Dag 100 een teleurstellende reactie

Ergens voor de zomervakantie heeft mijn dochter aangegeven op vioolles te willen. Ik heb er in eerste instantie niet echt op gereageerd, wellicht was het een bevlieging van haar. Een tijdje later begon ze er weer over, wat voor mij reden was om eens te informeren waar in onze woonplaats vioollessen te volgen zijn en wanneer zij een proefles kon krijgen. 

De proefles heeft ze vandaag gehad en ze vond het zo leuk dat ze ook lessen wilde volgen. Samen deelden we haar enthousiasme en ik heb direct de beslissing gemaakt om haar in deze wens te steunen. Thuisgekomen belde ik mijn moeder om enthousiast te vertellen over hoe leuk mijn dochter de les vond. Mijn moeders reactie was “kan ze niet iets leukers verzinnen, gitaar ofzo, dit is zo klassiek en zwaar en ze is nog zo jong”. Ik luisterde naar deze woorden en voel direct de teleurstelling dat mijn moeder iets anders zou willen voor mijn dochter en dus onze enthousiasme helemaal niet deelde, integendeel zelfs. 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben teleurstelling te voelen wanneer mijn enthousiasme niet gedeeld wordt door mijn moeder. Ik ervaar dit in mijn lijf alsof ik stomp in mijn maag krijg en alle kracht lijkt uit mijn lijf te vloeien, mijn schouders laat ik hangen en ik ervaar vermoeidheid.

Waarom ben ik teleurgesteld in de reactie van mijn moeder? Omdat zij haar eigen voorkeur voor een muziekinstrument op mijn dochter projecteert en daarbij mijn dochter niet ziet staan in haar enthousiasme voor de viool. Door haar eigen voorkeur te projecteren op mijn dochter en hier aan vast te houden, kan ze mijn dochter ook niet ondersteunen in de lessen die ze gaat volgen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te participeren in de gedachte dat mijn moeder ons enthousiasme zou moeten delen. Ik realiseer mij dat dit een verwachting is van mij die ik projecteer op mijn moeder.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te participeren in de projectie van enthousiasme op mijn moeder zodat we die samen kunnen delen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te participeren in de gedachte dat mijn moeder mijn dochter niet kan ondersteunen nu ze te kennen heeft gegeven dat bijvoorbeeld gitaar veel leuker is en meer passend voor haar leeftijd van 7 jaar.

Ik realiseer mij dat wanneer mijn enthousiasme niet gedeeld wordt door mijn moeder, mijn enthousiasme ook direct weg is, ik laat mij dus beïnvloeden door de gedachtegang van mijn moeder.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mijzelf te laten beïnvloeden door de gedachtegang van mijn moeder waardoor mijn eigen enthousiasme direct weg is.

Wanneer en als ik een gevoel van teleurstelling ervaar wanneer ik niet de gewenste reactie krijg, stop ik en adem. In plaats hiervan ontspan ik en ga ik in mijn adem om zo de negatieve energie kwijt te raken en opnieuw en helder richting kan bepalen in het gesprek.

Wanneer en als ik participeer in het hebben van een  verwachting van een bepaalde reactie die ik van mijn moeder wil hebben, stop ik en adem.

Ik realiseer mij dat ik zo schrik van mijn fysieke reactie dat ik niet in staat ben om mijzelf te corrigeren door in mijn adem te gaan waardoor de  negatieve energetische lading in mijn lichaam gehandhaafd blijft.

Wanneer en als ik mijzelf gewaar ben van mijn schrikreactie en hier in blijf hangen, stop ik en adem. In plaats hiervan duw ik mezelf door mijn schrikreactie heen om in mijn adem te gaan en de negatieve energie van het schrikken kwijt te raken om opnieuw richting te bepalen in het gesprek.

Ik stel mezelf ten doel om geen verwachtingen te hebben van reacties van mijn moeder wanneer ik ergens enthousiast over ben en dit met haar wil delen.

Ik stel mezelf ten doel om de invloed die mijn moeder heeft op mijn gemoedstoestand nader te onderzoeken in schrijven en op de realisaties hiervan zelfvergevingen en zelfcorrecties toe te passen.

 

 

 

 

Dag 99 vervolg deadline = activatie stresspersonage

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te participeren in de gedachte dat ik het allemaal niet meer aankan.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te participeren in de ervaring van zelfmedelijden en mijzelf hiermee te identificeren.

Waarom heb ik medelijden met mezelf? Omdat ik mezelf geen rust gun en alleen maar doorwerk om de deadline van de opdracht te kunnen halen. Ik mopper daarbij op de mode-academie die het normaal vindt dat er zulke strakke deadlines aan de opdrachten gegeven worden, “want dat is in het echt ook zo”.

Wanneer en als ik mezelf gewaar wordt van het hebben van zelfmedelijden, stop ik en adem. In plaats hiervan ontspan ik door in mijn adem te gaan.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben niet voldoende rust te nemen en door te werken aan opdrachten die een deadline hebben.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te participeren in gemopper op de mode-academie die het normaal vindt dat er zulke strakke deadlines aan de opdrachten gegeven worden omdat dat in het echt ook zo is.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te participeren in gedachten van het niet meer aan te kunnen en zelfmedelijden te hebben waardoor een stresspersonage geactiveerd wordt.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mij te laten leiden/lijden door dit stresspersonage.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mijzelf volledig te identificeren met dit stresspersonage.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te weten dat ik dit stresspersonage niet ben maar dat zij slechts een personage is die voortkomt uit gedachten die ik heb van zelfmedelijden en waarmee ik mijzelf identificeer.

Wanneer en als ik mezelf gewaar wordt van een dichtgeknepen keel omdat ik de gedachte heb dat ik het allemaal niet meer aankan, stop ik en adem. In plaats hiervan doe ik een ontspanningsoefening om weer in mijn adem te komen om zo de negatieve energie van stress kwijt te raken.

Wanneer en als ik mezelf gewaar wordt van een gefronst en gespannen gezicht, stop ik en adem. In plaats hiervan doe ik een ontspanningsoefening om zo de spanning op mijn spieren kwijt te raken.

Wanneer en als ik mezelf gewaar wordt van buikspieren die gespannen aanvoelen wanneer ik een deadline moet halen van een opdracht, stop ik en adem. In plaats hiervan doe ik een ontspanningsoefening of ga ik fysiek iets anders doen in huis om zo de spanning in mijn buik kwijt te kunnen raken en weer in mijn adem te gaan.

Wanneer en als ik mezelf gewaar wordt van het laten hangen van mijn hoofd en/omdat ik ernstig vermoeid ben, stop ik en adem. In plaats hiervan stop ik met het werken waar ik mee bezig ben en ga naar bed om een paar uur te rusten.

Ik realiseer mij dat ik kan besluiten om niet deel te nemen aan strakke deadlines omdat ik op een gezonde manier met mijn lichaam om wil gaan waarbij ik voldoende rust en ontspanning neem.

Ik realiseer mij dat ik verantwoordelijk ben voor het hebben van een goede relatie met mijn lichaam.

Ik stel mezelf ten doel om een gezonde relatie met mijn lichaam te hebben en te onderzoeken hoe ik mijn lichaam het beste kan ondersteunen door te onderzoeken hoeveel rust en ontspanning ik praktisch gezien nodig heb en welke voeding mijn lichaam ondersteunt.

Ik stel mezelf ten doel om werkomgevingen met stress en strakke deadlines te vermijden en te werken in omgevingen waarbij ik een goede balans heb tussen werk, ontspanning en rust.

 

Dag 98 deadline= activatie van stresspersonage

Ik heb les 4 afgerond van de DiP-pro die ik volg. De bijbehorende opdracht bleek meer tijd en aandacht van mij en mijn buddy te vragen. Ik merkte dat een personage geactiveerd werd die zich via interne conversaties liet zien. Het is een personage dat jammert, klaagt, vol zelfmedelijden en ongeduld zit en die het “allemaal niet meer aankan”. Fysiek voelde ik een dichtgeknepen keel , een gefronst en gespannen gezicht, buikspieren die zich spannen, het hoofd naar beneden laat hangen en ernstig vermoeid is.

Ik herinner mij dat dit personage ook geactiveerd werd tijdens mijn studiejaren aan de mode-academie. Ik reisde vijf dagen in de week van Zwolle naar Amsterdam en vice-versa en er waren dagen bij dat ik tot diep in de nacht met opdrachten bezig was, om vervolgens om 6:35 uur met de trein weer richting Amsterdam te vertrekken. In de meest hectische periodes waarin ik mezelf totaal overbelast had, stak dit personage de kop op.

Ik leefde in die tijd volledig in de mind en identificeerde mij dan ook met wat dit personage mij te vertellen had, ik had dus echt medelijden met mezelf en jammerde om al het werk wat ik moest verzetten, niet in staat om mezelf te ondersteunen door naar effectieve oplossingen te zorgen om meer rust en ruimte voor mezelf in te bouwen.

Ik realiseer mij dat ik dit personage niet meer nodig heb om mij te waarschuwen dat ik teveel doe en te weinig tijd aan mezelf besteed. Ik werk voldoende aan de Dip-pro lessen en in een tempo dat niet te langzaam en ook niet te snel gaat. Tijd om dit personage te laten gaan.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te participeren in interne conversaties waarbij ik een personage creëer die jammert en klaagt.

Ik realiseer mij dat dit personage wat jammert en klaagt, de kop op steekt wanneer ik te maken heb met veel werk waarin ik geen overzicht heb over hoeveel werk het is en of het lang of kort gaat duren maar waar ik wel met een deadline te maken heb dat het werk af moet zijn. Dit personage raakt dan in paniek en denkt dat het nooit gaat lukken en dat er te weinig tijd is.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te participeren in de gedachte dat ik de opdracht niet op tijd af kan maken omdat er te weinig tijd is en ik de opdracht wel graag op tijd af wil hebben omdat de volgende zich dan weer aandient waardoor ik in paniek raak en ongeduldig en gehaast te werk ga met als consequentie dat dit doorwerkt in mijn lichaam en ik zeer grote spanning ervaar in mijn buik.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te participeren in gedachten dat ik het niet ga redden, dat er geen tijd genoeg is voor de opdracht waardoor ik deelneem in interne conversaties die doorgaan tot ik de opdracht af heb.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben keer op keer in deze patronen te geraken wanneer ik weet dat een opdracht veel tijd vergt en het wel op een bepaalde datum af moet zijn.

Ik realiseer mij dat dit personage zich laat “zien” wanneer ik een opdracht moet doen die samenhangt met een deadline.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben een deadline te zien als een harde eis die consequenties heeft, namelijk dat ik mijn werk niet af heb en de volgende opdracht zich al aandient en ik dus faal in het om kunnen gaan met deadlines.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mezelf niet effectief te ondersteunen wanneer ik veel werk moet verrichten die binnen een bepaalde tijd gedaan moet zijn.

Wanneer en als ik mezelf gewaar ben van mijn deelname in gejammer en geklaag en dit fysiek ervaar door ernstige buikpijn, stop ik en adem. In plaats hiervan doe ik een ontspanningsoefening om zo de negatieve energetische lading kwijt te raken en helder in het moment te kunnen bepalen hoe ik effectief mijn tijd in kan delen waardoor ik ontspannen mijn werkzaamheden kan hervatten.

Ik stel mezelf ten doel om iedere week een planning te maken met daarin mijn werk, dagelijkse bezigheden, studie en ontspanningsmomenten. Op deze manier heb ik overzicht in wat en wanneer ik precies moet doen die week en kan ik ja of nee zeggen tegen zaken die tussendoor komen.

Ik ga in de volgende blog verder met zelfvergeving en zelfcorrecties.

Dag 97 vervolg op dag 96; de tablet

Nog even verder met mijn onderzoek naar geduld in het verhaal van de tablet. Sylvia nodigde mij uit om het startpunt te onderzoeken waarom ik een tablet wilde voor mijn dochter en welke emoties daar achter zaten. 

Voordat mijn dochter de tablet kreeg, deelden wij samen mijn laptop. Ik vond het een goed idee om een tablet aan te schaffen want we hebben geen televisie en delen samen tijd achter de computer. Dit delen werkte tot op zekere hoogte totdat mijn dochter er spelletjes op ging doen, samen met vrienden. Ik legde mijn dochter uit dat wanneer ze spelletjes wilde spelen, ze dat beter op een tablet kon doen met touchscreen omdat er door het fanatieke gedruk op de toetsen, er al 1 af was gebroken. Voor mij reden om haar geen spelletjes te laten doen totdat de tablet er zou zijn.  Ze is er voor gaan sparen en met hulp van opa en oma heeft ze er een voor haar verjaardag kunnen kopen.

Ik keek uit naar de tablet omdat het prettig is dat we allebei een eigen computer hebben en ik mij geen zorgen hoef te maken dat er nog meer knopjes van mijn toetsenbord af worden gespeeld. En we hoeven niet meer op elkaar te wachten wanneer een van ons de computer nodig heeft. Ik was blij voor mijn dochter toen zij haar tablet kreeg en teleurgesteld dat wij hem bijna direct weer moesten terugsturen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te participeren in de gedachte dat ik nu eindelijk de computer voor mezelf heb en dat ook mijn dochter nu zelf de beschikking heeft over haar eigen computer. 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben teleurstelling te ervaren nu ik de tablet terug moet sturen vanwege mankementen omdat ik nu wederom de computer moet delen en ik weer nee tegen mijn dochter moet zeggen wanneer ze spelletjes wil spelen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te participeren in de verwachting dat de tablet het moet doen en nu dat niet zo blijkt te zijn, ik dat niet kan hebben; the shit hits the fan in mijn mind.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben nu mijn gedachte “dat de tablet het moet doen”, niet overeenkomt met de werkelijkheid, ik in mijn mind een emotie van frustratie en ongeduld creëer waardoor ik mijn lichaam belast met een negatieve energetische lading. Mijn lichaam spant zich, ik verhef mijn stem, de energie hoopt zich op in mijn lichaam en ik richt die energie op de tablet en mijn dochter.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te participeren in de mind door mij te laten leiden door mijn gedachten die verwachtingen scheppen en later ongeduld en frustratie creëren waardoor ik mijn lichaam fysiek belast met negatieve energie.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben deel te nemen in de mind, in de negatieve emotie van frustratie en ongeduld en mezelf hierdoor te laten leiden waardoor mijn dochter de consequentie ervaart in de vorm van de tablet die naar haar toegesmeten wordt en haar arm raakt.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mezelf niet direct te ondersteunen bij het gewaarworden van mijn deelname in de negatieve emotie door in mijn adem te gaan om zo de energie kwijt  te raken.

Ik realiseer mij dat ik heel duidelijk weerstand voel om mezelf uit de negatieve emotie te halen wanneer ik haar gewaar ben.

Waarom voel ik weerstand om direct bij gewaarwording van mijn negatieve emotie dit te stoppen? Omdat ik verslaafd ben aan het hebben van de energetische ervaring die inherent is aan de emotie en ik dan geen verantwoordelijkheid hoef te nemen om van richting te veranderen die het beste is voor iedereen. Door aan de energetische ervaring vast te houden dien ik het belang van de mind om voort te kunnen bestaan.

Wanneer en als ik mezelf gewaar ben van het vast willen houden van emoties die energetisch negatief geladen zijn, stop ik en adem.

Ik stel mezelf ten doel wanneer ik verwachtingen heb van een aankoop en die verwachting wordt niet waargemaakt doordat de aankoop niet naar behoren werkt, ik rustig en in mijn adem blijf om zo helder te kunnen zien hoe ik de situatie oplos.

Ik stel mezelf ten doel wanneer ik mezelf gewaar ben van mijn weerstand om de negatieve energetische lading in mijn lichaam te stoppen, mijzelf door de weerstand heen te duwen door in mijn adem te gaan om zo de negatieve energie kwijt te raken en helder in het moment te kunnen zien en richting te bepalen die het beste is voor iedereen.

 

 

 

Dag 96 Mijn geduld is op

Mijn dochter heeft een tablet voor haar verjaardag gekregen die gelijk al mankementen vertoonde. We hebben de tablet voor een reparatie teruggestuurd en een aantal weken moeten wachten voordat we een nieuwe kregen.

Ik stoorde mij direct al aan het feit dat de tablet mankementen vertoonde en de vreugde van mijn dochter om haar verjaardagscadeau van korte duur was.

Ik irriteerde mij ook aan de tijdsduur van enkele weken dat we moesten wachten op de nieuwe tablet. Die kwam uiteindelijk vorige week vrijdag en mijn dochter en ik hebben opnieuw van alles moeten installeren. Vervolgens blijkt dat we op geen enkele site kunnen komen vanwege een of ander beveiligingscertificaat die we niet lijken te hebben.

Ik mail de verkoper en krijg als oplossing terug dat we een back-up moeten maken en de fabrieksinstellingen moeten herstellen. Dit doe ik en vervolgens blijkt dat mijn dochter alles opnieuw, dus voor de derde keer, moet downloaden en installeren en dat gaat ook nog eens mis waardoor ze begint te huilen. Ik constateer dat het hele installatiegebeuren vast is gelopen en de tablet niet meer in beweging te krijgen is. Dit is mij teveel ellende met de tablet en het gehuil en ongeduld van mijn dochter is genoeg voor mij om het tablet in haar richting te gooien waarbij de tablet haar arm raakt en zij nog harder begint te huilen.

Ik ben mij onmiddelijk gewaar van mijn plots opkomende woede die getriggerd wordt door mijn eigen ongeduld die zich manifesteert na alle toestanden. Erin zit ook het verlangen om haar blijdschap te zien met de tablet.

Hierop mijn zelfvergevingen en zelfcorrecties.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mij te storen aan het feit dat de tablet direct al mankementen vertoond.

Waarom stoor ik mij? Omdat ik verwacht dat wanneer ik een nieuwe tablet krijg, omdat de eerste niet goed werkte, dat de nieuwe tablet wel werkt.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te participeren in de gedachte dat een nieuwe tablet direct zou moeten werken.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mij te irriteren aan het feit dat het enkele weken duurt voordat mijn dochter een nieuwe tablet krijgt.

Waarom irriteer ik mij aan de tijdsduur? Omdat ik direct na mijn eerste klacht te horen krijg dat ik een nieuwe tablet zou krijgen en ik niet snap waarom er 4 weken over heen moet gaan voordat de nieuwe tablet er daadwerkelijk is.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te participeren in de gedachten dat een nieuwe tablet ook direct geleverd moet worden. Nb. op de pakbon van de nieuwe tablet bood het bedrijf zijn excuses aan voor de lange leveringstijd omdat het bedrijf tussendoor verhuisd is.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te participeren in de gedachte dat “dit mij teveel ellende is” waardoor ik getriggerd wordt om woedend te worden en het tablet weg te smijten.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te participeren in de gedachte “dat dit mij teveel ellende is” en ik mij door deze gedachten laat leiden waardoor ik een negatieve emotie van woede creëer in mijn lichaam. Mijn lichaam spant zich,ik voel een golf van negatieve energie door mijn lichaam heen golven, ik verhef mijn stem en zeg dat ik er geen zin meer in heb en gooi de tablet richting mijn dochter.

Ik realiseer mij dat ik doelbewust het tablet in haar richting gooi, mij niet realiserend wat de consequenties zijn. Ik baal er flink van wanneer ik merk dat de tablet haar geraakt heeft ondanks dat ik doelbewust in haar richting gooide. Ook hierna voel ik de negatieve energetische lading in mijn lijf rondgaan en zeg tegen haar dat ik even weg moet. Ik loop naar boven en ga in mijn adem zitten om zo de negatieve energetische lading kwijt te raken en om zo helder in het moment mijn reactie te kunnen onderzoeken. Ik leg haar kort uit wat er gebeurt is en bied mijn excuses aan, mij direct realiserend dat ik dit punt van ongeduld direct moet onderzoeken en corrigeren, wil het niet nog een keer gebeuren.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mijzelf niet te ondersteunen door in mijn adem te gaan wanneer ik woede ervaar als negatieve energetische lading in mijn lichaam met de consequentie dat ik het tablet richting mijn dochter gooi.

Ik realiseer mij dat door te denken dat “dit mij teveel ellende is”, ik participeer in de gedachte dat ik deze ellende niet verdien en dat ik er ook geen zin in heb.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te participeren in de gedachte dat ik deze ellende niet verdien en dat ik er ook geen zin in heb. Deze gedachte komt voort uit het geen geduld meer op kunnen brengen om weer te moeten mailen met het bedrijf om wederom naar een oplossing te zoeken en weer de teleurstelling bij mijn dochter te zien.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik geen geduld meer heb om weer te moeten mailen met het bedrijf om weer naar een oplossing te moeten zoeken.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat mijn dochter niet weer teleurgesteld mag worden en dat ik daar niet meer tegen kan.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te participeren in de gedachte mijn dochter blij te willen zien met haar tablet waardoor deze gedachten zich omzetten in een positief gevoel van verlangen welke energetisch doorwerkt in mijn lichaam.

Wanneer en als ik mij gewaar ben van woede wanneer mijn geduld op is, stop ik en adem. Ik ondersteun mezelf door fysiek iets te gaan doen, hetzij in huis of een ontspanningsoefening om zo de negatieve energie van woede kwijt te raken en weer helder in het moment te kunnen staan.

Ik stel mezelf ten doel om mijn gedachten ten aanzien van geduld te onderzoeken en op de realisaties hiervan zelfvergeving en zelfcorrecties toe te passen.

Ik stel mezelf ten doel om hetgeen vandaag gebeurde met mijn gedachten over de tablet, uit te leggen aan mijn dochter, op haar niveau,  zodat ook zij ziet hoe gedachten emoties veroorzaken en ons lichaam belasten.

In mijn volgende blog zal ik het punt “geduld” verder onderzoeken.

Dag 95 the death of Bernard Poolman

I also read the email Sunday 11th of august on the sudden death of Bernard Poolman. “Then thats it” was the first thing I thought, as a complete acceptance of his death.

I have not personally known Bernard and I did not have the need to get to know him. This is because from the start of my 7-year journey to life in 2012, I have felt a tremendous support from the group Destonians. They offered me the tools to work with as writing, self-forgiveness and self-corrective application, given by Bernard, for walking the same 7-year journey to life. That was and still is sufficient.

What I also see is that everyone in the Group Destonians is walking through difficult points to give birth to Life and that the group stands because of the work Bernard has done for us.

I became sad because I felt the sorrow in the group for his death. Many Destonians have written about their experience with Bernard and I see the enormous impact he had on those who have met him in person, and that this meeting has changed their lives. I can not imagine how large the grief must be for those who have lived together closely with him …

I am grateful for his work here on Earth and will do the work, together with the other Destonians, that must be done until we are who we really can be.

Dag 94 zelfontplooiing

 

Ik ben in mijn leven op een punt gekomen dat ik op een constructieve manier mijzelf wil ontplooien. Tot aan het begin van mijn 7-jarige reis naar leven heb ik dit op destructieve wijze gedaan omdat ik niet op goede voet stond met mezelf en ook niet over de instrumenten beschikte om dat wel te doen. Nu ik mijn pijnpunten aanpak ontstaat er meer balans om op constructieve wijze richting te geven aan zelfexpressie. 

Zelfexpressie houdt voor mij in dat ik mezelf laat zien in creativiteit, relaties en werk. Op die manier kan ik zien wie ik ben.

Teveel heb ik in het verleden mijzelf laten zien op destructieve wijze, dat wil zeggen dat ik mezelf niet wist te ondersteunen in creativiteit, werk en relaties. Laat staan dat ik wist hoe ik een ander moest steunen in zijn of haar leven.

Ik ben nu 42 en pak deze destructie op constructieve wijze aan, lol. Ik vind het geweldig om te zien en ervaren hoe ik, dankzij mijn 7-jarige reis richting kan bepalen in hetgeen ik wil ontplooien. In deze blog kijk ik naar mijn creativiteit; ik tekende als kind graag en veel en heb dit via opleidingen kunnen ontwikkelen. Die ontwikkeling stopte toen ik fulltime ging werken en er niets van mijn creativiteit gevraagd werd in het werk dat ik deed. Ik had het beleid van het bedrijf uit te voeren en that’s it. Moet ik wel bij zeggen dat ik jarenlang heb gesolliciteerd op diverse creatieve functies en  waar ik er niet in slaagde om binnen te komen. Bij mijn eerste sollicitatie, die veelbelovend leek, werd er gezegd “dat ik te creatief was”. Ik was erg teleurgesteld. Voor mezelf beginnen was ook geen optie want ik stond daar toendertijd niet stevig voor in de (mode)schoenen en ik had geen netwerk in die branche wat erg belangrijk is.

Door de jaren heen hebben veel mensen mij gewezen op mijn tekentalent en zij zagen het, alleen ik moest het nog zien. Ik weet nu dat 100 mensen tegen mij kunnen zeggen dat ik iets kan wat een ander niet kan, maar als ik het zelf niet zie, gebeurt er niets met dat talent. En zo is het gegaan, het tekenen heb ik aan de kant geschoven, jarenlang.

Ik merk dat nu ik dit schrijf, ik erg emotioneel wordt van het feit dat ik mezelf niet heb kunnen steunen in mijn talent om het daadwerkelijk verder te ontwikkelen op professionele wijze, dus er mijn dagelijks werk van heb kunnen maken. Ik heb het nodig gehad om mezelf eerst in balans te laten zijn waardoor ik steviger sta in het richting bepalen van mijn vaardigheden en talenten. Ik voel mij op mijn gemak met tekenen en schilderen, dat is wat een talent in zich houdt voor mij; gemak in het uitvoeren ervan. Dat wil niet zeggen dat het ontwikkelen van mijn talent gepaard ging met gemak! Oefenen, oefenen, oefenen en kritiek incasseren die dikwijls ten goede kwam aan mijn ontwikkeling en dan vervolgens de complimenten niet kunnen incasseren vanwege mijn lage eigenwaarde.

Ik ben nu zover dat ik mezelf niet meer in de weg wil staan door destructieve gedachten en stel mezelf ten doel om mijzelf te laten zien in mijn creativiteit en plan daarom wekelijks tijd in om te tekenen en schilderen. 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mijzelf op destructieve wijze te laten zien in werk, relaties en creativiteit.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mijn tekenen en schilderen te laten voor wat het is en mij te voegen in werk wat bepaald en uitgevoerd moet worden door het beleid van anderen in het bedrijf en waar weinig tot niets van mijn creativiteit gevraagd wordt.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben jarenlang niet te tekenen en schilderen waardoor ik mezelf niet heb kunnen zien in mijn creativiteit.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik niet iets kan wat een ander niet kan.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben alle vingerwijzingen van mensen naar mijn tekentalent te negeren omdat ik niet wil zien dat ik gelukkig ben wanneer ik teken en schilder.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te participeren in de gedachte dat ik niet gelukkig mag zijn door dagelijks te tekenen en schilderen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te participeren in de gedachte dat werken voor mijn geld gepaard gaat met iets wat niet leuk is om te doen en het alleen maar moet om geld te verdienen om in leven te kunnen zijn.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te participeren in de gedachte dat ik met tekenen en schilderen mijzelf geen maandinkomen kan verschaffen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben emotioneel te worden, spijt te hebben van het feit dat ik jarenlang niet voor mezelf en mijn talent heb gekozen en in plaats hiervan gedaan heb waarvan ik dacht dat de maatschappij van mij verlangde.

Ik realiseer mij dat mijn gedachte om te doen wat de maatschappij verlangt, een gedachte van mijzelf is en dat ik dus tegen mezelf zit te kletsen in mijn hoofd/mind en dus niet zie wat er werkelijk is.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te participeren in mijn gedachte dat ik denk te weten wat de maatschappij van mij verlangt en dat ik mij heb laten leiden door mijn mind.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben geschockeerd en teleurgesteld te zijn bij mijn eerste sollicitatie bij het horen van de woorden “je bent te creatief”, en ik in deze woorden een afwijzing van mijzelf hoor. 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik afgewezen wordt om wie ik ben. 

Ik realiseer mij dat doordat ik mij conformeer aan mijn gedachten, ik dit projecteer op de organisaties waar ik voor werk. Ik vraag niets van mijn eigen creativiteit en zie dit terug in de bedrijven waar ik voor werk.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mijn conformiteit aan mijn eigen gedachten over conformiteit te projecteren op de organisaties waar ik voor werk.

Ik stel mezelf ten doel om mijn zelfontplooiing in creativiteit, werk en relaties, verder te onderzoeken in schrijven en op de realisaties hiervan zelfvergeving en correcties toe te passen.

Ik stel mezelf ten doel om wekelijks tijd in te plannen om zo effectief mogelijk te kunnen schilderen en tekenen.

Ik stel mezelf ten doel om te onderzoeken hoe ik op professionele wijze kan tekenen en schilderen en er voldoende geld mee verdien om fatsoenlijk te kunnen leven.

Ik realiseer mij dat een gegarandeerd leefbaar inkomen mij ondersteunt in het dagelijks kunnen tekenen en schilderen.

 

 

Dag 93 apathie

apa·thie (de; v) 1psychische ongevoeligheid; onverschilligheid, lusteloosheid. Bron: Van Dale

 Apathie is het gebrek aan emotiemotivatie of enthousiasme. Apathie kan voorkomen bij verschillende psychische stoornissen zoals anorexia nervosaautisme en depressies of bij uitputtingsverschijnselen, dementie en frontaal syndroom.

Apathie is een psychologische term voor een vorm van ziekelijke onverschilligheid, wanneer een persoon niet de kracht op kan brengen te reageren op zijn emotionelesociale en zijn geestelijkleven.

Apathie kan ook een uiting zijn van een gebrek aan (zelf-)vertrouwen en/of berusting, waardoor een bepaalde actie die theoretisch effect zou kunnen/moeten hebben niet (meer) wordt ondernomen. Dat kan terecht zijn. Als iemand (persoon, organisatie …) niet adequaat reageert op de wensen van zijn “doelgroep” (partner, cliënteel, burgers, … ) dan kan er bij die doelgroep apathie ontstaan, in dergelijk geval een te verwachten reactie. De oplossing moet dan niet in de eerste plaats bij de apathisch reagerende doelgroep worden gezocht, maar bij de organisatie die de apathie opwekt en het vertrouwen moet herstellen. Bron: wikipedia

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben apathisch te zijn voor het leed wat zich voltrekt in de wereld.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te participeren in de gedachte dat er niets hoeft te veranderen in de wereld want alles is goed zoals het is. Alsof er een groter plan is wat zich aan het voltrekken is. Ik realiseer mij dat deze gedachte mijn apathische toestand in stand houd.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben zelf comfortabel te leven, mij gewaar te zijn van het leed in de wereld en vervolgens niets of weinig doe om verandering in gang te zetten.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te participeren in de gedachte dat het weinige dat ik doe ook daadwerkelijk verschil maakt, terwijl ik tegelijkertijd zie dat de shit in de wereld verergert. 

Ik realiseer mij dat ik de wereld kan veranderen door mijn denken te veranderen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mijn denken niet te willen veranderen om zo mezelf niet wakker te hoeven schudden uit mijn comfortabele slaap.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te participeren in de gedachte dat constistent denken heeeeeel moeilijk is en heel hard werken is en dat ik dat vast niet kan.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben onverschillig te reageren op andermans leed, eigen schuld dikke bult. Ik realiseer mij dat wanneer ik de term “eigen schuld, dikke bult” gebruik, ik een oordeel vel zonder de situatie waarover ik oordeel te onderzoeken.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien dat niemand schuld heeft of schuldig is. In plaats hiervan is iedereen verantwoordelijk voor zichzelf en dus de ander.

Ik realiseer mij dat onverschilligheid ten opzichte van het leed van een ander zelfbescherming is van de mind om zich afgescheiden te houden van anderen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mij afgescheiden van anderen te houden door mij te laten leiden door de mind om zo mijn eigen comfortabele voortbestaan te verzekeren.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben jarenlang gewaar te zijn van leed in de wereld en net doe alsof ik niets zie, niets hoor en ook zwijg. Laat staan dat ik iets verander aan het leed in de wereld.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben gewaar te zijn van het leed in de wereld en niet te zien dat het mijn verantwoordelijkheid is om hier verandering in aan te brengen.

Ik realiseer mij dat niemand anders dan ik verantwoording draag om mijn eigen apathische toestand een halt toe te roepen en te zien wat er werkelijk gebeurt.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te participeren in de gedachten dat “het allemaal wel meevalt’ en dat “het allemaal wel goed komt” en  “ik ben ook maar een mens”.  Rechtvaardigingen die gebaseerd zijn op ingebeeld denken, niet op de realiteit, en dus een mindfuck zijn om in mijn apathische toestand te blijven zitten/de mind te laten voortbestaan.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben jarenlang in een apathische toestand te zitten waarin motivatie en enthousiasme om deel te nemen aan dit leven niet aanwezig zijn.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mij niet te realiseren dat wanneer ik in mijn apathische toestand blijf zitten, ik anderen hier ook in laat zitten. 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben door jarenlang in mijn apathie te blijven hangen, ik werkelijk leven niet zie, niet ondersteun, niet leef.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien dat leven is wat het beste is voor iedereen, zekerheid, veiligheid, ontplooiing.

Wanneer en als ik mezelf gewaar ben van onverschilligheid naar mezelf, anderen, dieren, de aarde, stop ik en adem. Ik realiseer mij dat onverschilligheid een manier van denken/handelen/spreken is van het  niet respecteren van leven.

Ik stel mezelf ten doel om iedere uiting van apathie in mezelf te onderzoeken en in schrijven via zelfvergeving te corrigeren naar wat het beste is voor iedereen.

 

Dag 92 de dood van Bernard Poolman

Ook ik las het mailtje zondag over de plotselinge dood van Bernard Poolman. “Dan is dat het” was het eerste wat ik dacht, een volkomen aanvaarding van zijn dood.

Ik heb Bernard niet persoonlijk gekend en ik heb ook niet de behoefte gehad om hem te leren kennen. Dit komt omdat ik vanaf de start van mijn zeven-jarige reis naar leven in 2012 mij enorm gesteund voelde door de groep Destonians en zij mij de instrumenten aanboden, gegeven door Bernard, om dezelfde reis naar Leven te gaan. Dat was en is voldoende.

Wat ik ook zie in de groep Destonians is dat iedereen Leven doorgang laat vinden dwars door de hel heen, dat de groep staat door het werk wat Bernard voor ons heeft gedaan.

Ik werd verdrietig omdat ik het verdriet in de groep voelde om zijn dood. Veel Destonians hebben over hun ervaring met Bernard geschreven en ik zie welke enorme impact hij had op hen die hem persoonlijk hebben ontmoet, en dat deze ontmoeting hun leven heeft veranderd. Ik kan mij daarom ook niet voorstellen hoe groot het verdriet is van hen die nauw met hem hebben samengeleefd…

Ik ben dankbaar voor zijn werk hier op aarde en zal samen met de andere Destonians het werk verrichten wat gedaan moet worden totdat we zijn wie we werkelijk zijn. 

 

Dag 91 vechten of vluchten in conflictsituaties

Ik ben voor mijn Dip-pro cursus mijn angsten en weerstanden aan het uitschrijven. Ik realiseer mij dat ik jarenlang nooit effectief met conflicten om wist te gaan omdat ik dat nergens heb geleerd. Thuis niet, op school niet en zeker niet op mijn werk.

Omdat ik er niet mee om wist te gaan konden conflicten escaleren. Hierna was ik bezig met het bestrijden van het conflict zonder de oorzaak van het conflict te achterhalen. Achter de feiten aanlopen, symptoombestrijding heet dat.

Ik gebruikte twee manieren om met conflicten om te gaan; vechten of vluchten. Daarvoor mijn zelfvergevingen zodat ik vechten en vluchten los kan laten en opnieuw richting aan kan geven in situaties waarin een conflict zou kunnen ontstaan.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben jarenlang in conflictsituaties te vechten of vluchten en niet te weten hoe ik conflicten kan voorkomen.

Waarom vecht of vlucht ik voor conflictsituaties? Omdat ik geen idee heb hoe ik ze kan voorkomen en ook niet weet hoe ik ze effectief in het belang van iedereen op kan lossen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben geen idee te hebben hoe ik een conflict op moet lossen en dit niet te onderzoeken zodat ik al jarenlang in conflictsituaties terecht kom.

Ik realiseer mij dat een conflict in realiteit gelijk is aan conflicten in mijn mind, namelijk dat ik mezelf verloochen door niet zelfoprecht te zijn en mij laat leiden door mijn mind waardoor een conflictsituatie kan ontstaan. Vluchten en vechten zijn technieken van de mind die de energie van vechten en vluchten nodig heeft om zich te kunnen voortbewegen. Het is dus altijd in eigen belang.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mijzelf te verloochenen door mezelf te laten leiden door de mind en ik dus niet zelfoprecht ben waardoor een conflictsituatie kan ontstaan.

Ik realiseer mij dat wanneer ik zelfoprecht ben, ik dat ook ben naar anderen en in het belang van mezelf als iedereen richting aan kan geven.

Wanneer en als ik mezelf zie vluchten of vechten in de mind en mij hierdoor laat leiden, stop ik en adem.

Wanneer en als ik mezelf gewaar ben van mijn angst voor conflictsituaties, stop ik en adem.

Ik stel mezelf ten doel om conflicten te voorkomen door zelfoprecht te zijn en negatieve gedachten die conflict veroorzaken te stoppen door in mijn adem te gaan om zo helder te situatie te bekijken en vanuit het startpunt; wat is het beste voor allemaal? richting aan de situatie kan geven.