Dag 180 een positief oordeel op ontspanning

Vandaag heb ik met mijn dochter naar een concert geweest. Ik merkte op hoe ik oprecht even kon ontspannen in het moment, dat wil zeggen; hier zijn zonder dat ik met mijn gedachten ergens anders ben waarvan ik denk dat ik beter daar had kunnen zijn.

Ontspannen is voor mij niet iets vanzelfsprekends omdat ik de hele dag door zaken wil afwerken; hetzij studie, werk of huishouden.

Ont-spannen, het ontdoen van spanning. De spanning creëer ik zelf door in mijn mind ergens anders te zijn met mijn gedachten dan hier, in het moment. 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mezelf uit het moment te halen door met mijn gedachten ergens anders te zijn.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik beter ergens anders zou kunnen zijn dan hier.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat het voor mij moeilijk is om te ontspannen omdat ik eerst zaken af wil werken.

Ik realiseer mij dat ik ontspanning zie als een beloning. Wanneer ik mijn dingen heb volbracht op een dag, mag ik als beloning iets gaan doen wat ik leuk vind.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ontspanning een beloning is wanneer ik mijn taken volbracht heb.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ontspanning leuk is omdat er geen moeten mee gepaard gaat.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben een positief oordeel te hebben op het woord ontspanning.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben een negatief oordeel te hebben op het woord moeten.

Ik realiseer mij dat wanneer ik een oordeel plak van moeten of leuk op activiteiten die ik doe, ik niet hier ben in mijn adem en in het moment maar in mijn gedachten en mij dus laat leiden door mijn mind.

Wanneer en als ik mezelf gewaar ben van een oordeel als moeten of leuk te plakken op activiteiten die ik doe, stop ik en adem.

Ik stel mezelf ten doel om ieder oordeel wat ik heb op activiteiten die ik doe, te stoppen door in mijn adem te gaan en hardop zelfvergeving toe te passen en eventueel het oordeel te onderzoeken in schrijven en er zelfvergeving en zelfcorrectie op toe te passen.

Dag 179 negeren fysieke klachten

Afgelopen maandag heb ik weer bloed laten prikken n.a.v. fysieke klachten, een veranderd voedingspatroon en ook om te zien of mijn voeding met soja van invloed is geweest op de werking van mijn schildkliermedicijn. Hierover schreef ik in mijn blog van dag 166. De schildklierwaarden zijn onveranderd ten opzichte van een maand geleden en wijzen op een te trage werking van de schildklier. Ook mijn hb-gehalte in het bloed van 6,9 wijst op een lichte bloedarmoede waardoor ik de aankomende tijd ijzertabletten zal moeten slikken om het hb-gehalte weer omhoog te krijgen. Met de huisarts heb ik een afspraak gemaakt omdat ik met haar wil overleggen mijn schildkliermedicatie omhoog te doen en te kijken bij welke medicijndosering en schildklierwaarden ik klachtenvrij ben.

De klachten die ik ervaar zijn er langzaam ingeslopen waardoor ik er niet veel acht op heb geslagen. Ik realiseerde mij vandaag dat ik al veel eerder aan de bel had kunnen trekken bij de huisarts maar dat niet deed omdat ik de klachten negeerde.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mijn fysieke klachten geruime tijd te negeren.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mijn schildklieraandoening te willen negeren door te doen alsof alles in orde is en ik zo niet hoef te zien wat ik veroorzaakt heb in mijn lichaam.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben intens verdrietig te worden wanneer ik denk aan het verwaarlozen/negeren van mijn lichaam die signalen uitzendt middels fysieke klachten en hier niet mee naar de huisarts te gaan om ondersteuning te vragen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken bij een iets te laag hb-gehalte dat dit duidt op een nieuwe auto-immuunziekte.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te participeren in de gedachte niet meer te weten waar ik moet beginnen met het ondersteunen van mijn lichaam door alle informatie die er te vinden is op het internet omtrent de schildklier.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben deel te nemen in de gedachte dat ik niet klachtenvrij zal zijn wanneer mijn schildkliermedicatie omhoog gaat en mijn hb-gehalte weer normaal is.

Waarom negeer ik mijn fysieke klachten? Om mijn verantwoordelijkheid niet te hoeven nemen voor het ondersteunen van mijn lichaam.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mijn verantwoordelijkheid niet te nemen in het ondersteunen van mijn lichaam in het optimaal functioneren door het negeren van fysieke klachten.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mijn verantwoordelijkheid niet te nemen voor mijn lichaam wanneer ik fysieke klachten ervaar en dit af te doen met “het zal wel bij mijn aandoening horen dus is er niets aan te doen”.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat “de klachten horen bij de schildklieraandoening” en “er is dus niets aan te doen”.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik levenslang met klachten rond zal lopen veroorzaakt door de schildklier.

Ik realiseer mij dat ik stap voor stap te werk kan gaan in het ondersteunen van mijn lichaam door te zien wat het nodig heeft met behulp van mensen die hier perspectief in kunnen geven om zo tot een voor mij juiste medicatiedosering te komen.

Wanneer en als ik mezelf gewaar ben van fysieke klachten en deze wil negeren of af wil doen met “het hoort bij mijn schildklieraandoening”, stop ik en adem. Ik kijk welke klachten aanwezig zijn en neem contact op met de huisarts om een controle uit te voeren door het prikken van bloed.

Ik stel mezelf ten doel om stap voor stap te kijken hoe ik mijn fysieke klachten aan kan pakken, te beginnen met een afspraak met de huisarts en het innemen van ijzertabletten om het hb-gehalte omhoog te krijgen.

Ik stel mezelf ten doel om bij fysieke klachten mijn huisarts in te lichten en samen te kijken wat mijn lichaam nodig heeft aan ondersteuning.

Ik stel mezelf ten doel om regelmatig bloed te prikken om te zien of mijn waarden binnen de normaal waarden liggen en om te zien bij welke waarden ik klachtenvrij ben en blijf.

Ik stel mezelf ten doel om mijn lichaam te ondersteunen met wat het nodig heeft op voedingsgebied en eventueel aan te vullen met supplementen.

In een andere blog zal ik verder onderzoeken wat de oorzaak is van mijn auto-immuunziekte.

Dag 178 empathisch vermogen

In deze blog onderzoek ik de betekenis van empathisch vermogen en hoe ik dit woord leef.

Empathie is een ander woord voor  inlevingsvermogen, de kunde of vaardigheid om je in te leven in de gevoelens van anderen. Het woord empathie is afgeleid van het Griekse woord ἐμπάθεια (empatheia), of invoelen (Wikipedia)

Tijdens mijn studie aan de SPSO-Integrale Menswetenschappen kreeg ik meer inzicht in de betekenis van empathisch vermogen; luisteren naar een ander zonder een oordeel te hebben over wat diegene vertelde. Ik ging dit in de praktijk oefenen volgens mijn interpretatie van wat ik geleerd had als ‘empathisch vermogen’, wat inhield dat ik al mijn aandacht bij de ander had. Ik luisterde naar zijn  of haar woorden waarin ik mijzelf en mijn reacties op woorden van de ander misliep. Ik negeerde mijzelf.

In theorie had ik tijdens de opleiding geleerd hoe ik moest luisteren zonder oordeel maar in praktische zin wist ik niet hoe ik met opkomende oordelen om moest gaan.

Hoe leef ik empathisch vermogen als mezelf / als zelfexpressie?

Ik luister naar de woorden van de ander, laat ze door mij heen gaan. Ben ik mij gewaar van een reactie (is oordeel) in mezelf op hetgeen mij verteld wordt, dan stop ik de reactie/ het oordeel door in mijn adem te gaan, mijn reactie/oordeel te onderzoeken en zelfvergeving en zelfcorrectie toe te passen. Eventueel onderzoek ik hetgeen ik mij realiseer in schrijven. Op deze manier houd ik de aandacht bij mezelf en luister ik toch.

Wanneer ik hierin stil/stabiel word ben ik in staat in de woorden van de ander te zien/de woorden te verstaan en van hieruit te antwoorden.

Door eventueel vragen te stellen kan ik zicht krijgen op de situatie van de ander en begrip krijgen waarom hij of zij de woorden zo plaatst. Ik kan ook vragen wat de ander bedoelt met een woord waardoor ik meer zicht kan krijgen op mijn eigen reactie en begrip voor het misverstand (mis-verstaan).

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben al mijn aandacht bij de ander te hebben waardoor ik mijzelf en mijn reacties mis.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken mezelf te moeten negeren wanneer ik luister naar een ander.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat al mijn aandacht bij de ander moet zijn wanneer ik mij empathisch opstel.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben een oordeel te hebben over hoe ik mijzelf opzij moet zetten om zo met al mijn aandacht bij de ander te kunnen zijn.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mijzelf en mijn reacties te missen wanneer ik al mijn aandacht bij de ander heb.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mijn eigen reacties/oordelen op te schorten door mijzelf opzij te zetten.

Ik stel mezelf ten doel om wanneer ik in gesprek ben met iemand, zijn/haar woorden door mij heen te laten gaan en tegelijkertijd mijn reacties/oordelen op zijn/haar woorden te onderzoeken en er zelfvergeving en zelfcorrectie op toe te passen. Eventueel onderzoek ik mijn reactie/oordeel in schrijven.

Dag 177 boos omdat ik iets moet herhalen

Afgelopen dinsdag was ik kortaf tegen mijn dochter. “Waarom ben je boos?” vroeg ze. Ik antwoordde dat ik teveel in mijn hoofd bezig was. Ik realiseerde mij direct dat ik de hele middag al zo kortaf deed tegen haar en dat het niet nodig was. Een gevoel van spijt kwam naar boven. Mijn dochter doet zelden boos tegen mij, dacht ik waardoor een schuldgevoel geactiveerd werd.

Nadat ik mezelf stabiel had gekregen en helder kon kijken wat mij precies bezig hield in mijn hoofd, zag ik het volgende:

De aanleiding van mijn boosheid en kortaf zijn was dat ik mijn dochter herhaaldelijk moest wijzen op iets. Ik ergerde mij aan het feit dat ze niet direct iets begreep waarvan ik wist dat ze het eerder al wel begrepen had. Dit rechtvaardigde mijn boosheid op dat moment…vond ik.

Geen reactie is gerechtvaardigd/geaccepteerd in feite – reacties zijn reacties. Sunette Spies

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben boos en kortaf te zijn op/tegen mijn dochter omdat ik herhaaldelijk iets tegen haar moet zeggen voordat ze iets begrijpt wat ze eerder al wel heeft begrepen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken te weten dat mijn dochter eerder al iets begrepen heeft waardoor ik denk dat ze nu doet alsof ze dat vergeten is.

Ik realiseer mij dat ik zeker meen te weten dat mijn dochter heeft begrepen wat ik haar heb uitgelegd en wat ze nu in een later moment is vergeten waardoor mijn mind getriggerd wordt om negatieve energie in de vorm van boosheid te genereren en dit te richten op mijn dochter waartegen ik in de herhaling moet vallen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te participeren in de ervaring van boosheid in de vorm van negatieve energie doordat ik mij laat leiden door mijn mind die mijn boosheid rechtvaardigt doordat ik denk dat mijn dochter doet alsof ze iets niet begrijpt.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te weten dat ik getriggerd wordt door herhalingen die mijn boosheid activeren en mezelf hierin niet te stoppen door in  mijn adem te gaan om zodoende stabiel te worden en mezelf te vergeven op mijn triggerpoint; herhalingen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben een enorme hekel te hebben aan herhalingen.

Waarom heb ik een hekel aan herhalingen? Omdat ik denk dat ik dan eerder niet gehoord of begrepen ben in hetgeen ik zei.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben denken te weten dat ik in een eerdere uitleg niet gehoord ben waardoor ik nu hetzelfde moet herhalen.

Ik realiseer mij dat het redelijkerwijs mogelijk is dat ik wel gehoord ben ikn wat ik zei maar het niet goed heb uitgelegd waardoor ik nu alsnog hetzelfde een keer moet zeggen/vertellen/uitleggen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben wanneer ik iets moet herhalen tegen mijn dochter, haar niet te vragen of ik het in een eerder moment niet goed uitgelegd heb.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te participeren in een ervaring van schuldgevoel  wanneer ik denk dat ik degene ben die vaak boos is of kortaf tegen mijn dochter en zij zelden boos is op mij.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben spijt te voelen wanneer ik mij realiseer dat het niet nodig is om een hele middag kortaf te doen tegen mijn dochter omdat ik haar meteen had kunnen vragen of zij niet begrijpt wat ik tegen haar zeg.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat mijn boosheid om het herhalen niet plaats had hoeven vinden als ik direct aan mijn dochter had gevraagd of zij mij niet had begrepen waardoor ik spijt krijg en mijn gezicht in mijn handen verberg en er opeens een vermoeidheid door mijn lichaam heen gaat.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben deel te nemen in fysieke vermoeidheid wanneer ik gevoelens van spijt ervaar omdat ik mij realiseer dat ik mijn dochter direct had kunnen vragen of zij mij niet begrijpt wanneer ik moet herhalen wat ik zeg.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben deel te nemen in de ervaring van fysieke gespannenheid wanneer ik kortaf ben en dit een hele middag te laten duren.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mijn fysieke gespannenheid niet te stoppen door in mijn adem te gaan en fysiek iets te gaan doen waardoor ik mijzelf kan stabiliseren en mijn lichaam zich ontspant. In het moment kan ik dan onderzoeken waarom ik boos ben en er zelfvergeving en zelfcorrectie op toepassen.

Wanneer en als ik mezelf gewaar ben van fysieke gespannenheid wanneer ik boos ben omdat ik in een herhaling val, stop ik en adem. Ik ga iets doen waardoor ik mij kan ontspannen en zodoende helder in het moment kan kijken en onderzoeken wat er precies gebeurt.

Ik stel mezelf ten doel om wanneer ik merk dat ik in een herhaling val naar mijn dochter toe over iets wat ik haar al eerder heb verteld/uitgelegd, in het moment te zien hoe ik met het gebeuren omga met als starpunt wat het beste is voor ons beiden.

Dag 176 professioneel

In deze blog onderzoek ik het woord  professioneel. Hoe leef ik dit woord?

De betekenis volgens Van Dale;

Pro·fes·si·o·neel (bijvoeglijk naamwoord, bijwoord)1 van beroep 2 aan het beroep eigen 3 (als) van een vakman: een professionele aanpak

Gevonden in het juridisch woordenboek;

Wijze waarop een persoon zijn beroep beoefent of onderneming drijft; speerpunten van professionele activiteit. Kenmerken van ~ kunnen zijn: vakkennis, collegialiteit, toepasbaar maken van specifieke kennis en vaardigheden, gericht werken aan succes, streven naar perfectie en kwaliteit, mens- en service.

In iedere baan die ik heb gehad stelde ik mij zo goed als mogelijk professioneel op; laat ik een voorbeeld nemen van mijn voorlaatste werkgever waar ik ruim 8 jaar voor heb gewerkt; een kledingconcern met wereldwijd vestigingen.

Voordat ik er ging werken was ik er al klant waardoor ik het bedrijf al een beetje kende. Eenmaal in mijn functie van visual merchandiser en manager, leerde ik de bedrijfscultuur kennen en werd er verteld wat er van mij verwacht werd in mijn functies.  Als visual merchandiser (etaleuse) werden er bepaalde zaken van mij verwacht die anders waren dan de verwachtingen van mij als manager.

Als visual merchandiser werd ik geacht omgevingsbewust te zijn; wat speelt er in de wereld op modegebied? Wat zijn de trends? Wat gebeurt er op straat? Maar ook in de winkel zelf; welke kleding hangt er in de winkel? Wat wil de klant? Commercieel denken was prioriteit, etalages moesten zo snel mogelijk veranderen wanneer de kleding uitverkocht was maar altijd wel op zo’n wijze dat er binnen de door het hoofdkantoor aangegeven modetrend gewerkt moest worden. Dit zorgde regelmatig voor conflict en dus stress omdat sommige kledingstukken uit die trend uitverkocht waren en er dus naar een creatieve maar commerciële oplossing moest worden gezocht. Communicatie met het verkooppersoneel was ook erg belangrijk, zij waren degenen die op de hoogte waren van alle voorraden. Zou ik zonder hun informatie te werk gaan dan kon het voorkomen dat ik kleding in een etalage zou doen waar geen voorraad van was en dus nee moest verkopen aan de klant. Dit heeft niets met commercieel denken en klantvriendelijkheid te maken.

Mijn werkgever had een onderzoek laten doen; het blijkt dat een voorbijganger zo’n 4 seconden in een etalage kijkt in het voorbijlopen. In die 4 seconden moet de klant een zo aantrekkelijk mogelijke etalage te zien krijgen waardoor hij of zijn naar binnen wordt “getrokken” om een eventuele aankoop te doen. Van mij als etaleuse werd er verwacht dat alle kleding in de etalage piekfijn gestreken was, de ramen iedere dag schoon werden gehouden, geen stofje op de vloer te zien was, alle prijskaarten foutloos getypt en met de juist benamingen, de opstelling van de etalagefiguren moest goed zijn en de kleding moest aantrekkelijk gestyled worden op de figuren en in de juiste trend van dat moment. En natuurlijk veel kledingvoorraad in de winkel van de getoonde kleding.

Ik had binnen mijn functie ook te maken met indoor-merchandisers. Zij verzorgden de presentaties in de winkel en met hun zat ik ook in een team. We werkten nauw samen omdat zij de trend die ik in de etalage liet zien op moesten volgen in de winkel. Zodat de klant hetgeen hij ziet in de etalage, ook snel kan vinden in de winkel.

Ik kreeg veel met tijdsdruk te maken; regelmatig reisde ik half Nederland rond om in andere filialen te helpen met de etalages wanneer daar iemand ziek was of met vakantie of anderzijds. Ik moest in die periodes prioriteiten uit prioriteiten halen om zowel mijn eigen etalages als die van andere filialen te maken. Met tijdsdruk en prioriteiten heb ik echt om moeten leren gaan, mijn besluitvaardigheid en gezond verstand kwamen hierbij van pas.

Naast de functie van visual merchandiser was ik dus ook manager: samen met de shop- en floormanagers en ons team van visual merchandisers waren we verantwoordelijk voor het beleid in de winkel. Als manager had ik duidelijk een voorbeeldfunctie. Dat wat wij besloten op te nemen in het beleid van de winkel volgden we ook op. Doen wat je zegt was erg belangrijk.

Als manager kreeg ik leadershiptrainingen, had wekelijks een meeting met shop- en floormanagers en anticipeerde ik samen met hun op situaties en verhoudingen op de werkvloer. Er was veel verloop bij deze werkgever, mensen (op alle niveaus) die nieuw waren werden getraind en wanneer er ergens een nieuw filiaal werd geopend stroomden sommigen direct door. Wanneer dit een shopmanager betrof zorgde dit voor veel onrust waardoor de groep zich weer af moest stemmen op alle komende veranderingen.

Als ik terugkijk op wat ik bij deze werkgever aan professionele kwaliteiten geacht werd te bezitten dan waren dat; goed kunnen communiceren, klantvriendelijkheid (klant staat centraal), modebewustzijn, omgevingsbewustzijn, flexibiliteit, besluitvaardigheid, creativiteit, aanpassingsvermogen, gedisciplineerd zijn, accuraat werken, goed kunnen anticiperen, initiatief nemen, integer handelen, resultaatgericht, verantwoordelijkheidsgevoel, zelfstandig kunnen werken, collegialiteit, kostenbewust handelen, zelfbeheersing, kwaliteitsgericht, aandacht voor details

Natuurlijk leerde ik met vallen en opstaan mezelf in deze professionele eigenschappen te verbeteren.

Wat ik merkte aan mezelf was dat ik over professionele eigenschappen beschikte die niet gevraagd werden in mijn functie; durven (risico’s nemen, uitproberen), doorzettingsvermogen wanneer ik vast wilde houden aan een idee dat ik had of iets zag wat mogelijk zou kunnen werken, mijn onafhankelijkheid ( het naar eigen inzicht uit kunnen voeren van een taak), mijn standvastigheid, ondernemend zijn ( tot actie over willen gaan), ambitieus (door willen groeien naar andere functies, leren, ervaren), natuurlijk overwicht. Al deze eigenschappen zijn sterk naar boven komen drijven in mijn tijd bij deze werkgever.

Deze laatste eigenschappen bleven onbenut omdat ze niet nodig waren in beide functies. Van hogerhand werd voor een overgroot deel  bepaald wat en wanneer er moest gebeuren en ik dus veelal binnen de aangegeven (tijds)kaders moest werken.

Mijn onafhankelijkheid en standvastigheid zorgden soms voor conflict in teamverband. Daar waar de groep besloot links te gaan, wilde ik naar rechts omdat ik zag dat die richting effectiever was.

Hoe ik het woord professioneel leef;

– professionele eigenschappen inzetten waar nodig

– congruent handelen; doen wat ik zeg

– startpunt bij wat ik doe; wat is het beste voor allemaal, mens, dier en aarde?

– ik ben verantwoordelijk voor de emoties en gevoelens die ik ervaar, ik onderzoek ze en    pas er zelfvergeving en zelfcorrectie op toe.

– loyaal zijn aan mijn werk, het beste geven van mezelf (is ook mezelf ondersteunen door    grenzen aan te geven)

– balans vinden tussen werk en ontspanning

– professioneel zijn is professioneel doen, het woord leven.

Dag 175 het leed van anderen willen dragen om mijn bestaan te rechtvaardigen

In mijn vorige blog eindigde ik met de volgende zelfvergeving:

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben als heel jong kind te denken dat ik niet mag bestaan met als gevolg dat ik mij schuldig voel en besluit om al het leed in de wereld te dragen om zodoende mijn bestaan hier op aarde te kunnen rechtvaardigen.

In deze blog onderzoek ik deze zelfvergeving verder.

Waarom mag ik niet bestaan van mezelf? Dit ging ik als kind denken omdat ik mij niet gezien en gehoord voelde door mijn ouders. Mijn bestaan hing af van hun bevestiging dat ik er mocht zijn. En die kreeg ik niet. Hieraan hing ik het oordeel dat ik dan niet mocht bestaan. Omdat ik er nu eenmaal wel was, kreeg ik de gedachte om mijn bestaan te rechtvaardigen, er moest wat tegenover staan. Dus ging ik al het leed in de wereld dragen.Zo jong als ik was, ik ontwikkelde een luistervaardigheid speciaal voor het leed van anderen om daarmee mijn schuld, dat ik hier op deze aarde ben, af te lossen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben als kind te denken dat mijn bestaan hier op aarde gerechtvaardigd moet zijn.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben als kind te denken dat mijn bestaan bevestigd moet worden door mijn ouders.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben als kind te participeren in de gedachte dat mijn ouders mij niet zien en horen, waarop ik vervolgens een oordeel vel over mezelf dat ik er niet mag zijn.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben een oordeel over mezelf te vellen dat ik er niet mag zijn en vervolgens mijn bestaan gerechtvaardigd wil zien door het leed van anderen te dragen zodat de schuld die ik heb, afgelost wordt.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben deel te nemen in een schuldgevoel die fysiek zwaar weegt en die ik af wil lossen door het leed van anderen te dragen waardoor ik mijzelf fysiek nog zwaarder belast.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik mijn schuldgevoel aflos door het leed te dragen van anderen waardoor ik als beloning, ooit, mijn bestaan gerechtvaardigd zie hier op aarde.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te participeren in de gedachte dat er iets tegenover mijn bestaan hier op aarde moet staan.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben een luistervaardigheid te hebben ontwikkeld die specifiek gericht is op het leed van anderen zodat ik dat leed kan dragen om zodoende mijn schuld af te lossen.

Wanneer en als ik mezelf gewaar ben van de gedachte dat ik het leed van anderen moet dragen, stop ik en adem. Ik ga fysiek iets doen waardoor ik weer helder in het moment kan kijken en op hetgeen ik mij realiseer, pas ik hardop zelfvergeving en zelfcorrectie toe.

Ik stel mezelf ten doel om verantwoording te nemen voor het leed wat ik mezelf toebedeel door gedachten, overtuigingen en overgeërfde boodschappen van mijn (voor)ouders vast te houden in mijn mind en die mij afgescheiden houden van wie ik werkelijk ben. Ik stel mezelf ten doel om het door mij toebedeelde leed te onderzoeken in schrijven en op hetgeen ik mij realiseer, pas ik zelfvergeving en zelfcorrectie toe.

 

 

Dag 174 zelfvergeving en zelfcorrectie op schuld

Deze blog is een vervolg op mijn vorige blog, dag 173, waarin ik schuld onderzoek.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat het normaal is om een schuld te hebben.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben niet beter te weten dan dat een schuld hebben normaal is.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben jarenlang rood te staan bij een bank en dit vanzelfsprekend te vinden.

Nadat mijn roodstand bij de bank weggewerkt was, realiseerde ik mij pas echt goed hoe zwaar deze schuld bij mij gewogen had.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mij jarenlang niet bewust te zijn van het meedragen van een grote last door het hebben van een negatief saldo van mijn bankrekening.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mij schuldig te voelen omdat ik besta.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik teveel ben op deze planeet.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik niet gewenst ben, door wie dan ook.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik niet van toegevoegde waarde ben op deze planeet.

Waarom denk ik dat ik teveel en niet gewenst ben en niet van toegevoegde waarde op deze planeet? Om mezelf af te scheiden van wie ik werkelijk ben als Leven als alles als een en Gelijk.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mijzelf af te scheiden van wie ik werkelijk ben als Leven als alles als een en Gelijk en mij heb laten leiden door mijn mind.

Ik realiseer mij dat de mind de negatieve energie nodig heeft van mijn schuldgevoel welke voortkomt uit de gedachte dat ik niet mag bestaan, om zo zijn eigen voortbestaan te verzekeren.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben als heel jong kind te denken dat ik niet mag bestaan met als gevolg dat ik mij schuldig voel en besluit om al het leed in de wereld te dragen om zodoende mijn bestaan hier op aarde te kunnen rechtvaardigen.

In mijn volgende blog schrijf ik verder.

Dag 173 schuld

Ik heb eerder over schuld geschreven in mijn blog van dag 50 het meedragen van een schuldgevoel is zelf-sabotage, stop! 

In deze blog onderzoek ik het woord schuld verder.

Ik vroeg mij af welke soorten schuld er zijn en heb eens gezocht en rondgevraagd;

hypotheekschuld

schuldgevoel 

belastingschuld

schuldgevoel om te bestaan

geldschuld in de vorm van leningen/krediet

renteschuld

schuld

schuld wanneer je iets van iemand gebruikt of leent en het niet teruggeeft

huurschuld

bloedschuld

dood door schuld

ereschuld

oorlogsschuld

overgeërfde schuld

Dit zullen ongetwijfeld niet alle soorten van schuld zijn. Ik heb zelf schuldgevoel ervaren en in praktische zin heb ik jarenlang  ”rood” gestaan bij een bank, nu niet meer gelukkig. Ik schrijf gelukkig, want ik vond een schuld hebben, enorm zwaar om te dragen en ik was mij daar totaal niet van bewust. Ik wist niet beter dan dat het normaal was om schuld bij me te dragen. Het is immers geaccepteerd in onze maatschappij dat je schulden maakt en hebt, op welke manier dan ook. Maar waar is het hebben van een schuld voor nodig?

Ik werd mij een tijd  geleden bewust van een gedachte die ik had over mezelf; ik voelde me schuldig omdat ik besta. Geen blijdschap of het welkome gevoel er te mogen zijn, integendeel. De gedachte dat ik niet mag bestaan zorgt voor een enorme last welke zich vertaalt in een schuldgevoel. Ik ben teveel, niet gewenst, niet van toegevoegde waarde op deze planeet. Er is nooit iemand geweest die dat tegen mij zei, ik had dat voor mezelf vastgesteld.

De gedachte is terug te voeren naar mijn kindertijd waar ik ben begonnen met het willen dragen van andermans leed om mijn bestaan te rechtvaardigen.

In een volgende blog schrijf ik verder.

Dag 172 terughoudendheid om over een bepaald onderwerp te schrijven

Wanneer ik op het punt sta om een blog te gaan schrijven, voel ik een terughoudendheid die gebaseerd is op angst. Angst voor een negatief oordeel van een ander op mijn blog. Angst om over bepaalde onderwerpen te schrijven, of de angst dat ik een blog schrijf waarin nog een reactie zit die ik niet zie en zo de kans mis om die reactie uit te schrijven.

Een voorbeeld; ik wil graag een blog schrijven over schuld; wie ben ik als schuld? Hoe leef ik dit woord? Daarbij wil ik dan ook graag een voorbeeld schrijven.

Ik begin de blog over schuld te schrijven maar stop al vrij snel omdat ik denk dat ik niet voldoende weet over dit onderwerp, en dan wis ik de boel om vervolgens over iets anders te gaan schrijven.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben angst te voelen welke zich manifesteert als terughoudendheid om over een bepaald onderwerp te schrijven.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben angst te voelen voor het negatief oordeel van een ander op mijn blog waardoor ik besluit er niet over te schrijven.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te participeren in de gedachte dat ik denk te weten dat een ander een negatief oordeel over mijn blog heeft waardoor ik mezelf laat leiden door mijn mind.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben deel te nemen bang te zijn een blog te schrijven waar nog een reactie achter zit die ik niet zie waardoor ik de kans mis om die reactie uit te schrijven.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben een blog over schuld te beginnen maar stop met het schrijven ervan omdat ik denk dat ik niet voldoende weet over dit onderwerp en om die reden over een ander onderwerp te schrijven.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik niet voldoende weet over schuld en daarom stop met het schrijven van een blog en een ander onderwerp pak.

Ik realiseer mij dat ik wel iets weet over schuld en dit kan onderzoeken door het uit te schrijven in een blog en mij niet laat beperken door de gedachte dat ik er niet voldoende over weet waardoor ik besluit om niet te schrijven.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben van mezelf te verwachten een onderwerp volledig doorgrond te moeten hebben alvorens erover te kunnen schrijven terwijl het juist door het te onderzoeken in schrijven, inzichtelijk en begrepen wordt. Lol.

Wanneer en als ik mezelf gewaar ben van angst tijdens het onderzoeken in schrijven van een bepaald onderwerp, stop ik en adem. Ik kijk welke reactie zich in mij beweegt en pas er direct zelfvergeving en zelfcorrectie op toe om zo te voorkomen dat ik niet verder over het onderwerp ga schrijven. Wanneer ik weer helder kan zien, vervolg ik het schrijven van mijn blog.

Ik stel mezelf ten doel om mezelf bij het onderwerp te houden waarover ik graag wil schrijven. Iedere reactie die mij doet stoppen en doet veranderen van onderwerp, onderzoek ik en pas er hardop zelfvergeving en zelfcorrectie op toe.

Ik stel mezelf ten doel om over schuld te schrijven in mijn volgende blog en te starten met waar ik mij bewust van ben.

Dag 171 een uitnodiging voor een verplicht te volgen cursus

Ik kreeg via de mail een “uitnodiging” van iemand van van mijn werk. Ik werd “uitgenodigd” voor een 2,5  uur durende cursus en wel op vrijdagmiddag. Er wordt in de mail aangegeven dat deelname aan de cursus verplicht is. De cursus wordt gehouden in een andere plaats dan waar ik woon, dus ik zal met de trein moeten reizen. Mijn dochter kan terecht bij een vriendin, die ook weer ergens anders woont. Dat wordt veel heen en weer reizen met de trein die dag.

Ik bel de persoon op die mij uitgenodigd heeft en vraag haar of de reiskosten worden vergoedt…”dat ligt nog bij de directie”, is haar antwoord. Ik heb dus geen zekerheid dat mijn werkgever de reiskosten vergoedt. Verder krijg ik in dit telefoongesprek te horen dat de cursus verplicht is en dat de uren voor mezelf zijn. Even op een rijtje;

– Ik word verplicht gesteld aanwezig te zijn op een cursus waar ik niet om gevraagd heb (er wordt in de uitnodiging gesteld dat de cursus voor mijn eigen ontwikkeling is).

– Ik word verplicht gesteld in mijn vrije uren aanwezig te zijn op een cursus waarvan de uren niet uitbetaald worden.

– Er is geen zekerheid dat de reiskosten vergoed gaan worden.

– Ik moet, om aanwezig te kunnen zijn, mijn dochter onderbrengen bij een vriendin waarvoor ik ook weer extra reiskosten moet maken.

Toen ik het telefoongesprek beëindigd had en mij realiseerde wat hier precies gebeurt, ontplofte ik bijna. Ik heb mijzelf eerst gekalmeerd door in mijn adem te gaan en daarna geïnformeerd op het internet of dit allemaal zo maar kan, juridisch gezien.

Ik heb twee verschillende organisaties gebeld (CNV en FNV) om te vragen of mijn werkgever mij kan verplichten om in mijn vrije tijd, op eigen kosten, onbetaalde uren aanwezig te laten zijn voor een cursus die zij wensen te geven.

Dat mag dus niet.

De mevrouw van CNV opperde wel naar de cursus te gaan, een brief te schrijven aan mijn werkgever en de reiskosten wel te declareren. Ze zei ook nog dat ik voor mijn werkgever als “lastig” gezien kon worden.

De mevrouw van FNV gaf direct en stellig aan dat wat mijn werkgever van mij vraagt, niet mag. Mijn werkgever heeft zelf bepaald deze cursus te willen geven. Die zou onder werktijd gegeven moeten worden, waarbij de uren moeten worden betaald, evenals de reiskosten.

Ondanks dat beide dames het advies gaven om collectief met mijn collega’s onze werkgever aan te schrijven dat wij het niet eens zijn met deze gang van zaken, ga ik individueel een brief schrijven en een declaratieformulier invullen voor de gemaakte reiskosten. Ik ken mijn collega’s amper en ik heb het vermoeden dat zij uit angst voor hun baantje, geen stampij willen maken van deze kwestie. Het laatste weet ik natuurlijk niet zeker.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben het gevoel te hebben te ontploffen wanneer ik te horen krijg dat ik verplicht wordt gesteld aan een cursus van mijn werk mee te doen, in mijn vrije tijd, onbetaald en waarbij het niet duidelijk is of ik de reiskosten vergoed krijg.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben fysiek veel spanning in mijn hoofd te ervaren bij de woorden “verplicht, onbetaald, eigen uren en geen zekerheid over de reiskostenvergoeding” waarbij het lijkt alsof al mijn bloed naar mijn hoofd stijgt en ik het gevoel heb dat mijn hoofd ontploft.

Ik zag vrij snel in dat ik een enorme reactie had op bovengenoemde woorden en besloot mezelf eerst uit deze heftige reactie te halen alvorens ik op heldere manier kon kijken naar wat er in mij plaatsvond en dit uit te schrijven en te onderzoeken en ook hoe ik rustig kon zien hoe ik met de situatie om zou gaan, in het belang van allemaal.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken “wat een ongelofelijke onzin” bij het lezen van de zin “de cursus is voor je eigen ontwikkeling”.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te participeren in de gedachte het helemaal gehad te hebben met andere mensen die menen te weten wat het beste is voor mijn ontwikkeling.

Ik realiseer mij dat ik ongewenst al 3 jaar in dit baantje vastzit, dat ik dit werk moet doen van de gemeente en wanneer ik dit werk zou weigeren, ” ik dan een probleem heb” zoals een gemeentelijk ambtenaar stelde. Hierin ligt mijn frustratie; dit is geen passend werk voor mij gezien mijn ervaring en opleiding en hierin wil ik mij helemaal niet ontwikkelen. Dit heb ik direct verteld aan mijn leidinggevende toen ik er kwam werken en ook in de evaluatiegesprekken komt dit steeds weer naar voren.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben deel te nemen in de ervaring van frustratie omdat ik mij niet gezien en gehoord voel in mijn wens om heel ander werk te doen dan dit en ik dus niet gemotiveerd ben om mij te ontwikkelen in deze sector en dit ook steeds aan heb gegeven. En nu toch een uitnodiging waarin voor mij wordt bepaald dat deze cursus voor mijn eigen ontwikkeling is.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben weerstand te ervaren om naar de cursus te gaan omdat ik de cursus niet wil volgen.

Ik stel mezelf ten doel om wanneer ik de brief schrijf aan mijn werkgever, dit te doen vanuit een heldere kijk op de situatie. Wanneer ik merk dat er een reactie in mij opkomt tijdens het schrijven, ondersteun ik mezelf door in mijn adem te gaan en onderzoek ik mijn gedachten die de reactie veroorzaken en pas ik hardop zelfvergeving  toe alvorens ik verder schrijf/type.