merk op dat wanneer ik mijn dochter iets vraag, ik een ondertoon in mijn stem heb die een bevel aangeeft. Bijvoorbeeld; “wil je nu eindelijk je tanden gaan poetsen?”. Mijn dochter hoort niet mijn woorden maar de toon in mijn stem. De ondertoon is die van een autoriteit in mij die mijn dochter beveelt om iets te doen.

Ik realiseer me dat ik mijn dochter meerdere malen moet wijzen op een afspraak die ik met haar heb gemaakt, bijvoorbeeld ’s morgens en ’s avonds tanden poetsen en dat dit nodig is om het tanden poetsen tot een gewoonte te laten worden die iedere dag weer plaats vindt.

Waar ik mee in conflict raak in mezelf is dat ik mijn dochter beveel om haar tanden te poetsen of haar rommel op te ruimen. In plaats van te onderzoeken waarom ze haar tanden niet gaat poetsen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben een conflict in mezelf te laten ontstaan en vast te houden waar ik als autoriteit een bevel uit deel aan mijn dochter die verpakt is in een vraag en waar ik tegelijkertijd een oordeel heb op de autoriteit in mezelf.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben als autoriteit op te treden naar mijn dochter door haar te bevelen om haar tanden te gaan poetsen, en dit bevel in een vraag te verpakken waardoor ik doe alsof ik het haar vriendelijk vraag.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben een oordeel te hebben op mezelf wanneer ik als een autoriteit mijn dochter een bevel geef, ik keur dit af in mezelf, ik mag niet de baas zijn.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik niet de baas mag zijn en dit daarom af te keuren in mezelf.

Waarom stel ik mij op als autoriteit ten op zichte van mijn dochter? Ik oefen als autoriteit druk op haar uit om iets gedaan te krijgen waarbij ik mijn stem verhef om mijn bevel kracht bij te zetten.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mijzelf als autoriteit op te stellen om iets gedaan te krijgen van mijn dochter waarbij ik mijn stem verhef om mijn woorden krachtiger te maken.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mijn stem te verheffen om mijn woorden, als bevel, krachtiger te laten klinken om iets gedaan te krijgen van mijn dochter.

Ik realiseer mij dat mijn dochter herhaalde aansporing nodig heeft om iets tot een gewoonte te laten worden en dat ik haar kan ondersteunen door met geduld te wijzen op het poetsen van haar tanden.

Wanneer en als ik mezelf gewaar ben van het uitdelen van een bevel, verpakt in een vraag, en daarbij mijn stem verhef om zo iets gedaan te krijgen van mijn dochter, stop ik en adem. Wanneer ik stabiel ben in mezelf zal ik in het moment mijn dochter verder helpen met hetgeen zij nog heeft te doen.

Ik stel mezelf ten doel om geduldig en met vriendelijkheid mijn dochter te wijzen op het hetgeen zij iedere dag heeft te doen; tanden poetsen, een taakje in het huishouden of de poes verzorgen.

Ik stel mezelf ten doel om samen met mijn dochter afspraken te maken om bijvoorbeeld het proces van tanden poetsen eerder in te zetten zodat zij er meer tijd voor heeft.

Dag 238 woede bij de kassa

Afgelopen week ging ik naar een supermarkt om nog wat boodschappen te doen. Aangekomen bij de kassa zie ik een volle kar met boodschappen staan en een fles wijn op de loopband. De eigenaar van de boodschappen zie ik niet waardoor de man achter de kassa en ik besluiten om de fles wijn aan de kant te zetten zodat ik alvast mijn boodschappen kan afrekenen. De eigenaar van de volle kar komt eraan en ik besluit de fles wijn weer op de band te zetten, achter mijn boodschappen, daarbij zeg ik “die fles wijn is vast van u”, waarop ik de reactie krijg “ja, van wie zou die anders moeten zijn?”, Het kwam er nogal chagrijnig uit waardoor ik ineens een golf van woede door mij heen voelde gaan. Ik ademde mijzelf door de reactie heen waardoor ik uiteindelijk kalm bleef en verder ging met mijn boodschappen afrekenen en inpakken.

Wat zat er onder mijn woede?

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben in mezelf een golf van woede door mijn lichaam heen te voelen wanneer de man tegen mij zegt “van wie zou die anders moeten zijn?

Waarom voel ik een golf van woede als reactie op de woorden van de man? Omdat ik denk dat hij mij dom vindt omdat ik denk dat hij het vanzelfsprekend vindt dat ik moet weten dat de fles wijn van hem is.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken te weten wat de man denkt; dat ik dom ben omdat het vanzelfsprekend is dat ik moet weten dat de fles wijn bij de volle kar hoort.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat de man chagrijnig is omdat hij vast in scheiding ligt.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat de man een vreselijke vent is die vast niet getrouwd is.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat de man met het verkeerde been uit bed is gestapt.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mij te laten leiden door een gevoel van woede in mijn lijf waardoor ik gespannen ben en “klaar om terug te vuren”, in de verdediging te gaan.

Wanneer en als ik mezelf gewaar ben van een negatieve emotie als woede in mijn lichaam, stop ik en adem. Door in mijn adem te gaan, stop ik mijn reactie zodat ik helder in het moment verder kan gaan met waar ik mee bezig ben. Ik onderzoek de reactie in mezelf en pas er zelfvergeving en zelfcorrectie op toe.

Ik stel mezelf ten doel om wanneer ik een negatieve emotie/golf van woede door mij heen voel gaan, dit te stoppen in mezelf door in mijn adem te gaan totdat ik stabiel ben en kan onderzoeken welke gedachte vooraf ging aan mijn negatieve emotie.

Dag 237 effectief richting geven aan een conflict met mijn partner

Afgelopen week uitte ik (verborgen) beschuldigingen naar mijn partner toe en het lukte me niet om mezelf te stabiliseren en effectief richting te geven aan de situatie. Ik raakte het startpunt kwijt van mijn reactie en emoties, gevoelens en gedachten stapelden zich op waardoor de situatie heel groot werd en ik geen richting meer aan kon geven.

Wat gebeurt er met mij wanneer het mij niet lukt om effectief richting te geven? Ik ben moe, houdt afstand van mijn partner, voel me somber alsof er een loodzware deken om mij heen hangt en heb een oordeel op mezelf; dat ik een kil persoon ben voor mijn omgeving. Ik merk ook dat ik onverschillig wordt, het maakt me niet uit wat er gebeurt. Ik vertrouw niet meer op mezelf.

Het gevoel wat ik ervaar is zo ongemakkelijk en pijnlijk dat ik het gebeuren tussen mij en mijn partner voorleg aan mijn buddy, wetende dat zij meer inzicht heeft in deze negatieve energieën en ik daardoor kan zien wat er gebeurt en hoe ik dit effectief richting kan geven.

Mijn buddy zegt het volgende;  “assisting another when they are within a reaction is a skill you’ll develop over time where you’ll be trying different things and you’ll notice that some approaches are more effective than others”.

Ik realiseer mij dat ik mezelf en mijn partner kan ondersteunen door te onderzoeken hoe we onszelf en elkaar kunnen kalmeren wanneer we verstrikt raken in gedachten, emoties en gevoelens.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben (verborgen) beschuldigingen te laten ontstaan in mezelf en deze te uitten naar mijn partner.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mijzelf te laten leiden door gedachten, emoties en gevoelens waardoor ik het starpunt van het conflict kwijtraak en het conflict heel groot wordt.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben het startpunt van het conflict met mijn partner kwijt te raken en mijn reacties niet te stoppen waardoor gedachten, emoties en gevoelens zich opstapelen en het conflict heel groot wordt.

Ik realiseer mij dat wanneer ik in reactie blijf hangen, dit tot gevolg heeft dat ik mijn partner niet meer hoor, ik moe en somber ben, afstand bewaar van mijn partner, mezelf oordeel en bang ben dat het weer gebeurt en het lukt me niet om effectief richting te geven aan de situatie.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mijn partner niet meer te horen wanneer ik in mijn reacties blijf hangen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben vermoeidheid te ervaren wanneer ik in mijn reacties blijf hangen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben somber te zijn wanneer ik in mijn reacties blijf hangen wat lijkt alsof ik een loodzware deken over me heen heb.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben onverschillig te zijn wanneer ik in mijn reacties blijf hangen waardoor het me niet uitmaakt wat er gebeurt.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben een oordeel op mezelf te hebben; dat ik een kil persoon ben voor mijn omgeving wanneer ik in mijn reacties blijf hangen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben niet meer op mezelf te vertrouwen wanneer het mij niet lukt om mezelf te stabiliseren en effectief richting aan het conflict te geven.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben door mezelf niet uit reactie te halen, ik pijn en ongemak ervaar van het conflict wat zo groot wordt in mij en met mijn partner.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben bang te zijn om na dit conflict samen te zijn met mijn partner omdat ik niet nog een keer de pijn wil ervaren wanneer we weer in een conflict terecht zullen komen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat wanneer ik weer samen ben met mijn partner, we weer in een conflict terechtkomen.

Wanneer en als ik mezelf gewaar ben van in reactie schieten naar mijn partner, stop ik en adem. Ik ga fysiek iets doen, even naar een andere kamer of naar buiten zodat ik mezelf kan stabiliseren en helder in het moment kan zien wat er in mij gebeurt.

Ik realiseer mij dat ik in mezelf kan onderzoeken hoe ik mezelf het beste kan kalmeren wanneer ik in reactie ben naar mijn partner.

Ik realiseer mij dat mijn partner en ik samen kunnen onderzoeken hoe we elkaar het beste kunnen ondersteunen/kalmeren wanneer we in reactie zitten naar elkaar.

Ik stel mezelf ten doel om in mezelf te onderzoeken hoe ik mezelf kan kalmeren wanneer ik in reactie ben naar mijn partner toe.

Ik stel mezelf ten doel om samen met mijn partner te onderzoeken hoe we elkaar het beste kunnen steunen/kalmeren wanneer we in reactie zitten naar elkaar toe.

Ik stel mezelf ten doel om geduldig te zijn in mijn proces en dat van mijn partner, en van ons proces samen.

Ik stel mezelf ten doel om te onderzoeken hoe ik mezelf en mijn partner het beste kan steunen in situaties waarin we angst ervaren.

Dag 236 wantrouwen

Ik zal een jaar of 16, 17 zijn geweest dat ik met een vriendin een aantal dagen ging logeren in het huis van mijn tante in Amsterdam. Boven mijn tante woonde een buurman die soms “raar” deed, maar daar zouden we verder geen last van hebben vertelde ze. Ik weet nog dat ik vanaf dat moment erg op mijn hoede was voor de buurman en steeds luisterde naar de geluiden op de gang als hij van beneden naar boven liep en vice versa naar zijn appartement. Op een dag hoorde ik hem stoppen bij de voordeur van mijn tante en dat hij vervolgens met een spuitbus onder de deur door spoot. Daarna liep hij verder. Ik werd heel bang en besloot de politie te bellen. Die nam mijn telefoontje serieus en besloot te komen kijken. De politie belde aan en ik durfde niet open te doen omdat ik niet zeker wist dat het de politie was. De politie werd kwaad op mij en is weggegaan. Omdat ik bang en wantrouwend bleef, is mijn broer overgekomen en zijn we eerder naar huis gegaan.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben op mijn hoede te zijn voor de buurman nadat mijn tante heeft verteld dat hij soms raar doet.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben bij het horen van het woord “raar” te denken aan mogelijk gevaar en dus op mijn hoede te zijn.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben aan het woord “raar” een emotie van angst te koppelen en niet te zien wat het woord “raar”, werkelijk betekent.

Van Dale; raar (bijvoeglijk naamwoord, bijwoord; vergrotende trap: raarder, overtreffende trap:raarst)

ongewoon, vreemd

zonderling

niet goed wijs

onpasselijk: ik voel me zo raar 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken te weten dat de buurman ons kwaad wil doen door met een spuitbus onder de deur door te spuiten ondanks dat ik niet kan zien waarmee en wat hij precies spuit.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mijn verbeelding te gebruiken om zo mijn angst te versterken dat de buurman met iets gevaarlijks spuit.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mij te laten leiden door de gedachte dat de buurman raar is en dus gevaarlijk en dit te versterken door in mijn verbeelding te denken dat hetgeen uit de spuitbus komt, ook gevaarlijk is.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken te weten dat de buurman weet dat ik bang ben en hij mij/ons expres gaat treiteren door met een spuitbus onder de voordeur te spuiten.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken te weten dat de buurman mij/ons treitert omdat hij weet dat ik bang ben voor hem.

Wanneer en als ik mij gewaar ben van reacties op woorden waarvan ik de betekenis niet goed ken, stop ik en adem. Wanneer ik stabiel ben, onderzoek ik de betekenis van een woord en daarnaast mijn reactie op het woord en pas er zelfvergeving en zelfvertrouwen op toe.

Ik stel mezelf ten doel om mijn reacties op woorden te onderzoeken en daarnaast ook de betekenis van het woord zodat ik het woord zonder lading en dus onvoorwaardelijk kan zien.

 

Dag 235 in mijn eentje is het leuker dan met z’n tweeën?

Agreement

In mijn vorige blog schreef en onderzocht ik waarom ik nooit een relatie wilde. Hierin kwam onder andere naar voren dat ik de overtuiging had het in mijn eentje leuker te hebben dan met z’n tweeën. Deze overtuiging ga ik in deze blog onderzoeken en uitschrijven.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben een overtuiging in mezelf te laten ontstaan en vast te houden, dat ” ik het in mijn eentje leuker heb dan met z’n tweeën”.

Waarom heb ik deze overtuiging gehad? Ik zie dat ik het een antwoord laat zijn op mijn vraagstuk waarom mijn relaties misliepen om zo mijn verantwoording te ontlopen om te onderzoeken wat er mis ging in mijn relaties.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben een antwoord te bedenken op mijn vraagstuk waarom mijn relaties misliepen waardoor ik niet mijn verantwoording neem om mijn mislukte relaties onder de loep te nemen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben de overtuiging “dat ik het in mijn eentje leuker heb dan met z’n tweeën”, als een patroon in mezelf toe te staan en vast te houden zonder dit een halt toe te roepen en te onderzoeken zodat ik effectief het patroon kan doorbreken en een andere richting kan kiezen.

Ik realiseer mij dat de overtuiging “ik heb het leuker alleen dan met z’n tweeën”, ook kan ontstaan door het punt dat ik nooit effectief heb geleerd hoe ik een intieme relatie met mezelf en dus ook met een ander kan aangaan met als gevolg dat ik niets begreep van relaties.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben niets te begrijpen van relaties omdat ik daar niets over heb geleerd en mij dit te realiseren en toch weer een relatie aan ga.

Ik stel mezelf ten doel om mijn overtuigingen, ideeën en gedachten over relaties te onderzoeken in schrijven en er zelfvergeving en zelfcorrectie op toe te passen.

Ik stel mezelf ten doel om een stabiele intieme relatie met mezelf te ontwikkelen en daarnaast met mijn partner, familie en vrienden.