Dag 88 ik vind mezelf 40 euro per uur waard…AU!

X legde mij haar ondernemersplan voor. Het is duidelijk dat dit hele plan haar eigenheid representeert. In de presentatie van het plan vertelt ze ook dat ze zichzelf €45 euro per uur waard vindt….BOEM, die komt binnen bij mij. Binnen een paar seconden ervaar ik gevoelens van woede, verdriet, spanning in mijn lijf. Ik hoor niet meer wat ze verder vertelt en sta even stil bij wat mij zo enorm raakt.

Even later krijg ik de kans om te vertellen wat er zo hard binnenkomt bij mij en zeg ik tegen X dat het mij raakt dat zij haar waarde uitdrukt in geld.

Ik realiseer mij dat ik nog niet klaar ben met het hoofdstuk geld omdat het mij nog triggert in emoties en gevoelens.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben niet verder te kunnen luisteren naar het plan van X omdat ik geheel in beslag wordt genomen door de emoties en gevoelens van woede, verdriet en spanning die ik in mijn lijf ervaar.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben bij het horen van de zin “ik vind mezelf 40 euro per uur waard” woede, verdriet en spanning te ervaren in mijn lichaam.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben getriggerd te worden door de associatie van de woorden “waarde”, “mens” en “geld” in emoties en gevoelens van woede, verdriet en spanning waarmee ik mijn lichaam fysiek belast.

Ik realiseer mij dat de mind zich laat uitdrukken in geld, heb je weinig of geen geld, dan ben je van minder waarde. Heb je veel geld dan ben je van veel waarde.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te participeren in de gedachte dat leven zich uitdrukt in geld en daar waarde aan toe te kennen en daardoor gevoelens en emoties van woede, verdriet en spanning creëer in mijn lichaam.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te participeren in de gedachte dat ik van weinig waarde ben nu ik weinig geld heb en wanneer ik veel geld zou hebben ik van veel grotere waarde ben en meer recht op leven heb.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te participeren in de gedachte dat ik (meer) geld moet hebben om van meer waarde te zijn in de wereld en daardoor meer recht/toegang tot leven heb.

Ik stel mezelf ten doel om welke reactie dan ook die ik heb op geld, zal onderzoeken en uitschrijven in een blog via zelfvergeving en correcties.

Dag 87 dierenleed…negeren omdat ik er niet tegen kan

Ik word regelmatig geconfronteerd met dierenleed. De meest walgelijke martelingen krijg ik onder ogen. De film Earthlings heb ik na een half uur niet verder kunnen kijken omdat ik volledig overmand werd door intens verdriet en machteloosheid. Het lijden van dieren is mijn lijden.

Ik zie het lijden van dieren in mijn omgeving en via social media. Soms merk ik dat ik de berichten over dierenleed niet bekijk omdat het mij teveel wordt om ernaar te kijken. Daarvoor mijn zelfvergevingen en correcties.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mijn ogen af en toe te sluiten voor het verschrikkelijke leed dat dieren wordt aangedaan omdat ik er op dat moment niet tegen kan.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben overmand te worden door verdriet, schaamte en misselijkheid wanneer ik geconfronteerd wordt met dierenleed en mezelf eerst moet kalmeren.

Wanneer ik in mijn directe omgeving geconfronteerd wordt met dieren in te kleine hokken zeg ik hier iets van en geef aan wat het dier werkelijk nodig heeft. Hierop wordt dan bevestigend gereageerd maar dit wordt niet omgezet in een daadwerkelijke leefverbetering voor het dier.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mij machteloos te voelen omdat ik iets aangeef bij de eigenaar van een dier en die daar vervolgens niets mee doet.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te walgen van mensen die hun eigenbelang voorop stellen en in totale onwetendheid dieren in te kleine hokken stoppen en helemaal niet onderzoeken wat het beste is voor hun dier en daar naar handelen door het dier te geven wat het nodig heeft.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben op bezoek te gaan bij deze mensen en steeds alleen dat dier te kunnen zien wat leeft in een te klein hok mij realiserend dat het daar jarenlang moet vertoeven en ik weer overmand wordt door verdriet. Wanneer ik er weer iets over zeg merk ik dat niemand de verantwoordelijkheid wil nemen om daadwerkelijk iets te doen en dat maakt mij machteloos.

Wanneer en als ik mezelf gewaar wordt van het negeren van dierenleed omdat ik er zoveel verdriet van heb, stop ik en adem. Ik realiseer mij dat het eigenbelang is om dierenleed te negeren om niet overstuur te raken van het aangedane leed. Er verandert niets als ik wegkijk.

Ik realiseer mij dat dieren niet langer ondergeschikt zijn aan de mens en ons niet hoeven te dienen. Zij hebben recht op een leefomgeving waarin zij veilig zijn. Zij hebben recht op een goede verzorging en onderdak. Het is de verantwoordelijkheid van de mens om hier voor te zorgen.

Ik stel mezelf ten doel om ten alle tijden een stem te zijn voor dieren die leed wordt aangedaan. 

Ik stel mezelf ten doel om te gaan staan voor Leven voor iedereen, dus ook voor dieren omdat zij gelijk zijn aan mij.

 

 

Dag 86 uit het systeem willen stappen

Een aantal jaren geleden wist ik dat ik mijn leven moest veranderen, ik had geen keus meer omdat ik zag dat ik mezelf de vernieling in hielp. Ziekte, relaties die keer op keer fout afliepen, conflicten op het werk en binnen de familie en alleenstaand ouderschap.

Ik moest uit de “rat-race” zien te komen, ik wist dat ik gevangen zat in het systeem dat door en door giftig was voor mij.  Uit het systeem stappen was de enige optie die ik nog had en begon er tegen te vechten en op de vlucht te slaan. Deze tactieken waren de enige die ik kende. Ik zette mij af tegen bedrijven, instanties, familie en vrienden die nog in het systeem zaten en wilde er letterlijk van wegvluchten.

Ik wilde mij aansluiten bij gelijkgestemden, zelfvoorzienend leven en had contact opgenomen met een zelfvoorzienende leefgemeenschap in Italië. Ik en mijn dochter waren welkom maar onze hond niet wat voor mij reden was om de stap niet te nemen. Ik ging verder op mijn zoektocht en vond leefgemeenschappen in Nederland en zelfs een centraal wonen groep in oprichting in mijn huidige woonplaats waar ik mij bij heb aangesloten.

Op mijn vlucht van het systeem ging ik mij verdiepen in mensen die zonder geld leven en sloot ik mij aan bij de LETS-kring in mijn regio om zo het systeem te kunnen omzeilen en begon ik met een weggeefdoos in mijn huiskamer.

In 2012 kwam ik in aanraking met de site van Desteni en heb ik veel antwoorden kunnen vinden op vragen die ik had en waar ik helderheid over wilde hebben. Het was door deze informatie dat ik mij realiseerde dat ik niet uit het systeem kon stappen omdat ik die zelf gecreëerd had. Het vluchtten en vechten had geen zin meer, it was in my face. Ik ben er zelf verantwoordelijk voor om ongedaan te maken wat ik gecreëerd heb en om die reden moet ik het rotte systeem weer in om het van binnenuit te veranderen.

Ik wilde de meest effectieve weg lopen om mijn eigen shit op te ruimen en om die reden ben ik mijn zeven jarige reis begonnen. Via zelfvergeving en correcties stop ik oeroude patronen en overtuigingen totdat ik als Zelf besta en Leef.

Quite a journey!

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik los sta van het systeem.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik tegen het systeem moet vechten of dat ik ervan weg moet vluchtten.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben maar twee technieken te kennen om mij te denken te ontdoen van het systeem; vechten of vluchtten.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben het systeem te willen omzeilen door te zoeken naar manieren om te leven zonder geld of in ruilsystemen te stappen terwijl het systeem onveranderd blijft en blijft bestaan.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mijn verantwoordelijkheid niet te zien voor het door mij gecreëerde systeem.

Ik stel mezelf ten doel om volledig mijn verantwoordelijkheid te nemen voor het veranderen van binnenuit van dit systeem om het op die manier uiteindelijk te laten verdwijnen tot ik besta als Leven als Zelf.

 

 

 

Dag 85 reality kicks in….heimwee naar Italië

 

SAMSUNG DIGITAL CAMERA

We zijn inmiddels terug van vakantie en ik merk dat ik moet omschakelen. Dat wil zeggen; in gedachten ben ik nog vaak in de bergen van Toscane terwijl ik gewoon thuis zit. Het is fijn om weer thuis te zijn, de tuin staat in volle bloei en we hebben poes Vlos weer om ons heen. De post is geopend, de administratie bijgewerkt en volgende week ga ik weer aan het werk. Ik mis de bergen en het uitzicht van Pentolina en het samenzijn met mijn familie.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben in mijn gedachten nog op vakantie te zijn terwijl ik thuis in Nederland zit.  Door deze gedachten te hebben creëer ik heimwee naar de mooie en fijne momenten daar. Ik voel me verdrietig, ben emotioneel en voel een dikke keel en iets gespannenheid in mijn lichaam.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben heimwee te creëren door de gedachten aan de mooie en fijne momenten die ik heb gekend in Italië waardoor ik emotioneel wordt en hierdoor mijn lichaam fysiek belast met een dikke keel en gespannenheid.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mijn lichaam te belasten door mijn gedachten aan de mooie en fijne momenten in Italië.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken in polariteiten; in Italië is het mooier en rustiger leven temidden van bergen en bossen. In Nederland ben ik omgeven door het lawaai van het verkeer en moet ik een eindje reizen om in de natuur te kunnen zijn.

Ik realiseer mij door in polariteiten negatief en positief te denken, ik niet HIER ben in het moment.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben teleurgesteld te zijn in mezelf omdat ik zoveel in de mind zit en mij daardoor laat leiden tot ik mij ervan bewust ben en van richting verander door in de tuin te gaan werken en pas dan in het moment ben.

Ik realiseer mij dat ik ook in Nederland het gezelschap van mijn familie op kan zoeken en ook hier in de buurt in de natuur kan zijn.

Ik stel mezelf ten doel om wanneer ik gedachten heb die mij leiden naar de vakantie in Italië in mijn adem te gaan en daarbij een fysieke handeling uitvoer. Ik kan in de tuin gaan werken of iets in huis gaan doen, op die manier ga ik uit mijn mind en raak ik de negatieve energetische lading in mijn lichaam kwijt.

dag 84 ik heb een hekel aan passiviteit

 

Recent werd ik mij gewaar van mijn weerstand tegen mensen die passief zijn. Ik wil ze van mij af duwen. Ik erger mij aan; 

– het niet zelf initiatief durven nemen, in plaats hiervan wachten tot een ander het voortouw neemt om zichzelf in beweging te krijgen.

– het gebruiken van anderen om zelf iets (gedaan) te krijgen. 
– zich laten leiden door anderen
Ik realiseer mij dat mijn weerstand tegen passiviteit in mensen, weerstand is tegen passiviteit die zich in mijzelf bevindt.
Als jong meisje had ik altijd zin in snoep. Thuis kreeg ik echter niet veel dus probeerde ik andere wegen te bewandelen om daar aan te komen. Ik vroeg aan een buurmeisje of zij aan haar ouders om een snoepje voor ons wilde vragen. Dit lukte enkele malen totdat haar vader erachter kwam dat ik zijn dochter aanspoorde om snoep te vragen. Hij maakte mij op een vriendelijke manier duidelijk dat wij niet meer om snoep mochten vragen. Ik was hevig gechoqueerd dat mijn trucje was ontmaskerd en dat hij wist dat ik erachter zat.
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben een hekel te hebben aan passiviteit in mezelf.
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben passiviteit in mezelf van mij af te willen duwen.
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken anderen nodig te hebben om iets gedaan te krijgen.
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben als jong meisje anderen te manipuleren om snoep te kunnen krijgen.
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben pas iets te ondernemen wanneer een ander het voortouw neemt.
Waarom stel ik mij passief op? Omdat ik dan zelf geen verantwoordelijkheid hoef te nemen om richting te geven aan mijn leven. Ik ben bang om voor mezelf op te komen, te zeggen wat ik wil en wat ik nodig heb. Ik manipuleer mezelf om zo geen verantwoordelijkheid te hoeven nemen om richting te geven aan mijn leven.
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben angst te hebben om voor mezelf op te komen, om te zeggen wat ik wil of nodig heb.
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mij passief op te stellen zodat ik geen verantwoordelijkheid hoef te nemen om richting geven aan mijn leven.
Wanneer en als ik mezelf zie ergeren aan de passiviteit die ik waarneem in anderen en dus in mezelf, stop ik en adem. 
Ik stel mezelf ten doel om wanneer ik gewaar wordt van passiviteit in mezelf, dit te onderzoeken in schrijven en hierin zelfvergevingen en zelfcorrecties toe te passen op hetgeen ik tegenkom en realiseer in mezelf.
 
 

Dag 83 bezoek aan Florence

Gisteren heb ik samen met mijn familie Florence bezocht wat hier in Italië Firenze wordt genoemd.  Het was mijn eerste bezoek aan de stad en ik heb  door de jaren heen diverse mensen horen zeggen hoe mooi de stad is.

Het was erg warm, er waren enorm veel toeristen en de prijzen van eten en drinken waren torenhoog.  We bezochten een aantal toeristische trekpleisters waaronder de Ponte Vecchio, een brug.  Er was niet veel  te zien van de brug omdat die volgebouwd was met juwelierwinkeltjes en volgepakt met toeristen. De straten in Florence werden bevolkt door oververhitte personen die luit toeterend en scheldend elkaar bijna van de weg drukten.  Ik vond er niet veel aan om in deze stad te zijn. Opmerkelijk want vroeger heb ik andere Europese steden bezocht en vond ik het wel leuk om de stad en haar gebouwen te bekijken, nu zou ik veel liever in de natuur willen zijn weg van de commercie.

Ik realiseer mij dat wanneer ik geen verwachtingen en beelden van tevoren zou hebben, ik de stad zou zien en ervaren zoals ik dat in het moment zou doen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben  verwachtingen en beelden te hebben van Florence  die in werkelijkheid niet overeenkomen met hoe ik de stad zie en ervaar.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben gedachten te hebben van liever in de natuur te zijn dan in deze stad.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mij te laten leiden door de mind waardoor ik niet meer in het moment ben.

Ik realiseer mij dat ik chagrijnig ben door mijn gedachten liever in de natuur te willen zijn. Door deze gedachten te hebben creëer ik  een negatieve energetische lading in mijn lichaam. Mijn lichaam voelt zwaar en gespannen aan door deze gedachten en de hitte.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben een negatieve energetische lading in mijn lichaam te creëren door mijn negatieve gedachten.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mezelf niet te ondersteunen door in mijn adem te gaan om zo de negatieve gedachten en energie in mijn lichaam kwijt te raken. In plaats hiervan wil ik letterlijk wegvluchten uit Florence.

Wanneer en als ik mezelf gedachten zie hebben wanneer ik ergens ben en liever ergens anders wil zijn, stop ik en adem om zo HIER te kunnen blijven en in het moment te bekijken wat de rest van de groep wil en niet alleen ik.

Dag 82 de schoonheid van de ondergaande zon niet kunnen delen

Vanavond heb ik mijn dochter meegenomen om naar de ondergaande zon te kijken. We lopen naar de beste plek van Pentolina om de zon te kunnen zien. Onderweg lopen we langs grote bossen met lavendel en ze besluit om daar te blijven. Ik loop door omdat ik zie dat de zon achter de bergen gaat verdwijnen. Het schouwspel is onbeschrijfelijk mooi. Ik wil het graag met haar delen en roep haar, ze komt kijken , zegt : “ja mooi” en verdwijnt weer naar de lavendel. Ik voel direct mijn teleurstelling dat zij duidelijk niet getroffen wordt door de schoonheid van de ondergaande zon en de kleurenpracht die daar mee gepaard gaat. Ik herstel mezelf snel omdat ik heel helder dit moment in mij op wil nemen.

De zon is verdwenen achter de bergen en mijn dochter komt naar me toe.  Ze laat me 4 takjes lavendel zien.  Een is voor mij, een voor opa, een voor oma en een voor haar tante. Ik realiseer me dat zij op haar eigen manier de schoonheid van de natuur wil ontdekken en delen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mijzelf teleurgesteld te voelen in de reactie van mijn dochter op de ondergaande zon.

Waarom voel ik mij teleurgesteld in de reactie van mijn dochter? Omdat ik graag samen met haar wil genieten van het schouwspel en zij andere plannen heeft.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik dit mooie moment samen met haar kan delen.

Ik realiseer mij dat het voldoende is om de ondergaande zon in mijn eentje te aanschouwen.

Wanneer en als ik mezelf gedachten zie hebben van het perse willen delen van een mooi moment met mijn dochter en zij heeft andere plannen, stop ik en adem om zo een gevoel van teleurstelling te voorkomen. Ik adem en focus op wat ik zie om zo volledig in het moment te kunnen zijn.

Dag 81 ik kan niet tegen dat gehang om mij heen!

Vandaag kon mijn dochter niet naar het zwembad. Ik heb haar uit de zon gehouden omdat ze behoorlijk verbrand was. Het was te warm om iets anders dan zwemmen te gaan doen en om die reden zijn we bij het appartement gebleven. Omdat mijn dochter niet ging zwemmen ging haar nichtje ook niet mee. De kinderen verveelden zich duidelijk en waren erg hangerig en steeds om ons heen om aandacht te vragen. Er was geen eigen initiatief om iets te gaan ondernemen en ik raakte daardoor enorm geïrriteerd. Het gehang heeft de hele dag door geduurd en ik had geen idee wat ik ermee aan moest.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat de kinderen zich niet mogen vervelen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben de hele dag door gedachten te hebben die oordelen over het gedrag van de kinderen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben geïrriteerd te raken door het hanggedrag van de kinderen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben gedachten te hebben over het gedrag van de kinderen die gevoelens van irritatie opwekken en waardoor ik een gespannen gevoel in mijn lichaam ervaar en een knallende koppijn aan het eind van de dag.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mijn lichaam te belasten met de negatieve energetische lading die ik creëer in mijn mind en dit de hele dag door te laten gebeuren zodat ik als resultaat hiervan een knallende koppijn heb en een gespannen gevoel in mijn lichaam ervaar.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik mijn gedachten niet kan stoppen door fysiek een handeling uit te voeren omdat ik mij niet kan afzonderen want er is steeds iemand in de buurt die wat vraagt of een gesprek aanknoopt.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben niet tegen mijn familie durf te zeggen dat ik even alleen wil zijn om de gedachten in de mind te stoppen, dit omdat ik bang ben om oprecht te zeggen waar ik mij aan irriteer.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben bang te zijn om oprecht te zeggen waar ik mij aan irriteer omdat ik denk dat ik dit alleen op moet lossen in plaats van dat ik samen met de kinderen op zoek ga naar een oplossing van het vervelen.

Wanneer en als ik mezelf als gespannen ervaar door gedachten dat de kinderen zich niet mogen vervelen, stop ik en adem.

Ik stel mezelf ten doel om wanneer ik weer in de situatie kom dat de kinderen zich vervelen, ik alert ben op mijn gedachten en ze stop door middel van adem en even een wandeling ga maken om de negatieve energie kwijt te raken zodat ik daarna helder het moment kan bekijken en samen met de kinderen een draai kan geven aan hun verveling.

Ik stel mezelf ten doel om wanneer de kinderen zich vervelen, ik een balans vind tussen iets samen doen met de kinderen en even tijd voor mij alleen te hebben.

dag 80 plain Jane

Vandaag was er een gesprek gaande tussen vrouwelijke familieleden over wanneer zij zich echt vrouw voelen; zij voelen zich meer vrouw door het dragen van schoenen met hakken, make-up en vrouwelijke kleding. Zonder voelen zij zich geen vrouw.

Ik heb jarenlang dit geconditioneerde beeld van de vrouw nagestreefd, niet zozeer met het altijd dragen van hakken of typische vrouwelijke kleding maar wel met make-up.

Tegenwoordig draag ik schoenen die mijn voeten goed ondersteunen en kleding die praktisch en comfortabel is en weinig tot geen make-up.  Vanavond gingen we eten in een restaurant en ik wilde het liefst in mijn korte broek en top naar het restaurant gaan maar ik had al wel gezien dat de gasten zich hier allemaal omkleden om te gaan dineren. De vrouwen maken zich op en trekken hun mooiste kleren aan. Ik wilde niet opvallen en trok iets aan waardoor ik niet teveel zou afwijken van de andere gasten.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik mij moet kleden zoals de andere gasten.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben denken te weten dat ik negatief commentaar krijg van mijn familie als ik de kleding aandoe die ik graag wil.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik recalcitrant ben wanneer ik in short en Teva-sandalen een restaurant binnenkom.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mij toch in het geconditioneerde beeld van de stereotype vrouw te willen wringen om zo mijn familie niet te kijk te zetten.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben het aanzien van de familie voorop te stellen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben modieuze schoenen te dragen die praktisch gezien mijn voeten niet ondersteunen maar wel passen in het huidige modebeeld.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben iedere dag make-up te gebruiken omdat ik dan “mooier” ben en vrouwelijker.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben  chemische troep op mijn gezicht te smeren daarbij handelend uit eigen belang want dan denk ik dat ik meer opval, trek ik meer mannen aan en zie ik er vrouwelijk uit.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben make-up en kleding in overvloed te kopen omdat ik voorop wil lopen in het huidige mode-beeld.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben niet zonder make-up de deur uit te lopen, bang om zonder make-up lelijk gevonden te worden.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben make-up als een masker te gebruiken om zo niet mijn echte ik te hoeven laten zien aan anderen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik zonder make-up er saai uitzie en dat anderen denken dat ik ook daadwerkelijk saai ben.

Ik stel mezelf ten doel om wanneer ik ga eten in een restaurant met mijn familie, ik voor mij comfortabele kleding draag die ook passend is in een restaurant.

Dag 79 door bepaalde woordkeuze kinderen kleiner maken dan ze zijn

Het valt mij op dat mijn familie verkleinwoorden gebruikt wanneer ze tegen of over de kinderen praten.  Voeten zijn “voetjes”, kinderen zijn “kindertjes of kindjes”. Dit irriteert mij omdat kinderen ook volwaardige mensen zijn, alles zit erop en eraan.  Door het gebruik van verkleinwoorden hou je ze klein.

Vanaf dat mijn dochter baby was heb ik om die reden geen verkleinwoorden gebruikt. Ik kies woorden uit die haar gelijkstellen aan mij, niet groter of kleiner. Ik corrigeer mezelf indien nodig want ik klungel er nog wel eens mee.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te ervaren dat ik  geïrriteerd ben wanneer mijn familie verkleinwoorden gebruiken wanneer ze tegen hun kinderen praten.

Waarom raak ik geïrriteerd? Omdat ik de ongelijkheid voel die gepaard gaat met deze verkleinwoorden.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben geïrriteerdheid te ervaren bij het horen van verkleinwoorden wanneer er tegen de kinderen wordt gepraat.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat een kind kleiner is dan ik.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik groter ben dan een kind.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mezelf af te scheiden van mijn dochter door woorden te gebruiken die tegengesteld zijn, ik ben groot en zij is klein.

Waarom zeg ik dat zij klein is en ik groot? Zodat ik mezelf belangrijker kan maken dan haar.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik belangrijker ben dan mijn dochter door mezelf te identificeren met groter.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat  mijn dochter minder belangrijk is door haar te identificeren met kleiner.

Ik realiseer mij dat ik en mijn dochter gelijk zijn aan elkaar in die zin dat de een niet belangrijker is dan de ander, dat zij net zoveel te zeggen heeft als mij.

Wanneer en als ik mezelf woorden hoor zeggen tegen mijn dochter als “kleiner” of “groter” en dus tegenstellingen gebruik om afscheiding te creëren, stop ik en adem.

Ik stel mezelf ten doel om woorden te gebruiken die haar gelijk stellen aan mij.

Ik stel mezelf ten doel om wanneer ik geïrriteerdheid voel bij verkleinwoorden geuit naar kinderen, dit te stoppen door in mijn adem te gaan en met gezond verstand hier iets over zeg.