Dag 146 angst om krachtig en kwetsbaar te zijn

Ben ik bang om krachtig en kwetsbaar te zijn? In deze blog wil ik onderzoeken in schrijven of ik mezelf hierin veroordeel. 

Ik realiseer mij dat ik een heftige angst voel wanneer ik mij kwetsbaar opstel, mijzelf laat zien, niet conformerend aan wat anderen denken of vinden en dat ik dicht bij mezelf blijf. Want ik mag er zijn, ik mag van mezelf hier op deze aarde zijn en mijn plaats innemen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben misselijk van angst te zijn wanneer ik dicht bij mezelf blijf en zeg wat ik wil zeggen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben zo misselijk van angst te zijn in het mijzelf laten zien, dat ik er letterlijk ziek van wordt en de angst parasiteert op mijn lichaam.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te participeren in de gedachte dat ik niet welkom ben op deze aarde met tot gevolg dat ik niet de verantwoording neem om mij te laten zien en horen.

Ik realiseer mij dat ik mijn verantwoording ontloop door in angst te schieten zodat ik mijzelf niet hoef te laten zien.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te participeren in de ervaring van angst om zo mijn verantwoording te ontlopen om mijn plaats in te nemen op aarde.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben als jong meisje mij schuldig te voelen omdat ik hier op aarde ben en mijzelf een sta in de weg vind voor mijn ouders, een lastpak. Ik schrijf brieven aan mijn ouders waarin ik schrijf dat ik later alles zal terug betalen wat ik gekost heb omdat ik zie dat ze daar heel hard voor moeten werken en er veel stress van hebben die ze mee naar huis nemen. Er werd niet gereageerd op de brieven, ik vond er jaren later weleens een terug in een handtas van mijn moeder.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat mijn ouders zo hard voor mij moeten werken dat ze er stress en spanning van hebben en dat dit door mij komt, ik heb schuld aan de spanning en stress en agressie die rondwaren in huis en waarvoor ik doodsbang ben. 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben als klein meisje tactieken te ontwikkelen om de spanning en agressie te ontwijken.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mijzelf als klein meisje zo schuldig te voelen te zijn op deze aarde omdat ik zie dat mijn ouders heel hard moeten werken voor het geld dat ik allemaal kost, dat ik besluit om waar ik kan de spanning en agressie weg te nemen bij mijn ouders en hun lasten wil dragen zodat zij dat niet zelf hoeven te doen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te weten hoe ik mezelf als jong meisje moet ondersteunen in het mezelf schuldig voelen hier op aarde te zijn en deze steun niet van mijn ouders krijg nadat ik ze brieven schreef om ze mijn noodkreet te laten horen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mijzelf als klein meisje heel nietig te voelen en klein te maken omdat ik besluit dat ik er niet toe doe voor mijn ouders.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben als jong meisje niets anders wil dan schreeuwen naar mijn ouders hoeveel ik van ze hou en ze geen kwaad wil doen en hier geen antwoord op krijg en ik mij dus realiseer dat ze mij niet zien en horen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik als klein meisje niet mag bestaan omdat er niet wordt gereageerd op mijn brieven aan mijn ouders waarin ik hun om erkenning vraag er te mogen zijn en ik de conclusie trek dat ik niet welkom ben.

Ik realiseer mij dat ik nu ik volwassen ben mijzelf kan ondersteunen in het er mogen zijn van mezelf op aarde en dat alles wat ik nodig heb aan ondersteuning, in mezelf aanwezig is en dat ik niet verantwoordelijk ben voor het dragen van de lasten van een ander.

Wanneer en als ik mezelf gewaar ben van angst wanneer ik mij laat zien en horen en mijn grens trek door dicht bij mezelf te blijven, stop ik en adem. Ik haal mezelf uit deze negatieve energie door fysiek iets te gaan doen waardoor ik ontspan en helder in het moment kan kijken wat er gebeurt. 

Ik stel mezelf ten doel om mijzelf te laten zien op deze aarde en mijn plek in te nemen in het tempo dat mij past. 

Ik stel mezelf ten doel om mijn verantwoording te nemen om mijzelf te laten zien en te gaan staan voor wat het beste is voor iedereen.

 

 

Dag 145 loyaliteit naar de verkeerde mensen

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te participeren in de gedachte dat ik loyaal moet zijn door steun te geven aan mensen die mij niet steunen in mijn leven.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te participeren in de gedachte dat ik mensen moet steunen die mij kleiner maken dan ik ben.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben deel te nemen in de gedachte dat ik beleefd naar mensen moet luisteren die bezig zijn met het kleineren van mij.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben deel te nemen in de gedachte dat iemand heel respectvol naar mij is en dit ook uit te spreken terwijl ik eigenlijk bedoelde dat ik vond dat x rustig bleef in ons gesprek en haar daarmee wil complimenteren.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te participeren in het zien van een klein compliment, dit uit te spreken terwijl ik bijna het hele gesprek onderuit wordt gehaald.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben het goede in de mens te willen zien en de ware aard, die slecht is van nature, niet te zien.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben het mezelf kwalijk te nemen dat ik het gesprek niet vroegtijdig heb verlaten en ben weggegaan maar tot het eind toe ben blijven zitten.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben ten minste twee uur lang naar verbale diarree over mij te luisteren waarbij ik zie dat x volledig aan het doordraaien is in haar hoofd en ik haar niet stop.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben deel te nemen in verbijstering over wat er precies gebeurt in het gesprek met x en x waardoor ik hevig ontdaan ben en niet kan slapen en ik de spanning in mijn lijf voel rondgaan.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te participeren in de gedachte dat ik boven het ego moet staan wanneer ik het werk van het ego aan de gang zie gaan waardoor ik niet de verantwoording neem om het ego te stoppen nog meer verbale diarree over mij heen te storten.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te participeren in de gedachte dat x en x het beste met mij voor hebben.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mensen te steunen die hun eigen ego belangrijker vinden dan wat het beste is voor iedereen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te participeren in de gedachte dat ik de lieve vrede moet bewaren en dat waardigheid, gezond verstand en respect onderdrukt moeten worden in mijzelf.

Wanneer en als ik mezelf zie participeren in gesprekken waarin ik een stortvloed aan verbale diarree over mij heen krijg, stop ik en adem. Ik zeg hun waar ze mee bezig zijn en verlaat het gesprek.

Ik realiseer mij dat ik mezelf kleiner maak wanneer ik x en x toesta om hun verbale diarree over mij heen te gooien.

Ik stel mezelf ten doel om loyaal te zijn aan mensen die mij waardig, met respect en gezond verstand behandelen.

Ik stel mezelf ten doel het niet toe te staan aan mensen om mij kleiner te maken dan ik ben.

Ik stel mezelf ten doel om te gaan staan voor wat het beste is voor iedereen.

Dag 144 oplossingen vinden i.p.v. problemen blijven zien

Vandaag kreeg ik het perspectief te zien dat wanneer je als startpunt het probleem neemt, je overweldigd raakt en gevangen in de mind.

Wanneer ik als startpunt oplossingen vinden neem dan kan ik kleine stappen wandelen richting de oplossing.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te participeren in het zien van het probleem en dit als startpunt te nemen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te participeren in gedachten die mij constant herinneren aan het probleem waardoor ik overweldigd en verstikt raak.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben deel te nemen aan het probleem omdat ik dit als startpunt neem.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben oplossingen mis te lopen omdat ik de problemen blijf zien en het onnodig ingewikkeld maak door erin te blijven hangen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat anderen het probleem op gaan lossen en dat ik daarvoor niets hoef te doen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben oplossingen te zien en toch twijfel aan deze oplossing omdat anderen het probleem blijven zien en mij eraan herinneren.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te participeren in gedachten die een probleem heel groot laten worden waardoor ik geen uitweg meer zie en dan maar afhaak in de situatie en ervoor wegloop.

Ik realiseer mij dat wanneer ik mijzelf gewaar ben van het teveel blijven hangen in het probleem, ik dit kan stoppen door in mijn adem te gaan waardoor ik mijzelf terughaal naar hier en zo helder kan kijken en mijn verantwoording neem om oplossingen te vinden.

Wanneer en als ik mezelf zie twijfelen aan de gevonden oplossing, stop ik en adem.

Ik stel mezelf ten doel om wanneer er een probleem is, het startpunt oplossingen vinden neem.

Ik stel mezelf ten doel om te STAAN in de oplossing en de oplossing te wandelen.

Ik stel mezelf ten doel om bij ieder probleem te onderzoeken wat het beste is voor iedereen en daarin de oplossing vind.

Ik stel mezelf ten doel om vanuit de gevonden oplossing, kleine stappen te nemen.

Dag 143 fuck visie?

Heeft een ondernemer een visie nodig? 

Vandaag zette X op papier dat een bedrijfsleider/directeur in conflict is tussen realiteit en de visie van het bedrijf.  Ik leg mijn hand op het woord “visie” zodat het niet meer te zien is en vraag aan X; “en wat als je het conflict weghaalt door visie weg te laten en alleen maar in de realiteit te zijn?”. Het antwoord wat ik kreeg was dat ik dan als bedrijf kapot zou gaan. Dat vraagt bij mij om nader onderzoek.

Visie: waar wil ik naar toe met mijn bedrijf? Hieraan doelstellingen vastkoppelen, strategisch stappenplan ontwikkelen.

Ik stel mij voor dat ik een visie voor mijn bedrijf maak. Waar wil ik over 5 jaar staan, waar wil ik naar toe, wat heb ik daar voor nodig etc. Er worden doelstellingen vastgelegd en een strategie bepaald. Dit geeft richting en houvast. Wanneer er geen visie is, ontstaat er onduidelijkheid en is het bedrijf stuurloos. Dit begrijp ik.

Wanneer een visie opgesteld wordt en dus bepaald wordt welke koers gevaren moet worden dan weet iedereen in het bedrijf waar men naar toe gaat. De realiteit is daar echter nog niet want anders zou ik geen visie opstellen. Hier start het conflict; Ik ben hier, maar ik moet daar naar toe….Hoe doe ik dat? Ik maak een stappenplan, een strategie wordt uitgestippeld. Ik volg dit stappenplan om richting te hebben/houvast naar mijn doel. Maar biedt het wel houvast of alleen maar constant conflict tussen realiteit en toekomst?

Ik leef samen met mijn dochter van zeven. Ik heb geen enkele visie of strategisch stappenplan uitgestippeld voor ons of voor haar. Er is geen chaos, wel duidelijkheid en richting. Met gezond verstand weet ik wat mij te doen staat; Voor mijn dochter en mijzelf een omgeving creëren waarin zij zich kan ontwikkelen, rust bieden, regelmaat, structuur. Ik kijk naar haar en wat zij nodig heeft, wat geeft ze aan, wat heeft ze nodig van mij? Zo nodig geef ik grenzen aan, formuleer duidelijk mijn woorden, neem leiding wanneer dat nodig is, ik maak fouten en corrigeer ze, ik zorg voor rust wanneer ze teveel op haar bord heeft gehad en zij ontwikkelt zich en op deze wijze zorg ik ook voor mezelf. Zij zet stappen en ik maak stappen.

Ik heb geen visie, wel een startpunt; bij alles wat ik doe stel ik mijzelf de vraag; wat is het beste voor iedereen? Dat is richting bepalen en in de realiteit blijven en zien wat zich ontwikkelt. Het vraagt om vertrouwen en loslaten. 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te participeren in de gedachte als verbeelding dat ik over 5 jaar ergens moet zijn, waardoor ik constant bezig ben om daar te komen en de realiteit uit het oog verlies.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik mij alleen ontwikkel wanneer ik mijzelf een doel stel wat ik over 5 jaar wil zijn/wezen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik mezelf alleen kan motiveren wanneer ik mij een doel stel dat ik over 5 jaar moet halen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te participeren in de gedachte dat ik houvast heb aan een droombeeld wat ik creëer, ik zie duidelijk in mijn verbeelding waar ik over 5 jaar sta. 

Ik realiseer mij dat houvast niet bestaat, dit geeft een schijngevoel van zekerheid. 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te participeren in het gevoel van  houvast  hebben aan een doel buiten mezelf omdat ik dat niet in mezelf kan vinden en dus maar projecteer op een gecreëerd droombeeld waar ik mijzelf in bevind en waar ik over 5 jaar moet zijn.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te participeren in een blind staren op het doel waardoor ik mogelijkheden en kansen die zich hier afspelen, in de realiteit, onbenut laat omdat ik mij blind staar op mijn te behalen doel en een tunnelvisie creëer.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te participeren in een conflict tussen realiteit en toekomst wanneer ik hier ben maar denk dat ik ergens anders moet zijn.

Ik stel mezelf ten doel om bij alles wat ik doe het startpunt te nemen; wat is het beste voor iedereen/voor mens, dier en aarde? Om zodoende de beste uitkomst voor iedereen te realiseren. Een win-win situatie en altijd blijf ik Hier in mijn adem.

Ik stel mezelf ten doel om vanuit mijn startpunt; wat is het beste voor iedereen/voor mens, dier en aarde? stappen te zetten.

Ik doe het dus omgekeerd; ik vertrek vanuit een startpunt, ik bepaal richting vanuit mezelf en zet stappen. Ik blijf Hier, in de realiteit. Er is geen conflict en toch ontwikkel ik mij.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Dag 142 welke plaats heb ik in het familiesysteem?

Ik loop tegen het feit aan dat ik mijzelf even niet kan plaatsen binnen het familiesysteem. Ik zie dat ik het systeem niet ben maar er wel in terug heb te gaan om het van binnenuit te veranderen. Dit punt dient zich aan na het overlijden van mijn vader in november en ik wil er graag inkijken teneinde te kunnen zien waar ik sta in het geheel en wat ik precies te veranderen heb.

Er zit in de situatie nog een punt wat ik later zal onderzoeken, namelijk waarom ik nooit de zaak van mijn ouders in ben gegaan maar wel de ontwikkelingsweg van een ondernemer volg. 

Dit punt lijkt echt muurvast te zitten, het enige wat in mij opkomt is “verantwoording” en “mijn plek nu innemen”.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te participeren in de gedachte dat het mij niet lukt om mijn plaats in het familiesysteem te ontrafelen en te zien.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat het heel ongepast is om veel vragen aan mijn moeder te stellen om zodoende mijn plek te kunnen bepalen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te participeren in de gedachte dat het eigenlijk niet belangrijk is om te weten welke plek ik inneem teneinde mijn verantwoording te ontlopen om in dit punt te kijken.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat het belachelijk is om op mijn 43e pas te weten waar ik nu precies sta in de familie.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te participeren in de gedachte dat het onmogelijk is om met de rest van mijn familie te praten over de huidige situatie in de familie.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat mijn familie niet in wil gaan op een voorstel van mij om onderling met elkaar te praten over wat er nu precies gaande is.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat mijn familie niet in staat is om op een volwassen manier met elkaar om te gaan.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat mijn familie erop uit is om drama te blijven creëren om zo geen verantwoording te hoeven nemen voor wat het beste is voor iedereen.

Ik stel mezelf ten doel om iedere gedachte/emotie/gevoel/idee/verbeelding over mijn familie direct te stoppen door in mijn adem te gaan en te onderzoeken in schrijven en op hetgeen ik mij realiseer zelfvergeving en zelfcorrectie toe te passen om zo helder te kunnen kijken.

Dag 141 een rij bij de kassa

Voordat ik naar mijn werk ging, wilde ik nog een paar boodschappen doen bij de AH. Ik besloot om mijn boodschappen niet bij de zelf-scankassa af te rekenen maar bij de kassa waar je nog door een medewerkster wordt geholpen. Dat dachten meer mensen met mij want er ontstond een rij. De kassamedewerkster belde voor kassa-assistentie maar daar werd niet op gereageerd, daarna herhaalde ze haar oproep en pas bij haar derde poging, kwam er een medewerkster te hulp schieten. De rij was inmiddels erg lang geworden en ik stond er al een tijdje. De te hulp schietende medewerkster kijkt naar de mensen die het laatst zijn aangesloten in de rij en gebaart hun dat ze bij haar mogen afrekenen. Dat hield dus in dat de laatst komenden nu als eerste werden uitgenodigd om af te rekenen. 

Ik zie dit gebeuren en stap uit de rij in de richting van de net geopende kassa en kijk zowel de mensen als de medewerkster aan en zeg rustig en duidelijk dat ik het niet netjes vind dat zij als laatsten zijn gekomen en nu als eerste worden geholpen, terwijl ik al een tijd in de rij staan, met nog meer anderen.

Een mevrouw kijkt verbaasd om en een ander zegt tegen mij dat “ik best wel voor mag gaan”. Ik maak daar geen gebruik van en sluit mij weer aan in de rij waar ik stond. En daar baalde ik van. Ik zat mij te bedenken dat de medewerkster van de AH bij het openen van een tweede kassa beter kan zeggen dat de eerstvolgende in de rij bij haar aan kan sluiten om diegenen die er als eerste staan ook als eerste te helpen. 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te participeren in het mezelf kwalijk nemen dat ik niet naar de tweede geopende kassa ben gegaan toen ik de mensen en de medewerkster erop wees dat het niet eerlijk was om de laatste gekomen mensen als eerste te helpen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te participeren in de ervaring van angst omdat ik buiten mijn comfortzone treed wanneer ik  openlijk zeg wat ik denk waardoor ik negatief geladen energie creëer in mijn lichaam en het vijf minuten duurt voordat ik die energie weer los kan laten.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te participeren in de gedachte te twijfelen aan mezelf of ik wel naar voren mag treden met wat ik te zeggen heb alsof ik toestemming moet krijgen van iemand om dat te mogen doen.

Ik realiseer mij dat mijn angst om te mogen zeggen wat ik denk tegen wie ik wil, voortkomt uit mijn opvoeding waarin mij dit niet aangemoedigd is om te doen maar waar meer de ongeschreven regel gold dat ik niet alles mocht zeggen wat ik dacht.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben als jong meisje te participeren in de ervaring van angst omdat ik niet word gesteund in wat ik echt wil zeggen en mij word verteld wat ik wel en niet mag zeggen waardoor ik mij uiteindelijk aanpas aan wat mijn ouders van mij willen wat ik zeg of juist niet, en behoedzaam ben in hetgeen ik vertel om zo geen berisping te krijgen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben als jong meisje mij klein en onbelangrijk te voelen omdat mijn ouders bepalen wat ik wel en niet mag zeggen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben als jong meisje soms gesommeerd wordt door mijn ouders om mijn mond te houden zonder dat ik daarbij te horen krijg waarom ik dat moet doen waardoor ik mijzelf niet gehoord en gezien voel. 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben als klein meisje niet weet hoe ik mezelf moet ondersteunen wanneer ik verdrietig ben omdat ik niet gehoord of gezien wordt door mijn ouders waardoor de negatieve energie van de gedachte mij onbetekenend te voelen, zich vastzet in mijn lichaam en het enkel uitgang kan vinden door middel van driftbuien wanneer zich veel negatieve energie heeft opgehoopt in mijn lichaam. Het gevolg hiervan is dat ik blauw aanloop en mijn moeder mijn hoofd onder de ijskoude kraan houdt om de driftbui te stoppen wat ik ervaar als een afschuwelijke ervaring omdat ik niet weet waarom ze dit doet en ze heel boos is.

Wanneer en als ik mezelf zie deelnemen in de ervaring van angst wanneer ik openlijk zeg wat ik denk, stop ik en adem. 

Ik stel mezelf ten doel om wanneer ik angst ervaar bij het in het openbaar spreken wat ik denk in een bepaalde situatie, mijzelf erdoorheen te ademen om zo helder in het moment te kijken. Op hetgeen ik dan tegenkom pas ik zelfvergeving en zelfcorrectie toe door middel van schrijven.

Dag 140 Tweelingzielen

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te participeren in de gedachte dat ik een tweelingziel hier op aarde heb rondlopen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te participeren in de gedachte dat ik mijn tweelingziel ontmoet heb.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben deel te nemen in de gedachte “thuis” te zijn omdat ik mijn tweelingziel ontmoet heb waardoor mijn “werk” erop zit.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben deel te nemen in de gedachte dat ik van mezelf niet compleet ben en alleen “heel gemaakt” wordt door mijn tweelingziel.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat er niemand anders dan mijn tweelingziel bestemd is voor mij en dat ik op hem zal wachten tot hij eindelijk beschikbaar is en hij zijn “lessen” heeft geleerd met als gevolg dat beschikbare mannen bij voorbaat al geen kans maken.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben door te denken dat er een “voorbestemming” is van een partner voor mij, ik de volledige verantwoordelijkheid voor een relatie bij een fictieve god neerleg die “een plan” heeft klaarliggen zodat ik lessen kan leren.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te participeren in het gevoel heel speciaal en byzonder te zijn omdat ik “al heel ver” ben in dit leven en om die reden dan eindelijk de beloning mag ontvangen; de hereniging, na vele levens, met mijn tweelingziel zodat wij samen als 1, verlichte wezens zijn en als voorbeeld dienen voor andere zielen die elkaar zullen treffen in dit leven.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mij enorm ongemakkelijk te voelen bij het idee “speciaal” en “byzonder” te zijn omdat ik mijn tweelingziel ontmoet heb.

Ik realiseer mij dat ik van mezelf al compleet en heel ben en dat niemand anders mij compleet kan maken.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben deel te nemen in de gedachte dat mijn tweelingziel mij compleet maakt waardoor ik mij laat leiden door mijn mind en afgescheidenheid van mezelf creëer.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat 1+1=3, een derde kracht die tussenbeide komt zodra ik mijn tweelingziel ontmoet heb. Een goddelijke tussenkomst. 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te participeren in de gedachte dat wanneer ik mijn tweelingziel heb ontmoet, de relatie als vanzelf zal gaan en we op een roze wolk nog lang en gelukkig leven waardoor ik niet zie dat een relatie gewoon een relatie is waarin bij de de ontmoeting al vele punten onderzocht moeten worden om zo te kunnen zien of een relatie haalbare kaart is.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te participeren in het verhaal van de tweelingziel waardoor ik de realiteit niet zie en niet onderzoek of we wel bij elkaar passen en overeenkomsten hebben, kunnen communiceren met elkaar en met conflicten om kunnen gaan.

Wanneer en als ik mezelf zie deelnemen in het idee van tweelingzielen en soulmates, stop ik en adem.

Ik stel mezelf ten doel om in mijn DIP Pro lessen verder te onderzoeken wat het is om fysiek in realiteit een relatie aan te gaan met een man en wat mijn startpunten zijn voor het aangaan van een relatie.

Aanbevolen; I found my soulmate

 

 

Dag 139 met tegenzin een weekmenu samenstellen

Ik ben al weer een hele tijd bezig met voeding en heb veranderingen aangebracht in mijn eetpatroon waardoor ik meer groenten en fruit eet en veel minder tot geen suiker. Ik lust aardig wat groenten alleen mijn dochter niet. Ze lust broccoli, bloemkool, bonen en komkommer.

Nu maak ik iedere week een lijstje met wat we per dag in die week gaan eten en doe dan 1 keer boodschappen. Ik vraag haar vaak wat ze wil eten en dat is dan meestal broccoli.

Doordat mijn dochter niet veel groenten lust maak ik vaak dezelfde gerechten voor haar klaar. Ik merk dat ik iedere week met steeds meer tegenzin de gerechten opschrijf, want het is steeds een herhaling van de week ervoor. Soms probeer ik wat nieuws uit en gaat ze dramatisch kokhalzen of eet het met lange tanden op. Het is zo niet echt gezellig aan tafel omdat ik haar vaak door haar tegenzin heen moet helpen om toch groenten binnen te krijgen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te participeren in de ervaring van tegenzin om een lijstje te maken van gerechten die we de aankomende week eten waardoor ik een fysieke vermoeidheid ervaar in mijn lichaam.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te participeren in de ervaring van tegenzin en dit door te laten werken in mijn lichaam welke zich uit als vermoeidheid.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te hebben deel te nemen in de gedachte dat mijn dochter te weinig groenten binnenkrijgt.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te participeren in de gedachte dat het nog zeker 7 jaar duurt voordat zij zelfstandig en zonder kokhalzen en lange tanden haar groenten opeet.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben deel te nemen in de gedachte dat ik zou willen dat mijn dochter nu volwassen zou zijn zodat ik niet meer verantwoordelijk ben voor haar voedselpatroon.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te participeren in de gedachte het vermoeiend te vinden mijn dochter tijdens het eten af te leiden van het eten door een gesprek met haar aan te gaan zodat ze makkelijker en sneller dooreet.

Wanneer en als ik mezelf gewaar ben van tegenzin om een weekmenu samen te stellen en ik voel mij vermoeid, stop ik en adem.

Ik realiseer mij dat ik kan blijven variëren met de groentes die ze wel lust en die in een andere samenstelling kan maken.

Ik stel mezelf ten doel om te variëren met de groentes die ze wel lust en ze eens in een andere samenstelling te maken; pureren, soep van maken of een groentetaart.

Dag 138 weerstand tegen het werk wat ik doe

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te participeren in de ervaring van angst om nog 30 jaar hetzelfde werk te moeten doen.

Ik realiseer mij dat niemand anders dan ikzelf bepaal hoe lang ik dit werk nog doe.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te participeren in de gedachte dat iemand anders dan ikzelf bepaal dat ik dit werk moet doen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te participeren in de gedachte dat wanneer ik mijn huidige werk accepteer, er niets zal veranderen en ik geen ander werk kan vinden.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben wanneer ik naar mijn werk fiets, deel te nemen in de ervaring van weerstand die veroorzaakt wordt door de gedachte dat ik niet langer dit werk wil doen. 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben deel te nemen in de ervaring van machteloosheid door de gedachte dat ik nooit ander werk zal vinden, waardoor ik iedere verantwoording voor mijn situatie afschuif op iets buiten mij zodat ikzelf niet de verantwoording hoef te nemen om mijn situatie te veranderen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te participeren in een emotionele huilbui wanneer ik mij realiseer dat ik en niemand anders dan ikzelf verantwoordelijk ben voor de werksituatie waarin ik verkeer.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te participeren in boosheid op mezelf omdat ik het zo ver heb laten komen dat ik aan de zelfkant van de maatschappij sta.

Ik realiseer mij dat de zelfkant van de maatschappij ontstaat wanneer ik mezelf buiten het systeem wil plaatsen, mij niet realiserend dat ik het systeem ben en er dus verantwoordelijk voor ben.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te participeren in de gedachte dat ik mezelf buiten het systeem wil plaatsen zodat ik er niet verantwoordelijk voor hoef te zijn.

Wanneer en als ik mezelf zie deelnemen in gedachten die weerstand en angst oproepen ten aanzien van het werk wat ik doe, stop ik en adem. In plaats hiervan ga ik een fysieke activiteit doen om mezelf te ontladen van de negatieve energie en weer verantwoording neem om richting te bepalen.

Ik stel mezelf ten doel om met behulp van adem en geduld dit werk te doen tot ik passend werk heb gevonden.

 

 

Dag 137 een passende werkomgeving (vervolg op dag 136)

Gisteren was ik met mijn moeder naar de stad gegaan om wat inkopen te doen. Ik heb de hele dag erg last gehad van mijn nek en straalde er pijn richting mijn linkerarm. Het is duidelijk dat ik ondersteuning nodig heb van een manueel therapeut. 

Ik weet dat de pijn voortkomt uit bepaalde gedachten die ik heb en wellicht hebben die gedachten patronen gevormd die ik kan doorbreken.

Ik wil graag in mijn gedachten kijken die gepaard gaan met de pijn en dus geef ik mezelf de aandacht en ruimte om “in de pijn te kijken”. 

Allereerst heb ik te maken met de weerstand die ik ervaar om het werk te doen wat ik al 4 jaar doe; huishoudelijk hulp in de thuiszorg. Ik ben nu zo ver dat ik het mezelf niet meer toesta om nog langer dit werk te blijven doen. Hierin zit een conflict omdat de realiteit natuurlijk anders is; ik moet dit werk blijven doen omdat de gemeente Meppel vind dat mijn schoonmaakwerk boven passend werk gaat. 

Wat samenhangt met het (voor mij) uitzichtloze en geestdodende werk van huishoudelijk hulp zijn, is de verdienste. Ik zal altijd aangewezen zijn op de bijstand, hoeveel uur ik ook ga werken. En ook dit sta ik mezelf niet langer toe, dit is geen menswaardig leven. Ik heb een dochter die ik alle ruimte wil geven om zich persoonlijk te kunnen ontwikkelen en dat wil ik ook zelf blijven doen. Daarbij zal meer inkomen nodig zijn om ook te kunnen ontspannen met hetgeen ik graag doe; op vakantie gaan, schilderen, wandelen en fietsen.

Wat mij het meeste raakt is dat ik mezelf niet kan laten zien in mijn huidige werk. Ook hier wordt vanaf boven geregeerd en aangestuurd. De informatiestromen gaan van boven naar beneden en dan stopt de communicatie, het is niet circulair.

Ik zie dat ik een passende werkomgeving moet vinden waarin mijn vaardigheden en talenten nodig zijn, en waarmee ik een beter inkomen genereer om zo een fatsoenlijk leven voor mij en mijn dochter te faciliteren.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te participeren in een conflict in mijn mind waardoor ik nu fysieke pijn ervaar.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben het zover te laten komen dat ik door conflicterende gedachten en het daardoor genereren van fysieke pijn tot de slotsom moet komen dat ik niet op mijn plek zit en mezelf te weinig inkomen heb toebedacht om fatsoenlijk te leven.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te participeren in positieve gedachten en mijn werk en armoedige inkomen vergoelijk, als “het is licht werk, dus genoeg tijd voor persoonlijke ontwikkeling”, “het is een leuke uitdaging om met weinig geld rond te komen en ik wordt er creatief door”. 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te participeren in de gedachte dat armoede een deugd is, waardoor ik mezelf een gelimiteerd leven toe sta, want weinig geld is weinig ruimte om fatsoenlijk te leven.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik mezelf heb laten leiden door gedachten die mijn werk- en inkomenssituatie neutraliseren waardoor ik niet opsta en mijn verantwoording neem om werk en inkomen te veranderen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben emotioneel geraakt te worden door de gedachte dat ik mezelf maar ten delen kan laten zien en dat ik “er niet uithaal wat erin zit”.

Wanneer en als ik mezelf emotioneel geraakt zie worden omdat ik “er niet uithaal wat erin zit”, stop ik en adem. In plaats hiervan ga ik een activiteit doen om mezelf te ontspannen en zo helder te kunnen kijken in de situatie en mijn verantwoording neem om richting te bepalen.

Ik stel mezelf ten doel om te kijken naar een passende werkomgeving waar mijn talenten en vaardigheden op zijn plek zijn en waar ik een fatsoenlijk leefbaar inkomen kan genereren.

Ik stel mezelf ten doel om de manueel therapeut in te schakelen ter ondersteuning van mijn fysieke pijn.