Dag 234 waarom wilde ik nooit een relatie?

Ik heb jarenlang geen wens gehad om een relatie aan te gaan met een man. Ik droeg de overtuiging mee in mijn eentje gelukkiger te zijn dan met z’n tweeën. Toch ben ik twee keer een relatie aangegaan die wat langer duurden en daarnaast enkele kortdurende. Ik zie een aantal redenen waarom ik geen relatie aan ging; ik had geen idee wat ik met een relatie aan moest, ik was erg gefocust op mijn eigen ontwikkeling tijdens mijn studie, en in mijn tienertijd heb ik enkele nare ervaringen op relatiegebied gehad waardoor ik angst ontwikkelde. In deze blog onderzoek ik mijn startpunt om nooit een relatie aan te willen gaan. Ik ga daarbij terug naar een herinnering waarvan ik zie dat die cruciaal is geweest voor het verloop van mijn relaties.

Ik was 14 toen ik verliefd werd op een jongen en hij ook op mij. Hij was de eerste waarmee ik zoende. Toen zijn ex-vriendin te horen kreeg dat wij hadden gezoend, heeft ze mij twee tot drie jaar lang bedreigd. Ze uitte via via bedreigingen aan mijn adres en ik werd doodsbang voor haar. Ik probeerde zoveel mogelijk de plaatsen te ontwijken waar ik haar zou tegen kunnen komen en wat ik mij nog herinner is dat de angst die ik voelde, enorm verstikkend was, ik was constant op mijn hoede, heel ongelukkig en alleen in mijn angst. Ik durfde niemand te vertellen van de bedreigingen.

Rond mijn 17e kreeg ik eenzelfde ervaring; een wederzijdse verliefdheid met een jaloerse ex. Ook deze mogelijke verkering brak ik af uit angst voor wat de jaloerse ex mij aan zou kunnen doen.

Hierna heb ik nog een mogelijke relatie niet doorgezet, ondanks dat ik wel heel graag wilde maar de angst voor mogelijk onheil was zo groot dat ik niet meer durfde. Het wel willen en toch niet durven, zorgde voor een conflict in mezelf.

Ik realiseer mij dat mijn angst voor de jaloezie van een ander, bepalend is geweest voor mijn ervaringen op relatiegebied.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben angst te voelen voor de jaloezie van een ander die mij dreigt iets aan te zullen doen omdat ik met haar ex-vriendje heb gezoend.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben de gedachte te hebben te geloven dat een ander mij werkelijk iets aan zou doen en dat ik machteloos ben tegen over een meisje dat iets ouder is dan mij.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik machteloos ben tegenover een meisje dat iets ouder is en mij bedreigt omdat ik met haar ex-vriendje heb gezoend.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben twee à drie jaar lang mijzelf te verstikken door angst door de bedreigingen van een jaloers meisje.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben plaatsen te mijden waar ik het jaloerse meisje tegen zou kunnen komen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben niemand te durven vertellen over de bedreigingen doordat ik mij ervoor schaam.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mijzelf te schamen voor mijn situatie waarin ik bedreigd wordt waardoor ik aan niemand iets vertel.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben niets over de bedreigingen te vertellen omdat ik mij schaam voor de situatie waar ik in zit.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben een verstikkend gevoel te ervaren door de angst die ik jarenlang met me meedroeg.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben door mijn angst mogelijke verkeringen niet te laten ontstaan, ondanks dat ik wel wilde.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mijzelf de ervaring van verkering te ontzeggen door mijn angst toe te staan en zo geen verkering aanga.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben conflict in mezelf te creëren  door wel verkering te willen maar het niet aan te gaan door mijn angst.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben constant op mijn hoede te zijn voor een eventuele ontmoeting met de jaloerse ex-vriendin.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mezelf diep ongelukkig te voelen door de angst die ik voel.

In een van mijn volgende blogs onderzoek ik mijn overtuiging in mijn eentje gelukkiger te zijn dan met z’n tweeën.

 

 

 

 

Dag 233 zelfvergeving en zelfcorrectie op; eerlijk/oprecht zijn, dan doe ik het toch goed? (dag 232)

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat eerlijk/oprecht zijn een goede eigenschap is.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben in polariteiten te denken; eerlijk zijn is goed en liegen is slecht.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat “eerlijk zijn het langste duurt”.

Ik realiseer mij dat ik als klein meisje van volwassenen te horen heb gekregen dat eerlijk zijn een goede eigenschap is en dat liegen verboden is.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben als klein meisje de overtuiging aan te nemen dat eerlijk zijn iets goeds is en liegen slecht.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te onderzoeken voor mezelf wat eerlijk/oprecht zijn betekent.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien dat eerlijk/oprecht zijn betekent dat je naar jezelf en de ander je gedachten, gevoelens en emoties uitspreekt.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben geen rekenschap te houden met de ander wanneer ik steeds eerlijk ben en dus mijn gedachten, emoties en gevoelens uit.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben door mijn gedachten, emoties en gevoelens op tafel te gooien, ik met mijn woorden drama, chaos en conflict veroorzaak.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien dat wanneer ik mijn gedachten, gevoelens en emoties zomaar op tafel gooi bij de ander, ik alleen aan mezelf denk want “ik ben het kwijt”.

Ik realiseer mij dat wanneer ik mijn gevoelens en emoties op tafel leg, alleen de energetische lading verdwijnt, waardoor het lijkt dat er iets is opgelost.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat wanneer ik mijn gedachten, emoties en gevoelens op tafel leg, er iets is opgelost terwijl ik mij alleen heb ontdaan van de energetische lading.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mij enkel te ontdoen van energetische lading wanneer ik mijn gedachten, gevoelens en emoties op tafel leg en denk dat er iets is opgelost.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat er iets is opgelost wanneer ik mijn gedachten, gevoelens en emoties op tafel gooi, terwijl ik mij alleen heb ontdaan van de energetische lading achter mijn gevoelens en emoties.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mij alleen uit te spreken wanneer zich allerlei gedachten hebben opgestapeld waardoor ik onder hoogspanning kom te staan en ik mij ontlaad door in een keer alle emoties en gevoelens eruit te gooien.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mijn lichaam onder hoogspanning te zetten door gedachten in mijzelf op te stapelen die zich omzetten in gevoelens en emoties waardoor energie wordt opgebouwd net zolang totdat de druk voor mij te groot wordt en ik alles er in een keer uitgooi.

Ik realiseer mij dat wanneer ik mijn gedachten, emoties en gevoelens een halt toeroep door in mijn adem te gaan en ze te onderzoeken in mezelf/schrijven en er zelfvergeving en zelfcorrectie op toe pas, ik daarna richting kan geven aan mijn woorden. Mijn startpunt daarbij is wat het beste is voor iedereen; ik neem mijn woorden in overweging; wat doen ze met de ander? Wat betekenen ze op de lange termijn? Kies ik woorden die in eigen belang zijn of ook in het belang van de ander?

Wanneer en als ik mezelf gewaar ben van het opstapelen van gedachten, emoties en gevoelens (reacties) in mezelf, stop ik en adem. Ik duw mijn kin iets omlaag zodat ik bij mezelf blijf en onderzoek mijn reacties door er zelfvergeving en zelfcorrectie op toe te passen.

Ik stel mezelf ten doel om Zelfoprecht te zijn; om woorden te kiezen die de ander ondersteunen. Om woorden te kiezen die in het belang zijn van iedereen/alle Leven op aarde.

Dag 232 eerlijk/oprecht zijn, dan doe ik het toch goed?

Door mijn deelname in de Google hangout van Desteni over het verschil tussen oprechtheid/eerlijkheid en zelfoprecht, kwam ik erachter dat ik oprecht/eerlijk zijn altijd als een goede eigenschap heb gezien. “Eerlijk duurt het langst” heb ik geleerd.

Ik mocht niet liegen en durfde dat ook niet. Het liefst hield ik mijn mond en luisterde ik naar anderen zodat ik mijzelf niet hoefde uit te spreken. Toen ik wat ouder was en mij wel ging uitspreken over wat ik dacht en voelde was dat altijd op het moment dat al mijn gedachten, emoties en gevoelens zich flink opgebouwd hadden in mezelf en wanneer ik ‘overloaded’ was, gooide ik er alles uit. Ik dacht dat ik daarmee iets ‘goeds’ had gedaan, maar het was niet meer dan het ontladen van alle negatieve energie die zich in mij verzameld had.

Ik zie nu dat mijn startpunt in oprecht zijn, mijn eigen belang is geweest. Ik dacht niet na over wat mijn woorden met de ander deden, wilde mij alleen ontdoen van de negatieve energie. Door eerlijk/oprecht te zijn creëerde ik drama, chaos en conflict. Ik zag dat niet omdat ik vast zat in mijn overtuiging iets ‘goeds’ te doen door eerlijk te zijn.

Er is een andere weg die effectiever is omdat het de belangen van iedereen in overweging neemt; Zelfoprecht zijn. Zelfoprecht zijn ben ik wanneer ik stabiel ben in mezelf; er is geen negatieve energie of positief gevoel in mij aanwezig waardoor ik helder mijn woorden kan kiezen. Daarbij houd ik het belang van iedereen voor ogen. Wat doen mijn woorden met de ander? Wat doen ze op de lange termijn? Is het nodig dat ik dit zeg? Kies ik woorden die de ander ondersteunen? Wat is mijn startpunt; eigen belang of het belang van iedereen?

Ik ben Zelfoprecht wanneer ik het belang van iedereen, mens, dier en aarde in overweging neem.

Wat mij heeft geholpen om tot Zelfoprecht te komen is door mijn gedachten, emoties en gevoelens waar te nemen en ze vervolgens te onderzoeken door ze uit te schrijven in de blogs die ik schrijf. Ik ontdoe mij van de energetische lading door zelfvergeving en zelfcorrectie toe te passen op mijn inzichten/realisaties.

In mijn volgende blog pas ik zelfvergeving en zelfcorrectie toe op mijn overtuiging dat eerlijk/oprecht zijn, iets “goeds” is.

 

Dag 231 mijn partner missen

Mijn partner woont op 3 uur reisafstand waardoor we elkaar alleen in het weekend kunnen zien en ook dit lukt niet altijd vanwege zijn studie en werk. Ik merk dat ik hem ga “missen”, als hij weer terug gaat naar huis en de dagen en weken fysiek van elkaar gescheiden zijn.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik mijn partner “mis” wanneer hij niet bij mij is waardoor ik een gevoel van leegte ervaar.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben een gevoel van leegte te ervaren wanneer mijn partner niet bij mij is.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat het leuker is om mijn tijd door te brengen met mijn partner dan alleen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik hem het liefst iedere dag om mij heen wil hebben.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben ongeduld in mezelf te ervaren wanneer ik dagen moet wachten tot ik hem weer zie.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben de nachten te tellen totdat ik hem weer zie.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik hem fysiek mis.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat het ondragelijk is voor mij om hem niet even aan te kunnen raken als we niet bij elkaar zijn.

Wanneer en als ik mezelf gewaar ben van het “missen” van mijn partner als we niet bij elkaar zijn, stop ik en adem. Ik stabiliseer mezelf door in mijn adem te gaan en pas zelfvergeving en zelfcorrectie toe op hetgeen ik mij realiseer.

Ik realiseer mij dat ik niet in het moment ben in en als mezelf wanneer ik in gedachten bij mijn partner ben waardoor ik in de mind zit in plaats van in de realiteit of ergens in de toekomst ben wanneer ik weet dat ik hem weer ga zien.

Ik stel mezelf ten doel om wanneer ik mijn partner “mis”, mezelf te stabiliseren door in mijn adem te gaan en zelfvergeving en zelfcorrectie toe te passen op hetgeen ik mij realiseer. Zo nodig schrijf ik mijn realisatie helemaal uit.

Dag 230 mij persoonlijk aangesproken voelen

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mij persoonlijk aangesproken te voelen wanneer mijn partner iets over mij zegt waardoor ik direct in reactie schiet.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben direct in reactie te schieten wanneer mijn partner iets tegen mij zegt en ik mij daardoor aangesproken voel.

Ik realiseer mij dat wanneer mijn partner iets zegt over mij, dit iets zegt over hem en het niet over mij gaat.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mijn reactie niet direct te stoppen door in mijn adem te gaan om zo uit de mind te kunnen blijven.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mijn partner te beschuldigen van het focussen op mijn reacties in plaats van op zijn eigen reacties en niet te zien dat ik daarmee hetzelfde doe; ik focus mij op zijn reacties in plaats van op mezelf.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mij te focussen op de reacties van mijn partner op mij waardoor ik mijn eigen reacties niet meer gewaar ben.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat het verstikkend is voor mij wanneer mijn partner zich focust op mijn reacties.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mij machteloos te voelen wanneer ik denk dat ik verstikt wordt door mijn partners focus op mijn reacties waardoor ik mijn eigen reacties niet meer waarneem en ze ook niet stop door in mijn adem te gaan.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mijn eigen reacties niet meer waar te nemen door te denken dat ik verstikt wordt door de focus van mijn partner op mijn reacties en ze ook niet stop door in mijn adem te gaan.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mijn eigen reactie op mijn partner niet te stoppen door in mijn adem te gaan wanneer ik denk dat ik verstikt wordt door zijn focus op mijn reacties waardoor ik denk dat ik daar machteloos tegenover sta.

Ik realiseer mij dat wanneer ik mijn eigen reacties niet stop door in mijn adem te gaan, ik negatieve energie blijf genereren in mijn mind en wanneer ik mijn reacties niet onderzoek, niet vergeef en ook niet corrigeer, blijft het punt bestaan en zal het terugkomen.

Wanneer en als ik mij aangesproken voel door hetgeen mijn partner zegt over mij, stop ik en adem zodat ik Hier blijf en niet in reactie schiet.

Wanneer en als ik mezelf gewaar ben van reacties op mijn partner, stop ik en adem. Ik spreek uit wat ik in mezelf ervaar en pas er zelfvergeving en zelfcorrectie op toe.

Ik stel mezelf ten doel om mijn reacties te stoppen door in mijn adem te gaan en uit te spreken naar mijn partner wat ik ervaar/zie in mezelf en er hardop zelfvergeving en zelfcorrectie op toe te passen.

 

 

Dag 229 waarom doe ik concessies in mijn eigen integriteit?

 

Ik heb mij ten doel gesteld om wanneer ik reacties heb, die in mezelf te stoppen en er hardop zelfvergeving en zelfcorrectie op toe te passen. Eventueel schrijf ik ze uit in een blog.

Toen mijn partner en ik in reactie schoten naar elkaar, stelde ik voor om reacties in onszelf te stoppen en daar ieder onze verantwoording voor te nemen. Mijn partner vond dat het oké is om reacties uit te spreken omdat hij daarvan kon leren. Ik hield mijn mond, ondanks dat ik uit eigen onderzoek wist dat reacties toestaan en ze uit spreken, niet effectief is. Ik kreeg de gedachte dat ik “mij gelijk moest stellen aan mijn partner” omdat hij dit punt nog niet heeft onderzocht. Wat er vervolgens gebeurde was dat ik mijn reacties ook ging uitspreken en ik dus tegen mijn eigen doelstelling in ging dat ik reacties in mezelf zal stoppen. Dit leidde tot een conflict in mezelf omdat ik in de praktijk al had ervaren hoe effectief het is om reacties te stoppen en te corrigeren.

In deze blog onderzoek ik waarom ik concessies doe in mijn eigen integriteit.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben een voorstel aan mijn partner te doen om reacties te onderzoeken in onszelf en ze niet uit te spreken, waarop hij aangeeft juist wel reacties te willen uit spreken waarop ik besluit om mijn mond dicht te houden.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mijn mond dicht te houden wanneer mijn partner besluit om mijn voorstel om reacties in onszelf te stoppen en niet te onderzoeken waarom ik mijn mond dichthoud.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik mij gelijk moet stellen aan mijn partner die reacties in hemzelf wel toestaat en ze uit te spreken, waardoor ik besluit om mijn reacties ook uit te spreken ondanks dat mijn doelstelling is om reacties te stoppen in mezelf.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben concessies te doen in mijn eigen integriteit door mee te gaan in het uitspreken van reacties zoals mijn partner doet.

Waarom ga ik mee met mijn partner in het wel uitspreken van reacties ondanks dat ik mij ten doel heb gesteld dat ik reacties juist wil stoppen? Omdat ik bang ben dat mijn partner bij mij weg zal gaan wanneer ik blijf staan in mijn keuze om reacties niet uit te spreken.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben angst te voelen dat mijn partner bij mij weg zal gaan wanneer ik in mijn keuze blijf staan om reacties te stoppen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat mijn partner bij mij weg zal gaan wanneer ik in mijn eigen keuze blijf staan om reacties in mezelf te stoppen.

Waarom ben ik bang dat mijn partner bij mij weg zal gaan wanneer ik in mijn eigen keuze blijf staan om reacties in mezelf te stoppen? Omdat ik denk dat mijn partner niet uit de mind wil gaan en in reactie wil blijven gaan met mij en omdat het nieuw voor mij is om keuzes te maken die gebaseerd zijn op startpunt van wat het beste is voor iedereen in plaats van keuzes die ik maak op basis van eigen belang. Ik moet dus uit mijn comfortzone en mijzelf in zelfoprechtheid uitspreken en daar voel ik weerstand/als angst tegen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat mijn partner niet uit zijn mind wil gaan omdat hij reacties wil toestaan en uitspreken waardoor ik denk dat hij bij mij weg zal gaan.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat mijn partner bij mij weg zal gaan omdat hij in de mind wil blijven door reacties toe te staan en ze uit te spreken.

Ik realiseer mij dat wanneer ik mijn partner uitleg waarom het effectief is om reacties in onszelf te stoppen, hij voor zichzelf de overweging kan maken of het effectief is om reacties wel of niet te stoppen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben de overweging niet te maken om mijn partner uitleg te geven over waarom het effectief is om reacties in onszelf te stoppen.

Ik zie/realiseer/begrijp dat het niet effectief is om reacties uit te spreken, zie mijn vorige blog, en dat ik zelfoprecht ben wanneer ik dit uitspreek aan mijn partner en een oplossing voorstel die effectief is en die leidt naar zelfexpressie.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben weerstand als angst te voelen voor het uitspreken van mezelf in zelfoprechtheid door een voorstel te doen om reacties te stoppen in onszelf.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben weerstand te voelen om uit mijn comfortzone te stappen om mezelf in zelfoprechtheid uit te spreken door te zien wat effectief is en dit als voorstel te doen naar mijn partner.

Wanneer en als ik angst voel om mijzelf uit te spreken in zelfoprechtheid, omdat ik zie/realiseer en begrijp dat het effectief is om mezelf uit te spreken, stop ik en adem. Ik stabiliseer mezelf door in mijn adem te gaan zodat de mind stil is en ik helder kan zien wat er in mezelf gebeurt. Op hetgeen ik mij realiseer, pas ik zelfvergeving en zelfcorrectie toe. Eventueel schrijf ik het helemaal uit.

Ik stel mezelf ten doel om uit te leggen aan mijn partner waarom ik een bepaalde keuze heb gemaakt.

Ik stel mezelf ten doel om geen concessies te doen in mijn eigen integriteit.

Ik stel mezelf ten doel om mijzelf uit te spreken in zelfoprechtheid, naar mezelf, mijn partner en naar anderen.

 

 

Dag 228 waarom stoppen we gedachten/reacties/emoties in onszelf?

Ik hoor mensen om mij heen zeggen dat “het goed is om je gevoelens en emoties te laten zien en te uiten”. Is dit wel zo? Ik ken de schadelijke consequenties van het in mezelf ophopen van gevoelens en emoties, die beginnen te borrelen en uiteindelijk te koken waardoor ik dingen zeg die ik liever niet had willen zeggen, of ik had liever niet de mail geschreven met woorden die mijn relatie met de ander beschadigen of zelfs stopzetten, misschien zie ik die mensen nooit meer in mijn leven.

Het is niet slecht of iets om je schuldig over te voelen wanneer je wel reacties uit omdat ze soms erg heftig zijn en je ze niet tegen hebt kunnen houden.De sleutel tot Zelfexpressie is om reacties als emoties preventief te STOPPEN wanneer je merkt dat je, waarschijnlijk over iemand anders, gedachten hebt waar je de ander beschuldigt van iets, of je aan de ander irriteert, of je wordt ongeduldig. Een paar uur na de eerste gedachte en wanneer er meer gedachten bij zijn gekomen, kookt het stevig binnenin jezelf en schrijf je die gemene mail of zeg je nare dingen tegen die persoon. Hierna heb je te dealen met de consequenties van je woorden, misschien voor een paar uur, een paar dagen of misschien zelfs je hele leven.

Wanneer ik merk dat ik gedachten aan het ontwikkelen ben waar ik de ander ga beschuldigen, ik geïrriteerd raak of ga projecteren, stop ik deze preventief door even weg te gaan, iets te gaan doen of in mijn adem te gaan waardoor ik weer helder wordt in mijn hoofd. Wanneer ik ben gestabiliseerd, kan ik rustig en ontspannen luisteren naar de ander en eventueel vragen stellen om het gezichtspunt van de ander te begrijpen. Zonder reactie, zonder energie maar met een open mind zodat er een dialoog ontstaat. Omdat dit een proces is van vallen en opstaan, ervaar ik ook dat ik dingen zeg die ik liever niet had willen zeggen.

Om een voorbeeld te noemen van communicatie vanuit reactie; afgelopen weekend hoor ik mezelf ineens tegen mijn partner zeggen; “als we dan nog bij elkaar zijn”… ik vraag me direct af waarom ik dit zeg omdat ik helemaal niet met onze relatie wil stoppen. De sfeer tussen mij en mijn partner verandert echter direct door mijn uitspraak en heeft tot gevolg dat we allebei in reactie schieten waarbij ik op een gegeven moment aangeef dat ik wil stoppen met ons gesprek om zo eerst mezelf te stabiliseren en daarna weer rustig met hem te kunnen praten, zonder reactie, zonder energie.

Mijn uitspraak onderzoek ik in deze blog.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben tegen mijn partner te zeggen “als we dan nog bij elkaar zijn” terwijl ik helemaal niet met onze relatie wil stoppen.

Waarom zeg ik tegen mijn partner “als we dan nog bij elkaar zijn?”. Omdat ik boos ben dat hij niet direct antwoord geeft op een voorstel van mij om te zoeken naar een oplossing voor een rustige plek en een rustig moment in mijn huis waar hij kan studeren wanneer hij hier is.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben deel te nemen in boosheid  en te zeggen “als we dan nog bij elkaar zijn”, wanneer mijn partner niet direct antwoord geeft op mijn voorstel om een rustige plek in mijn huis te zoeken waar hij kan studeren als hij bij mij thuis is.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben zelf niet geduldig naar een moment te zoeken waar ik rustig mijn voorstel nogmaals kan doen aan mijn partner maar in plaats daarvan ervoor kies om boos te zijn en te blijven waardoor er meer gedachten bij komen en zich ophopen tot ik in de emotie schiet en de uitspraak doe “als we dan nog bij elkaar zijn”.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben ongeduldig te zijn wanneer ik niet direct antwoord krijg op een voorstel van mij om naar een oplossing te zoeken.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mijn partner te beschuldigen van het niet willen luisteren naar mij.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben door te denken dat mijn partner niet meer naar mij luistert, ik ook niet meer naar hem wil luisteren.

De consequentie van het niet stoppen en onderzoeken van mijn eerste gedachte “hij luistert niet naar mij omdat hij geen antwoord geeft op mijn voorstel om naar een oplossing te zoeken”, is dat er meer gedachten bij zijn gekomen en ik daardoor in de emotie schiet en een uitspraak doe die ik niet had willen doen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mijn eerste gedachte “hij luister niet naar mij”, niet direct in het moment te stoppen en te onderzoeken waardoor er meer gedachten bij komen die zich fysiek uiten in negatief geladen emotie waardoor ik ga koken van binnen en  ik uiteindelijk de uitspraak doe “als we dan nog bij elkaar zijn”.

Wanneer en als ik mezelf gewaar ben van het beschuldigen van mijn partner dat hij niet luistert naar mij wanneer hij niet direct antwoord geeft op iets wat ik vraag of voorstel, stop ik en adem. Ik ga fysiek iets doen om zo weer helder te worden en met kalme stem en ontspannen lichaam naar een geschikt moment zoeken waarin ik opnieuw mijn voorstel herhaal.

Ik stel mezelf ten doel om rustig te blijven wanneer ik zie dat mijn partner niet direct antwoord geeft op een voorstel wat ik heb en te zoeken naar een geschikt moment om mijn voorstel nogmaals te herhalen.

Ik stel mezelf ten doel om gedachten over mijn partner/een ander direct te stoppen in het moment zodat ik in mezelf kan zien waar de gedachte vandaan komt en om er niet nog meer gedachten bij haal zodat emoties in mij uiteindelijk exploderen en ik iets zeg wat ik niet wil zeggen met consequenties die schadelijk zijn.

Ik stel mezelf ten doel om al mijn gedachten, reacties en emoties in mezelf te stoppen totdat ik besta als Zelfexpressie als leven als wie ik ben. Ik begrijp/zie/realiseer mij dat dit een proces is wat met vallen en opstaan gepaard gaat.