Dag 227 introvert zijn en effectief spreken (vervolg)

In deze blog ga ik dieper in op een aantal punten waar ik tegen aanloop met betrekking tot introvert zijn en effectief spreken. Ik onderzoek dit door de punten uit te schrijven en op hetgeen ik mij realiseer, pas ik zelfvergeving en zelfcorrectie toe.

Ik realiseer mij dat wanneer ik alleen maar luister naar mensen, ik niet daadwerkelijk deelneem aan de relatie die ik met mensen aan wil gaan.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben niet werkelijk deel te nemen aan relaties met mensen doordat ik graag luister naar mensen.

Waarom luister ik alleen maar naar mensen? Omdat ik niet geleerd heb om in mezelf de vaardigheid te ontwikkelen om mezelf uit te drukken in woorden. Om mezelf uit te drukken in woorden zal ik uit mijn comfortzone moeten om deze vaardigheid in mezelf te ontwikkelen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben door alleen te luisteren naar mensen en mezelf niet uit te drukken in woorden, ik in mijn comfortzone blijf en dit te accepteren in mezelf.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben in mijn comfortzone te blijven door alleen te luisteren naar mensen en mezelf niet uit te drukken in woorden en dit te accepteren in mezelf.

Wanneer ik in gesprek ben met mensen heb ik soms tijd nodig om naar het juiste antwoord te zoeken. Wanneer ik dan denk te merken dat mensen ongeduldig worden, klap ik dicht en zeg liever niets meer. Ik vlucht weg van mijn deelname in het gesprek.

Waarom klap ik dicht (en zeg dus niets meer) als ik merk dat mensen ongeduldig worden wanneer ik tijd nodig heb om het juiste antwoord te vinden? Omdat ik de gedachte heb dat ik niet zoveel ruimte in mag nemen in een gesprek omdat wat ik zeg, er niet toe doet. Wanneer ik dat denk, stop ik mijn deelname in het gesprek.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben de gedachte te hebben te denken te weten dat mensen ongeduldig worden wanneer ik tijd nodig heb om mijn woorden te kiezen om iets te zeggen in een gesprek.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben de gedachte te hebben geen, of niet veel ruimte, in te nemen in een gesprek omdat wat ik zeg, er niet toe doet en door dit te denken, stop ik mijn deelname in het gesprek.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik geen ruimte in mag nemen in een gesprek omdat wat ik te zeggen heb, er niet toe doet en door dit te denken stop ik mijn deelname in het gesprek.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mijn deelname in een gesprek te stoppen door te denken dat wat ik te zeggen heb, er niet toe doet.

Ik realiseer mij dat wanneer ik de tijd neem om weloverwogen mijn woorden te kiezen, ik alle bullshit/verbale diarree achterwege laat.

Wanneer en als ik mezelf gewaar ben van tijd nemen om iets te zeggen in een gesprek en ik merk dat ik wil stoppen met deelname in communiceren doordat ik denk dat de ander ongeduldig wordt, stop ik en adem. In het moment zal ik mezelf door de weerstand heen ademen om zo te kunnen zeggen wat ik wil zeggen.

Wanneer en als ik mezelf gewaar ben van het in mijn comfortzone willen blijven zitten door alleen te luisteren naar mensen, stop ik en adem. Ik zal in het moment zien wat ik kan bijdragen in het gesprek door mezelf uit te drukken in woorden.

Ik stel mezelf ten doel om de vaardigheid in mezelf te ontwikkelen om mezelf specifiek uit te drukken in woorden zodat ik deelneem in de relatie die ik met mijn partner/mensen aanga.

Dag 226 introvert zijn en effectief spreken

introvert

Ik zie mijzelf als een introvert persoon. Ik ben graag alleen, hou van diepgang, kies weloverwogen mijn woorden voordat ik iets zeg, in gezelschap observeer ik mensen en blijf liever stil of zeg niet meer dan nodig. Ik kan goed luisteren en vind het makkelijker om 1 op 1 gesprekken te hebben dan deel te nemen in een groepsgesprek. Koetjes en kalfjesgesprekken ga ik het liefst uit de weg.

Er zijn een heleboel coole aspecten aan introvert zijn; alleen zijn is voor mij geen enkel probleem, ik gebruik de tijd die ik alleen ben om problemen geheel te doorgronden en met creatieve en effectieve oplossingen te komen. Doordat ik graag menselijk gedrag observeer en goed kan luisteren, neem ik details waar en krijg inzichten door hetgeen anderen vertellen. Ik leer van die inzichten.

Doordat ik graag observeer en luister naar mensen, vergeet ik deel te nemen in relaties die ik met mensen aanga. Ik vind het moeilijk om mijzelf uit te drukken in woorden omdat ik steeds “moet” zoeken naar de juiste woorden om mij effectief uit te spreken. Dat betekent dat ik graag wil zeggen wat ik bedoel en ik heb tijd nodig om congruent te zijn in mijn uitspraken. Wanneer mensen ongeduldig zijn, dan spreek ik mijzelf liever niet uit omdat ik bang ben om te zeggen dat ik een antwoord schuldig moet blijven omdat ik er eerst over na moet denken. Ik vlucht dus weg uit deelname in het gesprek waardoor miscommunicatie ontstaat.

Mijn partner vraagt mij mijzelf uit te drukken in gesprekken met hem en ik merk dat ik dan “dichtklap” omdat ik mijzelf niet de vaardigheid heb aangeleerd om mezelf uit te drukken en dus effectief in gesprek te gaan met mensen. Ik heb tot dusver in mijn comfortzone gezeten, dit geaccepteerd en mijzelf hierin niet ontwikkeld. Mijn partner heeft dit wel gedaan en vraagt om mijn participatie in de relatie. Wat er daadwerkelijk gebeurt is dat ik niet werkelijk deelneem in onze relatie omdat ik bang ben om mezelf uit te drukken. Ik laat mijn partner hierin alleen staan en dat wil ik graag veranderen. Zo ook in gesprekken met andere mensen. In een volgende blog zal ik dit punt verder onderzoeken en corrigeren zodat ik de vaardigheid ontwikkel om mijzelf effectief uit te drukken in woorden.

Aanbevolen;

The great Gifts (And Downfalls) of Being an Introvert – Is Change possible?

Part two; The great Gifts (And Downfalls) of Being an Introvert – Is Change possible?

Part three; The great Gifts (And Downfalls) of Being an Introvert – Is Change possible?

Dag 225 stoppen met roken

In mijn blog van dag 62, stelde ik mijzelf ten doel om te stoppen met roken. Na het schrijven hiervan heb ik zeker nog een keer per maand gerookt. Ik kan twee redenen vinden waarom ik die ene keer per maand rook; het is gezellig en wanneer ik spanning ervaar kan ik die verdoven door te gaan roken.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mijzelf ten doel te stellen dat ik stop met roken en vervolgens nog 1 keer per maand te roken.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben het mezelf kwalijk te nemen dat ik door rook ondanks mijn eigen doelstelling te stoppen met roken.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik faal wanneer ik toch rook terwijl mijn doelstelling was dat ik zou stoppen met roken.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat wanneer ik rook, ik denk dat ik er ziek van zal worden en dat het me niets uit maakt dat ik er dood aan zou gaan.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mij over te geven aan de gedachte dat het mij niets uitmaakt wanneer ik dood zou gaan door een ziekte die ik van roken krijg, waardoor ik mijzelf afscheid van leven.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mijzelf af te scheiden van leven door te denken dat het mij niets uitmaakt wanneer ik dood ga aan een ziekte veroorzaakt door roken.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat roken een ziekte veroorzaakt bij mij waaraan ik dood kan gaan.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik mag roken wanneer het gezellig is.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben de associatie te maken dat roken en gezelligheid bij elkaar horen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik ongezellig ben wanneer ik niet rook.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te roken wanneer ik spanning ervaar en de gedachte hierbij te hebben dat ik de spanning in mijn lichaam verdoof.

Ik realiseer mij dat ik niet daadwerkelijk de spanning kan verdoven door te roken.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik de spanning die ik ervaar, kan verdoven door te roken.

Ik realiseer mij dat wanneer ik spanning ervaar, ik dit niet onderzoek door in mezelf te kijken maar dat ik de spanning negeer en ga roken.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben de spanning die ik ervaar te negeren en dus niet te onderzoeken en in plaats daarvan te gaan roken.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben grote weerstand te voelen om te stoppen met roken.

Wanneer en als ik mezelf gewaar ben van spanning en ik voel de behoefte om te gaan roken, stop ik en adem.

Ik realiseer mij dat ik mijn spanning kan onderzoeken in het moment dat het zich aandient en eventueel uit kan schrijven.

Ik stel mezelf ten doel om wanneer ik mij gewaar ben van spanning in mijn lijf, ik dit in het moment onderzoek en eventueel uitschrijf. Op hetgeen ik mij realiseer, pas ik zelfvergeving en zelfcorrectie toe.

Wanneer en als ik mezelf gewaar ben van het willen negeren van mijn spanning en dit dus niet te willen onderzoeken, stop ik en adem.

Ik realiseer mij dat wanneer ik mijn spanning negeer en deze niet wil onderzoeken, ik niet oprecht ben.

Ik stel mezelf ten doel om oprecht te zijn in wat ik denk en zeg en doe, dus ik stel mezelf ten doel om te oprecht in het moment mijn spanning te onderzoeken en eventueel uit te schrijven.

Wanneer en als ik mijzelf gewaar ben van de gedachte dat “het gezellig is om te roken” en ik daardoor een sigaret wil gaan roken, stop ik en adem.

Ik realiseer mij dat gezelligheid niet persé betekent dat ik dan ook moet roken.

Wanneer en als ik in het gezelschap ben van mensen die roken en ik voel de neiging om ook te willen roken, stop ik en adem. Ik onderzoek in het moment waarom ik mee zou willen roken en schrijf dit uit. Op hetgeen ik mij realiseer, pas ik zelfvergeving en zelfcorrectie toe.

Ik stel mezelf ten doel om wanneer ik in gezelschap ben van mensen die roken en ik de neiging voel om mee te willen roken, dit te onderzoeken en het direct in hetzelfde moment uit te schrijven. Op hetgeen ik mij realiseer pas ik zelfvergeving en zelfcorrectie toe.

 

 

 

Dag 224 liefde zichtbaar maken

In een interview wat ik luisterde werd de vraag gesteld of liefde de angst is om iemand te verliezen? Wanneer we een relatie hebben met iemand, zoals een partner, familie, vrienden, huisdieren, dan kunnen we een diepe verbinding voelen of intimiteit en hierin de angst om de ander te verliezen.

Er is een relatie tussen liefde en angst om iemand te verliezen. De angst om iemand te verliezen draagt bij aan de ervaring van liefde voor de ander. Een intens gevoel van houden van is een intens gevoel van angst om de ander te verliezen. Ze hebben een symbiotische verhouding, ze bestaan tegelijkertijd, kip-ei verhaal. De energie van angst staat gelijk aan de mate van het gevoel van liefhebben.

Hoe kunnen we liefde nog meer definiëren dan dat de angst om te verliezen de mate bepaalt waarin je van de ander houdt?

Liefde voor bijvoorbeeld kinderen is het hun, individueel, voorbereiden op intiem communiceren, hun helpen met het ontwikkelen van levensvaardigheden, helpen hun beste potentieel te  bereiken, vaardigheden ontwikkelen die hun voorbereiden op de toekomst, hoe zij zich fysiek veranderen en ontwikkelen. Helpen te begrijpen hoe hun mind werkt; dit is het hen leren hoe ze intiem met zichzelf kunnen zijn en met zichzelf kunnen communiceren en van hieruit intiem kunnen communiceren met een ander, in begrip van zichzelf en de ander.

Winged – Exploring Self Intimacy

Winged – Zelfintimiteit Onderzoeken

Dit geldt ook voor partnerrelaties, familierelaties en vriendschappen, waarin je individueel en samen intimiteit creëert vanuit zelfintimiteit, hun helpt hun beste potentieel te bereiken, je communicatie met elkaar ontwikkelt, elkaar steunt in het begrijpen van zichzelf, de mind, hun leven. Het gaat om congruent afstemmen op elkaar zodat je op een praktische manier liefde samen kunt leven.

Dit brengt mij bij punt 10 uit Mijn bestemming van Leven – Mijn Principeverklaring

Liefde zichtbaar maken, door niets te accepteren of toe te staan dat minder is dan mijn  beste potentieel. Ik ondersteun diegenen in mijn leven, zodat zij hun beste potentieel kunnen bereiken en heb hen lief zoals ik liefde naar mijzelf heb getoond door mijzelf mijn beste potentieel te schenken, dit is de beste levenservaring om anderen te tonen wat leven is zoals ik mij dat zelf toonde.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken te weten wat liefde is.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik liefde ben en daardoor ook liefde leef.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben “ik hou van jou” tegen iemand te zeggen terwijl ik niet duidelijk heb voor mezelf wat dat “houden van” precies betekent.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat liefde exclusief is en dus gericht is op alleen die ene persoon.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik intens van iemand houd, meer als van anderen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien, begrijpen en realiseren dat liefde zoals ik dat ken, gelijk staat aan de angst om iemand te verliezen waarbij de mate van angst bepaalt hoe intens ik van iemand houd.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben de angst om iemand te verliezen als startpunt te nemen voor mijn ervaring van “liefde” voor/met die persoon.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben veel tijd te besteden aan het denken over wat er allemaal mis kan gaan als ik mensen verlies in mijn leven en hoe mij dit diep zou raken.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben negatieve energie te genereren door veel tijd door te brengen in mijn mind/verbeelding waarin ik mogelijke scenario’s bedenk waarin het ergste kan gebeuren met mijn partner, kind, familie, vrienden.

Ik realiseer mij dat liefde praktisch is waarin ik bijvoorbeeld als ouder de verantwoording heb om mijn kind te leren wat intiem communiceren is, hoe zij levensvaardigheden kan ontwikkelen, haar helpen haar beste potentieel te bereiken, haar helpen haar mind te leren kennen, haar leven te creëren zodat zij stabiel kan staan in zichzelf en zelfvertrouwen en zelfexpressie gaat leven. Dit kan ik ook ontwikkelen met mijn partner, familie en vrienden.

Ik stel mezelf ten doel om zelfintimiteit te ontwikkelen zodat ik ook intimiteit in communicatie met anderen kan ontwikkelen in begrip van mezelf en de ander.

Ik stel mezelf ten doel om liefde zichtbaar te maken door niets te accepteren of toe te staan dat minder is dan mijn beste potentieel.

Ik stel mezelf ten doel om diegenen in mijn leven te ondersteunen zodat zij hun beste potentieel kunnen bereiken.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Dag 223 heftige reacties uiten naar mijn partner

Ik wil een punt in mijn relatie doorbreken waar ik mij voorheen in andere relaties geen raad mee wist en waar ik voor wegliep; conflicten.

Ik schiet in reactie, verhef mijn stem, wordt boos, en ook fysiek verhard ik. Ik realiseerde mij van de week dat ik dit gedrag van mij onacceptabel vind en het niet langer wil toestaan.

Wat er gebeurt is dat ik mijn partner de schuld geef van mijn reactie zodat ik de reactie kan rechtvaardigen. Daarna komt er een gevoel van spijt en schaamte en het gevoel te hebben gefaald. Er blijft fysiek een enorme spanning hangen die ik niet denk aan te kunnen. Ik ga naar de winkel en koop sigaretten en rook de een na de ander in een poging te spanning te kunnen verdoven zodat ik die niet meer voel.

Ik zie, begrijp en realiseer mij dat wanneer ik dit punt niet aanpak, ik oude relatiepatronen zal herhalen en dus in de mind blijf hangen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben geen verantwoording te nemen voor de reacties die ik uit naar mijn partner.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat mijn partner de schuld heeft aan het uiten van mijn reacties.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat het uiten van mijn reacties gerechtvaardigd is door de schuld ervan in de schoenen van mijn partner te stoppen in plaats van te zien, begrijpen en realiseren dat ik degene ben die verantwoordelijk is voor mijn reacties en niemand anders.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben bezeten te zijn door mijn reacties en de negatieve energie erachter waardoor ik mij niet gewaar ben van wat ik zeg, denk en voel en als een ongeleid projectiel mijn woede uit.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien, begrijpen en realiseren wat de impact van mijn woorden zijn op mijn partner en wat de gevolgen hier van zijn.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien dat woorden spreken een actie is die gevolgen heeft.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mij te schamen voor een uitbarsting van woede waardoor ik mijzelf hulpeloos voel en inferieur.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mij hulpeloos en inferieur te voelen ten opzichte van mijn woede-uitbarstingen waardoor ik mijn verantwoording voor het stoppen ervan negeer.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben na een uitbarsting zo’n spanning te voelen dat ik denk dat ik die niet aankan waardoor ik sigaretten koop en de een na de ander oprook terwijl ik “normaal” niet meer rook.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik de spanning in mijn lichaam kan verdoven door sigaretten te roken.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben van mezelf te balen als ik sigaretten rook en het gevoel te hebben dat ik faal.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik mezelf vernietig met het roken van veel sigaretten om zo van alle spanning verlost te zijn.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben de verantwoording voor mijn welzijn neer te leggen bij sigaretten.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik door veel sigaretten te roken ik mezelf de vernietiging in help en dat dit mij in 1 klap verlost van het nemen van verantwoording voor mijn proces.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben bang te zijn voor de heftigheid van mijn eigen reacties als ik ze uit naar mijn partner.

Wanneer en als ik mezelf gewaar ben van het uiten van heftige reacties naar mijn partner, stop ik en adem. Ik zie, begrijp en realiseer mij dat ik degene ben die verantwoordelijk is voor het stoppen van mijn reactie. Ik ga in mijn adem, laat mijn reacties toe om ze zo te kunnen ervaren in mezelf, de emotie die vrij komt vergeef ik mezelf. Ik deel mijn partner mee wat ik gewaar ben in mezelf.

Ik stel mezelf ten doel om mij gewaar te worden van wat ik zeg tegen mijn partner.

Ik stel mezelf ten doel om wanneer ik reacties uit naar mijn partner, ik deze stop door in mijn adem te gaan en in mezelf te onderzoeken wat er gebeurt en dit te delen met hem.

Ik stel mezelf ten doel om te zoeken naar de woorden die het beste mijn emoties verwoorden en die te delen met mijn partner.

Ik stel mezelf ten doel om hardop tegen mijn partner te zeggen hoe ik me voel.

Ik stel mezelf ten doel om door te praten over hoe en wat ik voel in gesprek met mijn partner zodat ik zeker weet dat ik alles heb gezegd wat ik gewaar ben in en als mezelf.

Dag 222 heb ik écht tijd alleen nodig in mijn relatie?

Ik stuit op een hardnekkige overtuiging die ik heb; ik heb tijd/ruimte nodig om alleen te zijn in mijn relatie. Dit betekent dat ik de gedachte heb dat ik de tijd die ik samen kan zijn met mijn partner, opdeel in tijd voor mezelf met het gevolg dat ik minder tijd met hem doorbreng dan ik eigenlijk wil.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik tijd/ruimte voor mezelf nodig heb in de relatie met mijn partner.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik ruimte voor mezelf alleen nodig heb.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben conflict in mijn mind te veroorzaken door tijd met mijn partner door te willen brengen maar te kiezen voor tijd die ik in mijn eentje doorbreng met als gevolg van dit conflict, ik onduidelijk ben in het toezeggen van tijd die ik wil doorbrengen met mijn partner en dus verwarring schep.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik constructiever na kan denken als ik alleen ben.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik tijd/ruimte alleen nodig heb om met mijn proces bezig te zijn en niet te zien dat, waar ik ook ben en in het moment, constructief mijn mind kan gebruiken om verandering in mezelf te bewerkstelligen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat mijn eigen proces belangrijker is dan ons proces samen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik mij beter kan ontspannen als ik alleen ben.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik alleen moet zijn om praktische dingen gedaan te krijgen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik het verdien om even alleen te zijn, zonder iemand om mij heen, zodat ik helemaal mezelf kan zijn.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat wanneer ik alleen ben, ik denk dat ik mezelf kan zijn.

Ik realiseer mij dat wanneer ik tijd/ruimte voor mezelf denk nodig te hebben, ik niet hoef te communiceren met mijn partner wat ik in mijn eentje wil/heb te doen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben angst te hebben om tegen mijn partner te zeggen dat, in de tijd die we samen hebben, ik praktische zaken te doen heb.

Waarom ervaar ik angst om tegen mijn partner te zeggen dat ik praktische zaken te doen heb in de tijd die we samen hebben? Omdat ik de gedachte heb dat ik alleen maar “leuke dingen” met hem moet doen in de tijd die we samen doorbrengen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik alleen maar leuke dingen moet doen met mijn partner in de tijd die we samen hebben.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat praktische zaken niet leuk zijn om te doen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mijn tijd in te delen met leuke en niet leuke zaken.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat zaken leuk zijn of niet leuk in plaats van te zien dat ik in het moment praktische zaken kan doen alsook plezier hebben met mijn partner en dat dit samen kan gaan.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat de tijd die we samen hebben, kostbaar is en daarom zoveel mogelijk ingevuld moet worden met tijd voor elkaar hebben,  in plaats van te zien dat we samen tijd door kunnen brengen en ook de praktische zaken samen gedaan kunnen krijgen waarin/waaraan plezier wordt beleefd.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat tijd samen met mijn partner kostbaar is in plaats van te zien, begrijpen en realiseren dat ieder moment in mijn leven kostbaar is.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik alleen mijn tijd moet invullen in plaats van te zien dat ik dit samen met mijn partner kan doen en invullen door onze agenda’s naast elkaar te leggen en af te stemmen, voor zover dit mogelijk is.

Ik stel mezelf ten doel om in de tijd die ik samen doorbreng met mijn partner, te communiceren met hem wat ik te doen heb en wil doen en te bespreken wat we samen op kunnen pakken.

Ik stel mezelf ten doel om iets wat ik alleen wil doen wanneer we samen zijn, bijvoorbeeld mijn eigen muziek luisteren of studeren, dit te communiceren met hem.

Ik stel mezelf ten doel om naast de verantwoordelijkheden die ik dagelijks heb, mijn tijd/planning af te stemmen op die van mijn partner.

Ik stel mezelf ten doel om waar en wanneer nodig compromissen te sluiten, mijn schema te veranderen , tijd te zoeken en te creëren om samen te zijn.