Dag 221 daag ik mijn weerstanden wel uit in mijn relatie?

“Agreement is about facing oneself, the mind, supporting your partner with their mind and them facing themselves. So essentially in relationships/agreements, you face the mind and so yourself”. -Sunette-

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben de gedachte als verwachting te hebben dat een agreement zijn werk zal doen voor mij.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat, nu ik klaar ben voor een agreement, ik denk dat dit hele proces vanzelf gaat en dat ik er weinig voor hoef te doen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben angst te voelen om mijn weerstanden uit te dagen waardoor ik niet verder zal groeien en dus niet naar een agreement toe werk met mezelf en mijn partner.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken te willen vluchten uit de relatie om zo niet geconfronteerd te worden met mijn angsten/weerstanden.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik mijzelf niet serieus neem in mijn agreement om mijn weerstanden uit te dagen om zo te kunnen groeien.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat mijn partner “niet bij mij past” wanneer ik weerstand ervaar om in het moment te zoeken naar hoe we effectief met elkaar kunnen communiceren om zo een reden te hebben om de relatie te kunnen stoppen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken aan hoe druk ik het heb met andere verantwoordelijkheden en ervoor te kiezen om andere dingen te gaan doen in plaats van voor mezelf te blijven staan en in mijn keuze om in contact met mijn partner te blijven om te zien hoe we effectief met elkaar kunnen communiceren.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mijn verantwoordelijkheid te ontlopen voor mijzelf en mijn partner voor het zoeken naar de meest effectieve manier van communiceren met elkaar.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mij te laten leiden door mijn weerstanden in plaats van erin te kijken, ze te onderzoeken en er zelfvergeving en zelfcorrectie op toe te passen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben niet voor mezelf te zien hoe ik wil communiceren met mijn partner op zo’n manier dat het effectief is voor mezelf en ons beiden.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben de gedachte te hebben ‘ongelofelijk te klungelen’ in het communiceren met mijn partner.

Ik realiseer mij dat het proces van het creëren van onze relatie er een is van vallen en opstaan en dat dit proces tijd kost. Ik neem het mezelf kwalijk  als ik niet effectief ben in mijn communicatie naar hem.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben het mezelf kwalijk te nemen wanneer ik niet effectief ben in het communiceren naar mijn partner op zo’n manier dat ik mezelf afgescheiden houdt van hem als mezelf.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mij onzeker te voelen wanneer ik gewezen wordt op mijn weerstand/mind door mijn partner waardoor ik mijn weerstand/mind niet onderzoek, vergeef en corrigeer maar in plaats daarvan hem ga wijzen op zijn weerstand/mind als afleiding om mijn eigen weerstand/mind niet te hoeven zien.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mijn verantwoordelijkheid te ontlopen door mijn weerstand/mind niet te onderzoeken wanneer mijn partner daar op wijst en in plaats daarvan hem ga wijzen op zijn weerstand/mind.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik het fysiek niet aankan om mijn weerstanden en die van mijn partner uit te dagen omdat ik fysiek mijn weerstand ervaar als heel heftig en er letterlijk ziek van wordt.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik alleen verantwoordelijk ben voor het uitdagen van mijn weerstand en dit alleen heb op te lossen in plaats van te zien dat wij er samen verantwoordelijk voor zijn

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik alle verantwoording voor deze relatie heb om te kunnen groeien naar een agreement.

Ik realiseer mij dat onze relatie de potentie heeft om uit te groeien naar een agreement, wanneer we beiden de uitdaging aangaan om onze weerstanden/mind uit te dagen om te veranderen en zo onze relatie te doen groeien naar een werkelijk agreement naar onszelf en elkaar toe.

Wanneer en als ik mezelf gewaar ben van angst om mijn weerstand/mind uit te dagen en weg wil vluchten, stop ik en adem. Ik ga fysiek iets doen om los te komen van de negatieve energie van angst en wanneer ik helder zie wat er gebeurt, pas ik hardop zelfvergeving en zelfcorrectie toe en schrijf eventueel uit wat ik mij realiseer.

Ik stel mezelf ten doel om in mezelf te kijken welke weerstanden ik ervaar wanneer mijn partner mij daarop wijst en ze te communiceren met hem zodat ik er direct zelfvergeving en zelfcorrectie op toe kan passen. Eventueel onderzoek ik mijn realisatie verder in schrijven en pas ook daar zelfvergeving en zelfcorrectie op toe.

Ik stel mezelf ten doel om in mezelf te zien hoe ik het meest effectief kan communiceren met mijn partner en dit met hem te bespreken.

Ik stel mezelf ten doel om mijn weerstand/mind uit te dagen om zo tot werkelijke verandering en groei te komen in de relatie met mezelf en mijn partner.

Dag 220 de start van mijn relatie is het begin van mezelf te zien

Ik ben na lange tijd alleen te zijn geweest in een relatie gestapt. Deze relatie verschilt van mijn andere relaties omdat ik hierin voor mezelf een startpunt neem; mezelf en hem ondersteunen in elkaars individuele proces en ook het proces wat we samen wandelen. We zijn samen overeengekomen dat we een Agreement Course gaan volgen om zichtbaar te maken of we een commitment met elkaar aangaan.

Het startpunt is er en nu ook het daadwerkelijk wandelen daarvan. Dit vind ik een heftig proces omdat ik nu voor het eerst in een relatie mijzelf laat zien waar ik dat voorheen nooit deed. Ik sta het mezelf niet meer toe om mezelf te verschuilen of weg te lopen, echter dit gebeurt nog wel. Ik ben mij dit gewaar en corrigeer mezelf door te blijven communiceren met mijn partner. Hij geeft mij de gelegenheid om mezelf te uiten zoals ik dat op dat moment doe. Ik merk dat ik in eerste instantie wegloop voor mijn eigen reacties omdat ik bang ben dat ik erop zal worden veroordeeld, dat ik word afgewezen omdat ik enorm pissed off ben en hardop wil vloeken zoals ik dat vroeger als kind verboden werd te doen.

Ik realiseer mij dat ik mezelf veroordeel door niet te mogen vloeken of te zeggen/schreeuwen hoe pissed off ik ben.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik niet mag vloeken.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik niet mag zeggen of schreeuwen hoe pissed off ik ben.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben angst te ervaren om veroordeeld te worden omdat ik pissed off ben waardoor ik denk dat ik afgewezen wordt.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben zo bang te zijn om boos te worden dat ik mijn woede inslik en jarenlang vasthoudt.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben jarenlang mijn woede in te slikken en vast te houden waardoor ik negatieve energie vasthoudt in mijn fysieke lichaam.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mij enorm te schamen wanneer ik mijn woede uit naar mijn partner omdat ik denk dat ik beheerst moet overkomen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik beheerst moet overkomen.

Waarom wil ik beheerst overkomen? Omdat ik zo de schijn op kan houden dat ik een evenwichtig persoon ben die zichzelf onder controle heeft. Lol.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik de schijn op moet houden om zo te kunnen laten zien hoe evenwichtig ik ben in mijn emoties en gevoelens en dat ik die emoties en gevoelens onder controle heb.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mijn gevoelens en emoties onder controle te willen houden omdat ik bang ben voor de enorme lading energie die ermee gepaard gaat en ik dat als heel heftig, veel en overweldigend ervaar en ik denk dat ik dat niet aankan.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben bang te zijn voor de enorme lading energie die gepaard gaat met het uiten van mijn woede.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben de kracht van negatieve ontlading als heel heftig te ervaren en ik denk dat ik dat niet aankan.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben de kracht van negatieve ontlading van woede als veel en overweldigend te ervaren en ik denk dat ik dat niet aankan.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik de kracht van negatieve ontlading van woede niet aankan.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben het mezelf kwalijk te nemen dat ik mijn woede niet heb geuit in al die jaren.

Wanneer en als ik mezelf gewaar ben van woede in mezelf en dit niet wil uiten of bespreken met mijn partner omdat ik mijzelf zo niet wil laten zien aan hem als mezelf, stop ik en adem.

Ik realiseer mij dat door mijzelf niet te uiten in mijn woede, ik mijzelf afgescheiden houdt van mezelf/mijn partner.

Ik stel mezelf ten doel om wanneer ik woede voel, deze emotie in mezelf toe te staan en dit op zo’n manier uit dat ik er niets of niemand mee beschadig. De laptop blijft dus heel.

Ik stel mezelf ten doel om te blijven communiceren met mijn partner over mijn emoties en gevoelens en ze niet voor me te houden zodat ik mezelf kan blijven zien.

Dag 219 make-up

In een gesprek met mijn partner reageerde ik heel heftig op zijn uitspraak dat hij make-up mooi vind. Uiteindelijk heeft hij het gesprek beëindigd omdat ik niet meer bereikbaar was. Ik ben zelf erg geschrokken van de spiegel die hij mij voorhield; ik was ronduit gemeen in mijn reactie naar hem toe en er kwam nog een persoonlijkheid naar boven waarvan ik het bestaan tot nu toe niet kende; de pleaser.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben furieus te reageren op de uitspraak van mijn partner dat hij make-up mooi vind.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik make-up moet dragen omdat mijn partner dat mooi vind.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik mijn partner moet plezieren omdat hij make-up mooi vind en ik door die gedachte in conflict kom met mijn eigen integriteit omdat ik heb besloten veel minder make-up te dragen dan ik altijd heb gedaan.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben in conflict te raken met mezelf door concessies te willen doen in mijn eigen integriteit door veel minder make-up te dragen dan ik altijd deed en denk dat ik meer make-up op moet doen omdat mijn partner dat mooi vind.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik lippenstift op moet doen omdat mijn partner dat mooi vind en ik het dragen van lippenstift echt afschuwelijk vind en zo conflict veroorzaak in mijn mind.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mijn partner te willen ‘pleasen’ door het dragen van meer make-up en dus ook lippenstift.

Waarom wil ik mijn partner pleasen door make-up te dragen omdat hij dat mooi vind? Omdat ik denk dat wanneer ik dat niet doe, hij bij mij weg zal gaan.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben deel te nemen in de gedachte dat mijn partner bij mij weg zal gaan als ik niet zoveel make-up op doe als hij mooi vind.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te willen voldoen aan het plaatje dat ik denk dat mijn partner voor ogen heeft bij mij; vol geplamuurd met make-up.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben gemeen te worden tegen mijn partner door hem in te willen laten zien dat make-up een masker is, fake, niet echt.

Ik realiseer mij dat het geen enkele zin heeft om mijn mening over make-up aan hem op te dringen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mijn mening over make-up aan hem op te dringen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben tegen mijn partner te zeggen dat hij zelf maar make-up op moet doen als hij dat zo mooi vind om hem op die manier in te willen laten zien hoe ik mij voel met make-up op.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mijzelf kwijt te raken in het gesprek doordat er persoonlijkheden/karakters naar boven komen die ik verdrongen heb en waarvan ik bijna niet geloof dat ik die karakters ben.

Wanneer en als ik mezelf gewaar ben van een (heftige) reactie op hetgeen mijn partner vind van make-up, stop ik en adem. Ik zal vragen om een time-out in het gesprek en fysiek iets gaan doen zodat ik in het moment helder kan zien wat er gebeurt en dit corrigeer door zelfvergeving- en correctie toe te passen zodat het gesprek op een effectieve manier verder gaat.

Ik stel mezelf ten doel om de punten/karakters/persoonlijkheden die naar boven zijn gekomen in dit gesprek, verder te onderzoeken in schrijven en op hetgeen ik zie/begrijp/realiseer, schrijf ik zelfvergeving en zelfcorrectie uit.

Dag 218 ik oordeel over mijn eigen reactie en blijf er vervolgens in hangen

Ik merk dat wanneer ik een reactie heb op iets wat iemand zegt, ik een oordeel heb op mijn reactie. Ik dacht dat ik dit punt helemaal uitgeschreven had maar ik krijg hem weer duidelijk te zien. Om deze reden onderzoek ik het punt verder in deze blog.

Er gebeuren een aantal dingen wanneer ik een reactie heb en mijzelf daarin veroordeel;

Ik ben mij gewaar dat ik in een reactie schiet.

Ik blijf in de reactie hangen en ontloop mijn verantwoordelijkheid om de reactie te onderzoeken en er zelfvergeving en zelfcorrectie op toe te passen door fysiek iets te gaan doen waardoor ik mijn reactie ‘vergeet’, totdat hij zich weer aandient, lol.

Ik blijf in de reactie hangen, ben mij dit gewaar en voel mij schuldig over mijn reactie en zeg sorry. Vervolgens pas ik geen zelfvergeving en zelfcorrectie toe en/of schrijf ik de reactie niet uit.

Ik voel dat de reactie en mijn oordeel erop doorwerkt in mijn fysieke lichaam. Ik ben moe en humeurig.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mij gewaar te zijn van een reactie die ik heb op iets wat iemand zegt en hier een oordeel op heb en er vervolgens niets mee doe.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben in een reactie te blijven hangen en mijn verantwoordelijkheid niet neem om er hardop zelfvergeving en zelfcorrectie op toe te passen en/of om de reactie en het oordeel erop te onderzoeken in schrijven.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mijn verantwoording te ontlopen om zelfvergeving en zelfcorrectie toe te passen op mijn reactie en oordeel, door in de reactie te blijven hangen en er niets mee doe.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mijn verantwoordelijkheid te ontlopen om mijn reactie en oordeel uit te schrijven, door er in te blijven hangen en er niets mee doe, waardoor ik denk dat ik de reactie ‘vergeet’, totdat hij zich weer aandient.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mij schuldig te voelen over mijn reactie en oordeel erop en sorry zeg.

Ik realiseer mij dat sorry zeggen mijn reactie en oordeel doet blijven bestaan, ik ben dus niet effectief in het richting geven van mijn emotie door er hardop zelfvergeving en zelfcorrectie op toe te passen en/of door het punt uit te schrijven.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik effectief mijn emotie als schuldig voelen, richting geef door sorry te zeggen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben fysiek ongemak te ervaren wat zich uit als humeurig, kortaf en moe zijn door in mijn reactie en oordeel te blijven hangen en het niet effectief richting geef.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mij te laten leiden door mijn mind die energie genereert wanneer ik in een reactie en oordeel blijf hangen waardoor ik fysiek ongemak ervaar. Ik ben moe, kortaf en humeurig.

Wanneer en als ik mezelf gewaar ben van het blijven hangen in een reactie en ik daar een oordeel op heb, stop ik en adem. Ik geef mijn reactie en oordeel effectief richting door hardop zelfvergeving- en correctie erop toe te passen en/of ik schrijf zelfvergeving uit op hetgeen ik mij realiseer.

Ik stel mezelf ten doel om mijn reactie direct te stoppen door er hardop zelfvergeving en zelfcorrectie op toe te passen zodat er geen oordeel op volgt. Eventueel schrijf ik de reactie uit in een blog.