Dag 134 het onmiddellijke effect van gedachten op het lichaam

Onderwerp van vandaag in de leadership chat was het onmiddelijke effect van gedachten op het lichaam. Sunette stelde voor om te werken met de lichamelijke pijn die we soms of regelmatig voelen en stil te staan bij de bijbehorende gedachten en wat we op dat moment aan het doen waren. Door het hardop uitspreken van zelfvergevingen op de punten die opkomen, nemen we zelf onze pijn weg. Komt bijvoorbeeld dezelfde pijn terug dan kan ik wederom een laag wegnemen. Ik vind dat ik hier effectiever mee kan werken dan ik tot nu toe deed en dat wil ik mij ten doel stellen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te participeren in gedachten, mij realiserend dat ik ergens pijn voel en er vervolgens niets mee doe. Waardoor de pijn terugkomt en zich steeds dringender aandient totdat ik erin kijk.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mij gewaar te zijn van fysieke pijn (terugkomende schouder en nekpijn) en mij realiseer dat ik wederom ondersteuning kan vragen van een manueel therapeut en dit niet doe omdat ik al mijn behandelingen uit mijn aanvullende verzekering heb verbruikt.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben niet uit te zoeken of ik zelf een behandeling kan betalen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben wanneer de pijn afzwakt, niet meer te overwegen om naar de manueel therapeut te gaan ondanks een lichte, steeds zeurende pijn.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben niet gelijkertijd met de fysieke pijn te kijken welke gedachten erbij opkomen en wat ik aan het doen ben die dag en hierop hardop (indien gepast, lol) zelfvergeving toe te passen.

Wanneer en als ik mezelf gewaar ben van pijn in mijn lichaam, stop ik en adem. 

Ik stel mezelf ten doel om alert te zijn op pijn en veranderingen in mijn lichaam. Ik kijk naar de gedachten die bij mij opkomen op dat moment en ga terug in de dag naar het moment wanneer de pijn opkwam en wat ik precies aan het doen was. Op de punten die naar boven komen spreek ik hardop zelfvergeving uit om zo de pijn bij mezelf weg te nemen.

Ik stel mezelf ten doel om wanneer oude lichamelijke pijnen terug blijven komen, wederom de gedachten te zien die ik had en wanneer deze gedachten startten. Ik pas hierop hardop zelfvergeving toe en haal op die manier laag voor laag weg.

Dag 133 de werkelijke plaats van geld teruggeven in mijn leven

Ik ben een heel proces aan het wandelen wat betreft geld. Hoe sta ik er op een gezonde en stabiele manier in? 

Als kind was geld vanzelfsprekend voor mij. Het was er gewoon en er werd niet veel over gepraat. Vanaf het moment dat ik op kamers ging werd het duidelijk dat ik de waarde van geld niet kende en ik maandelijks niet uitkwam met mijn geld. Ik vond dat verstikkend werken en ging een hekel aan geld krijgen omdat er zoveel waarde aan werd gehecht en het ongelijk verdeeld werd in de wereld. Ik zag geld als de bron van al het kwaad in de wereld. Voor mij leek het toen logisch om wegen te zoeken om zonder geld te leven, dus buiten het financiële systeem. Ik dacht dat het mogelijk was om zonder geld te leven, buiten het systeem om. Ik wilde er niets meer mee te maken hebben. Ik vergat echter 1 ding;  ik moest nog inzien dat ik zelf medeverantwoordelijk ben voor het toestaan van het huidige geldsysteem en hoe het er momenteel voorstaat. 

Mijn perspectief op geld veranderde toen ik aan mijn eigen proces ging werken en het geldsysteem ging onderzoeken. Ik kreeg toen in de gaten dat geld niet zozeer het probleem is in de wereld maar het gebrek eraan en de consequenties van het gebrek.

Ik heb jarenlang toegestaan dat ik te weinig inkomsten heb om fatsoenlijk van te kunnen leven. Hetgeen ik overhoud na aftrek van kosten en levensonderhoud gaat naar de persoonlijke ontwikkeling van mijn dochter. Ik vergeet mezelf dus al jaren en dat sta ik niet langer meer toe. 

In plaats van als een puber tegen het systeem aan te schoppen bekijk ik nu hoe ik een voor mij en mijn dochter fatsoenlijk inkomen kan genereren zodat er ook voor mij ruimte is om geld uit te geven aan ontspanningsmogelijkheden en persoonlijke ontwikkeling.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mij decennialang te onttrekken (lees; kop in het zand) aan het geldsysteem zodat ik zelf geen verantwoordelijkheid voor mijn financiële situatie hoef te nemen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben angst te ervaren voor geld waardoor ik enorme macht geef aan geld.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te participeren in de gedachte dat ik het verschrikkelijk zou vinden om heel erg veel geld te bezitten omdat ik de verantwoordelijkheid daarvoor niet aankan.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te participeren in de ervaring van angst dat ik geen verantwoordelijkheid durf te nemen voor het hebben van heel veel geld en ik mij totaal geen raad weet met al het geld. In feite ben ik bang om te Leven en eruit te halen wat erin zit wanneer ik financieel de mogelijkheid daarvoor heb.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben gedachten te hebben van angst om mijn leven in te richten zoals ik dat graag wil.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken mijzelf in dit leven tegen te houden door het mezelf niet toe te staan om meer inkomen te hebben.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te participeren in de gedachte dat ik van het geldsysteem af wil en dat dit voortkomt uit mijn angst voor geld en de macht die ik aan geld geef.

Ik realiseer mij dat ik zelf medeverantwoordelijk ben voor het huidige geldsysteem en wanneer ik mij eraan wil onttrekken, ik mijzelf ontsla van het nemen van verantwoording voor het geldsysteem en het veranderen daarvan zodat er voor iedereen voldoende geld beschikbaar is.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te participeren in de gedachte dat er geen geld genoeg is voor mij.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te participeren in de ontkenning van het feit dat het hebben van geld inherent is aan ruimte om te leven.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mezelf te weinig leefruimte toe te kennen en anderen meer leefruimte toe te staan.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik geld meer waarde geven dan het Leven zelf.

Ik stel mezelf ten doel om ieder punt betreffende gedachten over geld op te schrijven en te onderzoeken zodat ik op een praktische en effectieve manier met geld omga.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te participeren in de gedachte dat het oké is dat ik minder geld heb dan een ander.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mijzelf kleiner te maken, mezelf minder leefruimte te geven en meer leefruimte aan een ander toe te staan.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mijzelf groter te maken, mezelf meer leefruimte te geven en minder leefruimte van een ander toe te staan. 

Wanneer en als ik mezelf zie participeren in gedachten die mijzelf afscheiden van het geldsysteem en ik er dus van weg wil rennen, stop ik en adem.

Ik kijk hierin en pas zelfvergeving toe zodat ik helder kan kijken en verantwoordelijkheid kan nemen.Ik stel mezelf ten doel om mij gelijk aan ieder ander op te stellen t.a.v. geld en geen martelaar te zijn die zelf minder geld heeft zodat een ander een beter leven heeft.

 

 

 

 

Dag 132 faalangst is succesangst

Ik ben richting aan het zoeken in mijn leven om werk te vinden waarbij ik mijn talenten in kan zetten en waarmee ik meer inkomen genereer. Startpunt daarbij is dat wat ik doe in het belang is van mens, dier en aarde.

Er bekruipt mij een ongemakkelijk gevoel met dito gedachten wanneer ik denk aan het hebben van een maandelijks comfortabel inkomen. Mijn angst is dat ik succes heb, dat ik slaag in wat ik wil. Laat ik dit eens onderzoeken.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben angst te voelen wanneer ik slaag in wat ik wil.

Ik realiseer mij dat het mij onbekend is om succes te hebben op alle vlakken in het leven.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben angst te voelen voor het onbekende van succes hebben.

Ik realiseer mij dat ik kan onderzoeken wat het is om succes te hebben en de consequenties ervan: balans in werk en privé, een comfortabel inkomen en dat wat ik doe in het belang is van mens, dier en aarde. 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben fysiek angst te ervaren wanneer ik eraan denk om succes te hebben. Ik voel een dichtgeknepen keel, mijn hele lichaam lijkt ineen te krimpen en kleiner te worden. Ik ervaar weerstand.

Wanneer en als ik mezelf gewaar ben van mijn angst om succes te hebben en ik voel dit als weerstand in mijn lichaam als een dichtgeknepen keel, mijn lichaam wat ineenkrimpt en ik mezelf letterlijk kleiner maak, stop ik en adem. In plaats hiervan ga ik een activiteit doen om zo in mijn adem en lichaam te blijven en ik helder kan zien wat er precies gebeurt. Ik pas hierop zelfvergeving en zelfcorrectie toe.

Wanneer en als ik mezelf zie participeren in gedachten die mijzelf vasthouden in angst om zo succes af te weren, stop ik en adem. Ik onderzoek de gedachten in schrijven en op hetgeen ik mij realiseer pas ik zelfvergeving en zelfcorrectie toe.

Ik stel mezelf ten doel om mijzelf geheel in overeenstemming met succes te brengen en het niet bij mezelf toestaan van gedachten die angst creëren waardoor ik een obstakel voor mezelf vorm.

 

 

Dag 131 terughoudendheid om te coachen

Ik zie in de maatschappij een tendens ontstaan van mensen die zich willen ontwikkelen en daarbij de hulp inroepen van een coach. De vragen zijn loopbaangerelateerd en/of er zijn levensvragen van mensen die richting zoeken in hun leven omdat ze vastlopen.

Ik zie en begrijp hoe deze vraag naar coaching in iemands leven kan ontstaan omdat we geen richting meekrijgen in ons huidige opvoeding- en onderwijssysteem. Die is nog altijd gericht op autoriteit en stimulans van buitenaf. Een ander bepaalt wat goed voor je is, niet jijzelf. Het is niet gericht op de intrinsieke motivatie of de zelfmotivatie van de mens en om daarin ondersteuning te faciliteren zodat het tot uitdrukking kan komen in de maatschappij met als startpunt wat het beste is voor mens, dier en aarde.

Iemand uit zijn kracht halen is hem of haar iets opleggen te doen zoals nog steeds in het huidige systeem gebeurt met extrinsieke motivatie bijvoorbeeld geld en de projectie van angst om geen geld te verdienen door te zeggen dat hij of zei die studie niet moet volgen omdat daar geen droog brood in te verdienen is.

Ik heb zelf een opvoeding genoten waarin mij de volledige vrijheid werd gegeven om mij te ontwikkelen in de richting die ik op wilde en die ik leuk vond, om vervolgens geconfronteerd te worden met het feit dat er in het huidige systeem niet voldoende werk te vinden was en ik iets moest gaan doen waarvoor ik niet intrinsiek of zelfgemotiveerd was.

Nog steeds merk ik aan andere ouders dat zij hun kind de richting op willen sturen om in het huidige systeem mee te kunnen draaien. Zij krijgen al vroeg mee dat ze het beste bepaalde studies moeten gaan volgen waarin werk gevonden kan worden. Veel effectiever zal zijn wanneer er wordt gekeken naar de zelfmotivatie van het kind waartoe het zich geroepen voelt zich in te zetten in de maatschappij met als startpunt het belang van mens, dier en aarde, en dit te faciliteren door een onderwijsomgeving aan te bieden waar dit startpunt ook voorop staat.

Ik merk aan mezelf dat ik terughoudend reageer wanneer ik wordt gevraagd om iemand te coachen. Dit omdat het huidige systeem er niet op ingericht is om al die mensen die hun roeping hebben gevonden mee te laten doen. Het systeem loopt achter de feiten aan in plaats van een stap voor te zijn om ieder mens volledig te kunnen ondersteunen in zijn of haar weg en zich  in het belang van iedereen in te zetten.

Ik raak in conflict hiermee en zie mij geroepen om eerst te helpen met het veranderen van het systeem, om het om te keren, zodat ieder mens gelijke kansen heeft om zich in te kunnen zetten in de maatschappij volgens intrinsieke waarden en zelfmotivatie en niet voor geld. Er ontstaat onherroepelijk conflict wanneer je iets doet waarvoor je niet zelfgemotiveerd bent, met alle mogelijke consequenties tot gevolg.

Zolang we zelf vast blijven houden aan het huidige systeem en niet zien dat ze niet werkt en nooit gewerkt heeft voor het belang van iedereen, zal er niets veranderen en blijven we eigen belang voorop stellen. De verandering begint in jezelf.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben terughoudendheid in mijn bewustzijnssysteem te hebben geïnstalleerd waar het aankomt op zelfmotivatie

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/te begrijpen/me te realiseren dat kinderen opgevoed kunnen worden met de vraag ‘wat is het beste voor het leven op Aarde’ en van daar uit gemotiveerd kunnen zijn te leren wat nodig is en dat uit te voeren.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te te participeren in de gedachte terughoudend te moeten zijn wanneer mij gevraagd wordt om iemand te helpen die vast is gelopen in zijn of haar leven.

Ik realiseer mij dat mijn terughoudendheid te maken heeft met angst voor het huidige systeem die niet ingericht is op mensen die intrinsiek of zelfgemotiveerd zijn.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te participeren in de gedachte dat het huidige systeem niet is ingericht op mensen die intrinsiek of zelfgemotiveerd zijn.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben deel te nemen in terughoudendheid waardoor ik feitelijk mijn eigen ontwikkelde vaardigheden en roeping niet volledig inzet.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te participeren in gedachten die een conflict in de mind veroorzaken en ik mij hierdoor laat leiden en terughoudend reageer op de vraag om iemand te coachen.

Ik realiseer mij dat ik naast het ondersteunen van mensen met levensvragen- en loopbaanvragen ook het systeem kan helpen veranderen. Ik ben zelf de verandering door hetgeen ik zeg en doe. Ik leef de verandering

Ik stel me ten doel te ademen en door mijn terughoudendheid heen te wandelen.

Ik stel mezelf ten doel om wanneer zich een coachingsvraag aandient van iemand, hierop in te gaan voor zover de omstandigheden en tijd dit toelaten en ik mij daarnaast inzet met het helpen het systeem te veranderen in de richting van ieders belang.

Ik stel mezelf ten doel om vanuit zelfmotivatie en in het belang van mens, dier en natuur mij, waar nodig, in te zetten in de maatschappij.

Dag 130 Over-lijden

kijk,

Ik weet het niet

Ik was nog nooit dood

maar als je nou dood bent

wat zie je dan

wat zie jij nu wat ik niet zie

Want als de ogen zich sluiten

en het zicht naar binnen keert

waar ben ik dan

en jij?

en wij?

(fragment) gedicht, Bert Schierbeek uit “De deur”.

De afgelopen week stond in het teken van het over-lijden van mijn vader. Hij heeft een afscheid gekregen zoals hij het graag gezien had. Veel mensen en oprechte toespraken waarin mijn vader kenmerkend naar voren kwam. Bij het wegdragen van mijn vader uit zijn bedrijf klonk het nummer “Everybody Hurts” van REM. De titel van dit nummer raakte mij en de tranen stroomden over mijn wangen.

Het raakte mij omdat ik het zo ontzettend moeilijk vind dat er veel mensen om mij heen zijn die lijden. Ook mijn vader leed. Het lijden moet ophouden dacht ik, ik ben er klaar mee.

Ik realiseer mij dat mijn lijden is veroorzaakt door mijn deelname in het ego/ de mind en ik mij daardoor afscheid van mijZelf.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te participeren in de gedachte dat mijn vader er niet meer is en zodra ik dit denk ik mijzelf afgescheiden houdt van wie hij in werkelijkheid is en niet “weg” kan zijn. Slechts de jas is uitgedaan.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te participeren in een gemoedstoestand die zwaar en verdrietig voelt omdat ik ineens alle mooie en leuke kanten van mijn vader zie of juist het lijden zie van mijn vader waardoor ik “gemis” en verdriet ervaar.

Wanneer en als ik mezelf gewaar ben van een gevoel van gemis en verdriet om het leed van mijn vader, stop ik en adem.

Ik realiseer mij dat ik mijn verdriet oproep door herinneringen aan mijn vader op te halen die een gevoel oproepen. Hetzij een positief gevoel of een nare herinnering die emotie oproept.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te participeren in de gedachte dat wanneer ik in het moment blijf, dus hier, en ik geen gevoelens en emoties oproep, ik in conflict raak met wat ik denk dat anderen zullen vinden; dat ik het heel erg zwaar heb.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te participeren in de gedachte dat ik in de gevoelens van verdriet en gemis om het overlijden van mijn vader moet blijven hangen en erin verdrinken.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben het als “menselijk” te beschouwen wanneer ik heel verdrietig ben en moet huilen omdat ik mijn vader mis.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mezelf af te scheiden van mijzelf als mijn vader zodra ik deelneem in de gedachte dat we elkaar nooit meer zullen zien.

Ik stel mezelf ten doel om ieder gevoel of emotie omtrent het overlijden van mijn vader te onderzoeken in schrijven en op hetgeen ik mij realiseer zelfvergeving en zelfcorrectie toe te passen.

Dag 129 Dag pap

 

 

 

 

Vanmorgen in je slaap overleden. De spanning en de angst niet meer zichtbaar in je lichaam.

We hebben veel te stellen gehad samen in dit leven. Veel te stellen omdat ik wanhopig heb geprobeerd om contact met je te krijgen; écht contact, van mens tot mens. Maar altijd wanneer ik bij je was, zag ik dat ik je dochter was en dat jij in de rol van vader bleef.

Een vader die zijn kinderen het liefst zag studeren aan Nyenrode maar die geheel wat anders gingen doen. Een vader die het familiebedrijf groter liet groeien wat gepaard ging met veel stress wat mee naar huis werd genomen. Ik ben daar heel boos over geweest, die stress was schadelijk voor jezelf en voor ons gezin. Ik heb me mee laten nemen in mijn woede en heb je een hele tijd niet willen zien en spreken.

Het loslaten van mij van het familiesysteem was nodig om te zien wat er precies gebeurde en waarom ik zo boos was. Er ontstond weer ruimte om contact te zoeken, verbinding te maken, die is er gedeeltelijk gekomen. Ik zag dat ik je dochter bleef en jij mijn vader.

Natuurlijk zag ik dat je de zaak groter liet groeien zodat we het financieel goed hadden en dat je mij de ruimte gaf om pony te rijden en later te studeren. Daar ben ik je dankbaar voor. Had ik het lef maar gehad om tegen je te zeggen dat ik je als mens had willen zien, die dealde met zijn gevoelens en emoties maar dat deed je niet, het wreekte zich naar binnen toe en zette zich vast in je lichaam.

Onze gezamenlijke vakantie in Italië afgelopen zomer is heel erg waardevol geweest, ik ben daar erg dankbaar voor omdat ik samen met je kon zijn zonder dat ik woede bij mezelf ervoer. In het moment zijn, genieten van wat er was en niet meer willen dan wat zich voordeed. Je vroeg toen aan mij of ik een fijne vakantie had en toen zag ik dat je dat oprecht wenste voor mij, dat was cool omdat ik met je kon delen dat ik een fantastische vakantie had. Dat is mooi zei je.

Ik herinner mij een situatie op de zaak; je hing camera’s op omdat er dingen werden gestolen. Een jongeman, net in dienst werd betrapt. Je wilde geen aangifte doen omdat je zag dat hij, zo jong als hij was, de maatschappij nog in moest en dat hij met een strafblad niet ver zou komen. Je lichtte daarom zijn ouders in en liet hem de ontvreemde goederen terugbetalen. In die benadering van jou naar hem toe zat het doorzien van de situatie en de consequenties op de lange termijn van zijn daad en een tweede kans voor deze jongeman. Dat is een groot gebaar die ik niet zal vergeten.

En voor nu is het wat het is.

Dag pap

Dag 128 Een verandering doorvoeren in mijn voedingspatroon gaat niet opeens

In mijn voedingspatroon wil ik mijn overdadige gebruik van het snoepen van zoetigheid stoppen. Ik koop om die reden geen snoep en koekjes meer en wat ik nog in de kast heb liggen negeer ik. Dat is me een aantal weken gelukt maar vandaag kreeg ik visite en opende het laatste pak koekjes en deelde er wat van uit. De resterende koekjes heb ik opgegeten terwijl ik mij had voorgenomen om gewoon geen snoep en koekjes meer te eten. 

Vandaag bedacht ik mij dat het cool zou zijn om al het voedsel wat er in huis aanwezig is te mogen eten omdat het voedsel is wat mijn lichaam ondersteunt.Ik ga eens uitproberen of dit werkt voor mij en mijn dochter of dat ik een tussenweg bewandel en af en toe iets van snoep toesta in huis. Wat betreft mijn dochter; die krijgt regelmatig snoep wanneer ze bij vriendjes en vriendinnetjes speelt. In hoeverre sta ik dit ook toe?

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te participeren in de gedachte dat ik opeens van mezelf moet stoppen met het eten van snoep en koekjes.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te participeren in de gedachte dat ik de laatste koekjes niet op had moeten eten omdat ik besloten had om geen koekjes meer te eten.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te weten of ik mezelf radicaal al het snoepgoed en koekjes moet ontzeggen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik een verandering in mijn eetpatroon direct door kan voeren terwijl ik mij realiseer dat ik op dat punt nog niet stabiel ben.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben de hele dag door naar zoetigheid te verlangen waardoor ik gezonde zoete alternatieven eet; rozijnen, dadels, appels, banaan.

Ik realiseer mij dat het verlangen naar suiker een echte verslaving is van de mind, die fysiek doorwerkt nu ik opeens veel minder suiker tot me neem; mijn lichaam wordt slap, ik ga trillen, heb het gevoel dat ik onderuit ga.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben afkickverschijnselen te ervaren in mijn lichaam doordat ik opeens veel minder suiker eet.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben deel te nemen in de fysieke ervaring van ontwenningsverschijnselen van het stoppen met eten van suiker; ik beef, ik voel me slap en heb het gevoel dat ik van mijn stokje ga als ik niet snel een appel of banaan eet.

Ik realiseer mij dat de ontwenningsverschijnselen nu al een tijdje weg zijn en dat ik veel meer rust ervaar in mijn lichaam. Ik merk een gelijkmatigheid op van voedselopname door mijn lichaam.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben erg gefocust te zijn gedurende de dag op voedsel. Het is erg aanwezig in plaats van dat ik er pas aan denk wanneer ik echt honger heb.

Ik realiseer mij dat ik niet weet wanneer ik echt honger heb doordat ik gedurende de dag steeds iets neem. 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben het verschil niet te bemerken wanneer ik echt honger heb of wanneer ik zin heb om iets te eten.

Ik stel mezelf ten doel om te onderzoeken welk voedsel mijn lichaam nodig heeft.

Ik stel mezelf ten doel om te onderzoeken of ik eet om te eten of dat ik eet omdat mijn lichaam het nodig heeft.

Ik stel mezelf ten doel om te kijken of het echt nodig is dat ik gedurende de hele dag, en ook nog ’s avonds, eten tot me neem. Ik zoek uit wanneer ik voedsel precies nodig heb gedurende de dag.

Ik stel mezelf ten doel om te stoppen met eten wanneer ik de bekende “boing” voel in mijn maag en toch dooreet.

Ik stel mezelf ten doel om te kijken wat ik mezelf nog toesta aan suikerrijk voedsel.

Ik stel mezelf ten doel om de tijd te nemen voor de hierboven genoemde doelen om mijn lichaam de tijd te gunnen aan het afstemmen op voedsel.

 

 

 

Dag 127 weerstand tegen verandering

Weerstand heeft voor mij te maken met het daadwerkelijk mezelf tegenhouden om een verandering in mijn leven door te zetten. Een verandering wil ik inzetten wanneer wat ik doe niet in lijn is met wat ik eigenlijk zou willen. Wanneer is dat?

– als ik mij afgescheiden houdt van Leven omdat ik mij laat leiden/lijden door mijn mind.

– wanneer ik mijzelf kleiner of groter maak in plaats van “gelijk aan” ieder ander/Leven

– de consequentie is dat ik niet zelfoprecht ben en doe

– wanneer ik geen richting kies wanneer ik dat wel zou kunnen doen

– wanneer ik mezelf tegenhoudt om verandering te bewerkstelligen om patronen te doorbreken en het toch niet doorzet en in het oude blijf hangen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te participeren in de mind en mij hierdoor laat leiden/lijden. Door dit toe te staan creëer ik afgescheidenheid van wie ik werkelijk ben als alles als een en gelijk.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben deel te nemen in de ervaring van afgescheidenheid van mezelf door mijzelf toe te staan in de mind te leven.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te participeren in de gedachte van het mezelf kleiner of groter maken dan de ander/leven.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te participeren in een conflict iwaarbij ik A denk en B doe en dus niet zelfoprecht ben.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben geen richting te kiezen wanneer ik dat wel kan doen en zo mezelf tegenhoudt om de verandering door te zetten, wat een enorm gemiste kans is.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te participeren in het vasthouden van oude patronen wanneer ik wil veranderen en mezelf hier niet doorheen duw.

Ik realiseer mij dat ik weerstand heb om te veranderen omdat ik bang ben. Bang voor het niet weten, niet zien wat de verandering brengt.

Ik realiseer mij dat ik bang ben voor de verandering omdat ik niet onderzoek wat de verandering mij brengt.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te participeren in de ervaring van angst om mijzelf door de verandering heen te duwen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mij niet te realiseren dat het mijn verantwoordelijkheid is om verandering te bewerkstelligen in het huidige systeem in de wereld.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mij niet te realiseren dat ik degene ben die moet staan voor de verandering in de wereld.

Ik realiseer mij dat wanneer ik mezelf vasthoudt in oude patronen en overtuigingen, ik denk controle te hebben over mijn leven.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te participeren in oude patronen en overtuigingen om zo te denken dat ik controle heb over mijn leven en wat daarin gebeurt.

Ik realiseer mij dat ik het vervelend en saai vind om in oude patronen en overtuigingen rond te blijven cirkelen.

Ik realiseer mij dat wanneer ik blijf hangen in oude patronen en overtuigingen, ik mijn proces onnodig verleng.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mezelf toe te staan om mijn proces te verlengen door het blijven hangen in oude patronen en overtuigingen.

Wanneer en als ik mezelf gewaar ben van weerstand wanneer ik een verandering wil doorvoeren in mijn leven en ik wil toegeven aan mijn weerstand, stop ik en adem.

Ik stel mezelf ten doel om verantwoordelijkheid te nemen voor de verandering die ik wil zien in de wereld en hiervoor te gaan staan.

Ik stel mezelf ten doel om veranderingen effectief en specifiek gericht door te voeren en mezelf hierin te ondersteunen door mezelf door de verandering heen te duwen en te ademen.

Dag 126 zoetigheid

Een van de moeilijkste dingen om te laten staan in mijn voedselpatroon is snoep. Vooral drop heb ik veel gegeten. Ik herinner mij dat ik een kwartje zakgeld kreeg op zaterdag en die direct opmaakte aan snoep bij de benzinepomp.

De verslaving aan suiker had zijn intrede al op jonge leeftijd gedaan. In mijn pap ’s morgens ging suiker, over de wortels, doperwten, koolrapen ging ook een flinke schep en in mijn thee, 3 scheppen. Daarbij was en ben ik een echte pasta, aardappel en broodeter. Naast bruin brood kreeg ik ook witbrood te eten met zoet beleg erop.

Het enige wat ik wist van teveel snoepen is dat ik er gaatjes van zou krijgen in mijn tanden, wat ik ook regelmatig had waardoor ik 2 keer per dag heel goed ging poetsen. Natuurlijk was dit symptoombestrijding in plaats van de oorzaak aan te pakken en minder suiker te eten.

Het snoepen is heel lang in mijn leven doorgegaan, suiker is heel verslavend. Toen ik geconfronteerd werd met ernstige ziektes in mijn lichaam heb ik langzaamaan mijn eetpatroon aangepakt en minderde ik met suiker. Van 3 scheppen suiker in mijn thee, naar 2, naar 1, naar 0. Nu vind ik suiker in de thee zelfs vies. Ik ben volkorenbrood, zuurdesembrood en roggebrood gaan eten, de zoetigheid erop maakte plaats voor biologische pindakaas en soms chocopasta, en kaas. Ook ging ik veel minder snoepen.

Van mijn moeder kreeg ik laatst de vraag of ik het boek “de Voedselzandloper” van de jonge arts Kris Verburgh wilde lezen wat zij had gekocht. Dat heb ik gedaan en ik vond het interessant om te lezen wat suiker doet in ons lichaam en waar het allemaal inzit. Pasta, aardappels, rijst en brood kun je beter weren uit je dagelijkse voeding omdat er koolhydraten (suikers) inzitten. Hij schrijft ook “Suikers zijn niet ongezond, ze zijn zeer ongezond” en “glucose is de belangrijkste brandstof voor kankercellen”.  Slik, mijn 3 favorieten moet ik laten staan wil ik een gezond voedingspatroon na leven. Het is niet zo dat we suiker geheel moeten weren want we hebben ze ook nodig schrijft hij verder in zijn boek. “We hebben suiker net als zuurstof nodig. Als we dus suikerproducten nuttigen, is het van belang om producten te nuttigen die traag hun suikers afgeven aan de bloedbaan, zodat hoge suiker-, insuline-, en IGF- pieken worden vermeden”. Het is belangrijk om fruit te eten maar groente is nog belangrijker. Donkere chocolade (meer dan 70%), tofoe, walnoten, abrikoos, sla, kool, brocolli, courgette, ui, knoflook, tomaat, aubergine is voeding met een heel lage glycemische index en veroorzaken dus lage glucosepieken in het bloed.

Het boek wijst mij op verdergaande veranderingen door te voeren in mijn voedingspatroon, om werkelijk gezond te leven. Ik heb mezelf ten doel gesteld om mezelf op alle vlakken in het leven te ondersteunen dus ook met gezond voedsel voor mijn lichaam.

Wat ik zo goed en onderscheidend aan dit boek vind is dat voeding van alle kanten is bekeken en dat het zeer goed onderbouwd is op een manier dat ik ook daadwerkelijk begrijp wat voedsel precies doet voor of tegen je lichaam. De arts wijst op het belang van voedsel als preventie van ziektes en het jong houden van je lichaam en helpt om de verandering te maken door uit te leggen hoe je dit kunt doen.

Ik heb het kookboek “lekker lang jong”, een voedselzandloper kookboek aangeschaft om gevarieerd en gezond te kunnen eten zonder pasta, rijst, brood en aardappels. Want wat blijft er dan over? vroeg ik me af. Ik had hierin wat ondersteuning nodig.

Voor nu de zelfvergevingen en zelfcorrecties op het jarenlang gebruik van suiker/koolhydraten.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben als jong meisje tot op heden, verslaafd te zijn aan suiker

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben als jong meisje al mijn zakgeld te besteden aan snoep.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben suiker/koolhydraten veelvuldig dagelijks in te nemen ten koste gaande van mijn gezondheid.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben gaatjes in kiezen als symptoombestrijding van het teveel aan suiker/koolhydraten binnenkrijgen als normaal te zien in plaats van het preventief weren van slechte suikers/koolhydraten.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben alleen de consequenties te kennen van suiker als het krijgen van gaatjes in de kiezen en niet te weten welke schade suiker/koolhydraten verder in mijn lichaam veroorzaakt.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben intens verdriet te ervaren nu ik weet welke schade ik mijn lichaam jarenlang toe heb gebracht en ik mijn lichaam niet ondersteund heb en niet kunnen ondersteunen omdat ik niet wist wat suiker allemaal in en met je lichaam doet.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben het normaal te vinden dat mijn moeder suiker in de pap doet en over groenten heen strooit en in sauzen stopt.

Ik realiseer mij dat doperwten, koolrapen en wortels al zoet smaken van zichzelf en dat dit deze smaak niet verstevigd hoeft te worden met kristalsuiker.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien en te proeven dat groenten ook zoet kunnen zijn, evenals fruit en dat ik dus het “zoete” gewoon onderdeel kan laten zijn in mijn leven.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben het onmogelijk te lijken te vinden om snoep en koekjes volledig uit mijn dagelijkse eetpatroon te weren.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben een koekje bij de thee wanneer ik ergens op visite ben, niet te durven weigeren wanneer ik het aangeboden krijg.

Ik realiseer mij dat er twee dingen gebeuren; ik durf het koekje niet te weigeren omdat ik geen zin heb in de reacties en de vragen die er gesteld worden (je kan het hebben hoor, ben je op dieet? Ach toe, neem een koekje, het blijven aandringen) en ik realiseer mij dat ik het koekje wel graag aanneem omdat het lekker is.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te participeren in tweeledige gedachten; het wel willen nemen van het koekje omdat het lekker is en ten tweede omdat ik bij afwijzing ervan, de reacties en vragen niet wil horen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben deel te nemen in deze manipulerende gedachten om toch het koekje te nemen waardoor mijn mind/verslaving weet te winnen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te participeren in de gedachte dat mijn mind/verslaving sterker is dan ikzelf ben.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben het te radicaal te vinden om plotseling alle slechte suikers te weren uit mijn voedselpatroon zonder dit daadwerkelijk te onderzoeken. Ik realiseer mij dat de mind/verslaving zich weer listig weet te manoeuvreren om toch nog wat slechte suikers naar binnen te werken door deze gedachte van het te radicaal vinden.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben de laatste resten slechte suikers in de koelkast, vriezer en keukenkasten nog op te eten onder het mom van; het is ook zonde om weg te gooien en nog even van genieten.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te participeren in de gedachte dat wanneer ik geen slechte suikers/koolhydraten meer eet, ik af zal vallen en heel dun ga worden wat ik lelijk vind.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben heel dunne mensen lelijk te vinden.

Ik realiseer mij dat wanneer ik af zal vallen door het laten staan van suiker/koolhydraten, dit het gewicht en lijf zal zijn wat bij mij hoort en de consequentie is van een gezond voedselpatroon en leefwijze.

Ik stel mezelf ten doel om slechte suikers te weren uit mijn dagelijks voedingspatroon.

Ik stel mezelf ten doel om wanneer ik eens een koekje aangeboden krijg en ik dit wel aanneem, hier bewust aan deelneem en het opeet zodat ik kan kijken wat er in mijn lichaam gebeurt en hier consequenties uit trek. Op hetgeen ik mij realiseer pas ik zelfvergeving en zelfcorrectie toe in schrijven.

Ik stel mezelf ten doel om te kijken of ik een drastische en radicale beslissing om echt ieder koekje en gebakje te weren, zal nemen of mezelf nog sporadisch iets toe sta.

Ik realiseer mij echter dat ik de smaak van deze verkeerde zoetigheid op een gegeven moment helemaal niet meer lekker zal kunnen vinden en het ook makkelijker zal zijn om het te weren/niet meer aan te nemen.

Ik stel mezelf ten doel om vervangende tussendoortjes (walnoten, appel, banaan, soyayoghurt, zwarte chocolade) bij me te hebben om zodoende eventuele trek of honger te kunnen stillen.

Ik stel mezelf ten doel om mezelf te ondersteunen in een gezond voedingspatroon en leefwijze.

Dag 125 ondersteun ik mezelf met gezond voedsel?

Ik ben al een tijdlang aan het kijken welk voedsel mij het beste ondersteunt. Sinds een aantal jaren ben ik aan het onderzoeken wat nu precies gezond voedsel is en of gezond voedsel nog wel bestaat met alles wat we aan chemicaliën in de aarde stoppen en over onze groenten en fruit spuiten om vervelende indringers te weren.

Naast de conclusie van mij dat ons hedendaagse voedsel niet zo gezond meer is als vroeger, zijn er ook nog de enorme tegenstrijdigheden te vinden op internet en in boeken die gaan over of je nu wel of geen vlees mag/moet eten, wel of geen fruit, of soya, of suikervervangers.

Doordat ik door de bomen het bos niet meer zag heb ik mijzelf eerst als startpunt genomen; op welk voedsel reageert mijn lichaam goed? Wat eet ik en wanneer? Eet ik gevarieerd of juist niet? Hoe ziet gevarieerd eruit? Hoe eet ik? Langzaam, snel? Heb ik mijn aandacht erbij? Eet ik veel of weinig? Hoe verander ik mijn ingesleten eetgewoonten naar een gezond voedseldieet waarbij ik mijn lichaam daadwerkelijk ondersteun? En kan het dan nog lekker zijn? Is het duur om gezond voedsel te kopen?

Een aantal jaren geleden kreeg ik het boekje “Wat zit er in uw eten?”, van Courinne Gouget te leen over de E-nummers die toegevoegd worden aan ons eten en die enorme schade toebrengen aan ons lichaam. Ik ben direct mijn keukenkasten na gaan kijken op de schadelijke e-nummers en kon heel wat weggooien. Ik ging onderzoeken wat de gezonde alternatieven waren en kwam uit bij biologisch voedsel. 

De eerste keer dat ik bij de natuurwinkel kwam vergeet ik niet snel. Ik herkende de producten bijna niet die er verkocht werden en maakte rechtsomkeert de winkel weer uit. Het had net zo goed een Russische supermarkt voor mij kunnen zijn. Dus weer de “gewone” supermarkt in waar ik onherroepelijk tegen de e-nummers aanliep. Er was geen weg meer terug.

Door veel rond te vragen, te kijken, te zoeken, recepten uit te proberen, er met mensen over praten, merkte ik dat een verandering naar biologische voeding mogelijk was. In kleine stappen waar ik nu al enkele jaren mee bezig ben.

Tot zover. In mijn volgende blog schrijf ik verder.