Dag 19 Ik baal van mijn verbeelding!

Met mijn verbeelding bedoel ik de filmpjes die ik voor mij zie wanneer ik een bepaalde gedachte heb. De gedachte alleen al haalt mij uit HIER, maar het lijkt wel of de verbeelding, de beelden die ik zie, de gedachten nog eens versterken. De consequentie hiervan is dat ik in de emotie schiet, in dit geval, verdrietig wordt. Een voorbeeld hiervan is wat er vorige week gebeurde; Ik sta in de keuken en hoor dat onze jonge poes in de woonkamer ergens vanaf valt, ik loop naar haar toe om te kijken hoe het met haar is en zie dat ze mank loopt. Vanaf dat moment schieten er allerlei gedachten door mij heen; onder andere dat haar pootje is gebroken. Ik zie voor me hoe ze op straat (ze mag in het echt nog helemaal niet naar buiten) met die manke poot zal lopen, te traag om te reageren op de aankomende auto, die haar overrijdt. Zij ligt daar alleen, zwaar gewond. We zoeken haar (iedereen gebeld die ik ken om mee te helpen) en we vinden haar, ik pak haar op en houdt haar stevig tegen mij aan. We rijden naar de dierenarts die haar vervolgens een spuitje moet geven…ik ben er in werkelijkheid zo verdrietig van dat ik echt een traan weg moet pinken, een brok in de keel. Mijn lichaam verkrampt zich.


In werkelijkheid loopt ze mank, speelt ze gewoon door en eet en drinkt goed, het pootje is duidelijk niet gebroken. De verbeelding was niet nodig geweest als ik mijn gedachten direct gestopt had.
Ik realiseer mij dat verbeelding inherent is aan een gedachte en een emotie.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben gedachten te denken die mij weghalen van HIER.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben in de verbeelding te schieten waardoor de gedachten versterkt worden met als gevolg een emotie met een negatieve energetische lading= verdriet, een verkrampt lichaam en een brok in de keel.

Ik stel mezelf ten doel om alert te zijn op gedachten en verbeeldingen die mij van HIER weghalen, waardoor ik in een emotie schiet, hetzij positief of negatief. Ik stop mezelf door middel van adem om zo de gedachten geen kans te geven.

 

Dag 18 Stil eens! We zijn in gesprek.

Mijn ouders kwamen eten. We raakten in gesprek over van alles en nog wat. Ondertussen was ik aan het koken. Mijn dochter besloot om haar zelfgemaakte dingen van school aan haar oma te laten zien, die haar aandacht verdeelde tussen haar en mij.

Onder het eten en na het eten bleef ik in gesprek met mijn ouders, mijn dochter probeerde ook aandacht te krijgen en ging er steeds doorheen kletsen. Ik maakte haar meerdere keren duidelijk dat het niet netjes was als zij er doorheen praatte.
Nadat mijn ouders weg waren en mijn dochter in bed lag, realiseerde ik mij dat zij zo’n 1,5 uur grotendeels haar mond heeft moeten houden omdat wij in gesprek waren. Ik heb haar niet een keer in het gesprek betrokken of haar aandacht gegeven.
Dit deed mij terugdenken aan vroeger; ik zit als klein meisje met “grote mensen” aan tafel  en de “grote mensen” voeren gezamenlijk een gesprek maar niet met mij. Ik voel mij genegeerd, niet gezien of gehoord. Alsof ik niet net zo belangrijk ben als hun. Ik voel mij buitengesloten, verdrietig en machteloos, vastgezet in deze emoties met een negatieve energetische lading. Ik zit vast in de situatie, totaal niet in staat om ook maar iets aan de situatie te kunnen veranderen uit angst om teveel te zijn tussen “de grote mensen”. De consequentie van deze reactie is dat ik dit projecteer op mijn dochter. Ik zie en hoor haar niet aan tafel wanneer ik in gesprek ben, alsof ze niet belangrijk is, en omdat ik denk dat ze het gesprek toch niet kan volgen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik klein ben en hun groot en dus niet als gelijk te zien.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik teveel ben.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik genegeerd, niet gezien en gehoord wordt.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik minder belangrijk ben.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik vastzit in deze situatie en in deze machteloosheid.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben verdrietig te zijn omdat ik denk dat ik machteloos ben en denk niets aan de situatie te kunnen veranderen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben deze denkbeelden op mijn dochter te projecteren.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat mijn dochter het gesprek “toch niet kan volgen” en haar om die reden te negeren.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat mijn dochter niet belangrijk is in een gesprek aan tafel.

Ik stel mezelf ten doel wanneer ik samen met mijn dochter en andere mensen aan tafel zit, haar ook te betrekken in het gesprek, zo nodig het gesprek aan te passen zodat ook zij het kan volgen. Iedereen aan tafel is dan gehoord en gezien, even belangrijk en gelijk.

 

Dag 17 Een verkoper aan de deur

Gisteren hoorde ik de deurbel gaan. Ik doe de deur open en er staat een vriendelijke man voor de deur die mij een magazine van Hart voor Dieren wil verkopen, het liefst een abonnement merkte ik. Ik vertel de man dat ik lid ben van de Dierenbescherming en dat mijn voorkeur naar hun uitgaat. “ja maar wij beschermen de dieren ook”, zegt de man. Ik zeg “ja dat begrijp ik, maar ik wil alleen lid zijn van de Dierenbescherming”, ik heb geen interesse in uw blad”. De man vertrekt. Ik doe de deur dicht en vraag me af of hij de sticker op mijn deur niet gezien heeft (geen verkoop aan huis). Er ontwikkelt zich een dialoog in mijn hoofd; heeft die man de sticker gewoon brutaal genegeerd? Ik verwijt mezelf niet direct ingegrepen te hebben in zijn verkooppraatje door te wijzen op de sticker en hem vriendelijk doch beslist, weg te sturen. Ook bedenk ik mij dat ik misschien een plakkaat van 1 bij 1 meter op de deur moet plakken met daarop heel grote letters “ik bepaal zelf waar mijn geld heen gaat”. Waar ik dan meteen achteraan denk; wat zullen de buren wel niet denken als ik dat doe?

De dialoog die ontstond nadat de man weg was resulteerde in het hebben van een verwijt naar de man (een negatieve emotie), omdat ik denk dat hij de sticker brutaal genegeerd heeft, wat ik natuurlijk niet kan weten omdat hij daarover niets heeft gezegd.
Dan een verwijt naar mezelf (wederom een negatieve emotie) omdat ik niet direct ingegrepen heb door te wijzen op mijn sticker.
Dan een gevoel van schaamte (negatieve emotie en gevoel) naar de buren toe. Ik voel weerstand (negatieve emotie) en besluit het niet te doen.
Een positief gevoel ontstaat bij het voor mij zien van het plakkaat, lijkt mij zeer effectief en vind het zelf wel geniaal bedacht. Ik zie er ook wel de humor van in.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mezelf verwijten te maken omdat ik niet direct ingegrepen heb, dit is een negatieve emotie die maakt dat ik mij klein voel, mezelf niets waard vind, ik verloochen mezelf. Fysiek verkramp ik, gespannen, hoge ademhaling.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben een gevoel en emotie van schaamte te hebben omdat ik iets wil doen wat de buren misschien zouden afkeuren terwijl ik niet kan weten wat de buren hiervan zouden vinden.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat wat de buren zouden vinden belangrijk is.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mij te laten beïnvloeden door de manipulatieve gedachten te hebben van wat de buren van mij zouden vinden wat mij ervan weerhoudt de dingen te doen zoals ik dat wil.

Ik stel mezelf ten doel om wanneer er weer een verkoper aanbelt, ik diegene direct laat weten niet aan de deur te kopen.

Dag 16 vervolg gezond verstand (zelfvergevingen en correcties)

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken in polaire gedachten als positief-negatief welke mij meenemen uit de realiteit.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben de huidige toestand te willen forceren en dus manipuleren, door te doen alsof er niet echt iets aan de hand is.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben een passieve houding aan te nemen ten opzichte van de huidige situatie door te denken “laat ook maar” terwijl mijn gezond verstand zegt; bewegen is nodig.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben in de verbeelding te schieten daarbij mezelf met een nekkraag te zien. Ik voel dit fysiek doorwerken in een stijve en krampachtige houding, nog meer dan ik al heb.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken aan een tumor die de oorzaak zou kunnen zijn.

Ik stel mezelf ten doel om alert te zijn op polaire gedachten als positief-negatief. Zodra ik ze opmerk, ga ik naar mijn ademhaling en stop met het hebben van deze gedachten, zo ook het in de verbeelding voor mij zien; ik stop en ga naar mijn adem en blijf Hier.

 

Dag 15 gezond verstand

 

Ik wil graag uitschrijven wat gezond verstand voor mij is.

Verstand gebruik ik in plaats van dat gedachten met mij op de loop gaan.

Gezond verstand heeft voor mij ook te maken met zien wat er is, een realistische kijk hebben op wat er gaande is in en om mij heen. Realisme is de leer van de werkelijkheid.  Zodra ik een positieve of negatieve kijk op mezelf en de wereld loslaat, ben ik weg van HIER en bevind ik mij in de verbeelding, ergens anders maar niet Hier.

Een voorbeeldje; ik heb nu een zestal weken erg veel ongemak van een nekwervel die op een zenuw drukt waardoor ik pijn ervaar in mijn rechterarm en krachtverlies. De (bedrijfs)arts adviseerde mij mijn hoofd rechtop te houden, rust te nemen maar wel in beweging te blijven. De consequentie hiervan is dat ik bijv. niet hele lange stukken tekst kan typen omdat ik dan mijn hoofd moet buigen (ik kan niet blind typen) en mijn arm en hand op een bepaald moment niet meer kunnen. Wanneer ik nu een positieve kijk erop toelaat, dan laat ik gedachten toe die de werkelijkheid forceren; ik type die teksten wel, gaat wel weer over met wat extra rust. Het zal allemaal wel meevallen. De positieve gedachten zullen mij ertoe aanzetten om de fysieke toestand te forceren met mogelijke consequenties.

nek

 

De negatieve kijk op de situatie; ik heb dan gedachten als; het zal wel een nekhernia zijn, de artsen zeggen van niet maar die hebben niet altijd gelijk, en wat als er een tumor blijkt te zitten? Ik mag niet bewegen, dan maak ik het nog erger. Ik kan misschien mijn hele leven niet meer typen. Laat ook maar, ik type niets meer, pas als het helemaal over is.

Blijf ik Hier en dus realistisch dan gebruik ik mijn gezond verstand; ik neem de raadgevingen van de artsen in overweging en luister naar mijn lichaam. Ervaar ik pijn en krachtverlies dan stop ik met wat ik doe en neem rust. Ik doe alleen wat ik kan, ook al is dat niet veel. Mijn gedachten gebruik ik als ondersteuning in de situatie. Ik blijf Hier. Wat de toekomst brengt weet ik niet.

To be continued.

Dag 14 armoede en duurzaamheid

Na aanleiding van de docu’s van Hoezo Armoede?

Leef ik duurzaam of in armoede? Het is een vraag die mij al een tijdje bezig houdt. Ik ervaar ze beiden. Armoede (in de context van Nederland), houdt voor mij en mijn dochter vooral in een geïsoleerd en lokaal leven. Ik kan niet meedoen met de mensen die nog wel een sociaal leven kunnen bekostigen waardoor ik contacten verlies. Het sociale leven kost geld, uit eten gaan, een weekendje weg, vakantie, concertbezoek, theater, museum. Vrijheid kost geld, Leven kost geld.

Ik kan mij sociaal gezien moeilijk verplaatsen want iedere stap die met het openbaar vervoer gemaakt wordt kost geld en dat betekent dat ik iets anders weer moet laten. Die afweging is bijna niet meer te maken omdat ondanks dat ik zuinig leef, er steeds meer rekeningen bij lijken te komen en ik niet meer weet waar ik het geld vandaan moet halen om die te betalen. Het zicht op een baan waarin ik meer verdien is bedroevend  Er zijn geen banen genoeg meer. Door de marktwerking in de zorg verdien ik €7,- per uur netto, wat aangevuld wordt door een bijstandsuitkering. ’s Middags werk ik 3 uur waar ik €21.- mee verdien. De kinderopvang kost €30.- voor diezelfde middag. Dit verschil heb ik gemeld bij de gemeente (die betaald grotendeels de opvang) en het antwoord wat ze geven is; “dat maakt ons niets uit want het wordt toch betaald door de belasting”. Huh?!

Duurzaam leven houdt voor mij in dat ik alleen koop wat we nodig hebben, we eten zoveel mogelijk biologisch en kopen kleding wanneer hetgeen we hebben niet meer past, oud is en versleten of niet meer gemaakt kan worden. Ik merk dat duurzaam leven duur is, kleding wat vrij is van kinderarbeid, schadelijke stoffen en lage lonen, is maar mondjesmaat verkrijgbaar en veel duurder. Biologisch voedsel is duurder en financieel niet altijd bereikbaar voor mij.

 

 

De financiële armoede zorgt uiteindelijk wel voor een verplicht duurzamer leven, want ik moet consuminderen, kan geen auto betalen, zoek lokaal contacten. De natuur is zijn balans aan het trekken…

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben in gedachten een toekomst voor me te zien waarin ik niet kan reizen, mensen bezoeken, niet kan verhuizen, de wereld niet kan ontdekken. Fysiek maakt mij dit kortademig, verlamd, machteloos.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben een toekomst voor mijn dochter te zien waarin ik haar niet kan geven wat ze nodig heeft omdat dat geld zal kosten wat ik dan niet heb. Dit maakt mij fysiek misselijk en machteloos.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken en voor me te zien dat ik machteloos ben tegen al die hebzucht die ik ervaar in de wereld en zie mezelf ten onder gaan in de anonimiteit van het op straat moeten leven met mijn dochter.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik nooit meer uit deze huidige financiële situatie kom en dat ik altijd verdoemd ben tot deze armoede.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken aan het niet meer kunnen betalen van mijn rekeningen, hoe zuinig ik ook leef.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat alle verantwoording van deze ongelijke toestand in de wereld ligt bij anderen en niet bij mezelf als alles als een en gelijk.

Ik stel mezelf ten doel om te staan voor gelijkheid, gelijk geld voor iedereen zodat iedereen toegang heeft tot Leven.

Ik stel mezelf ten doel om wat in mijn vermogen ligt, een bijdrage te leveren aan het tot stand brengen van gelijkheid voor iedereen.

Ik stel mezelf ten doel om via adem mezelf te houden bij gedachten van wat het beste is voor allemaal als alles als een en gelijk. Wanneer ik merk dat mijn gedachten op de loop gaan, roep ik mezelf door middel van adem terug naar HIER.