Dag 3 Wil de echte Miranda opstaan?…over mindfuck…

Ik realiseer mij sinds enige tijd dat ik mijn gedachten, gevoelens, emoties en bewustzijn niet ben. Dat houdt in dat ik heel lang iemand ben geweest die niet echt was. Ik bestond alleen uit de troep van gedachten, gevoelens en emoties, en zette mijzelf daarmee vast in systemen waardoor ik mij kon afscheiden van mezelf als alles als één en gelijk.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik besta uit volledige identificatie met gedachten, gevoelens, emoties en bewustzijn.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mij door deze mindfuck te laten leiden.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik door deze mindfuck mezelf ernstig tekort doe door niet mezelf te zijn.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik mezelf vastzet in familiesystemen, vriendsystemen, werksystemen, leven- en doodsysteem, relatiesystemen, ouder-kindsysteem, volwassen-kindsysteem waardoor ik afgescheidenheid in stand houdt.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik in een “rol” schiet wanneer ik denk dat dat van mij word verwacht; als vriendin, als ouder/moeder, als familielid, als collega, als medestudent, en dit alles om mij afgescheiden te houden van wie ik echt ben als alles, als één en gelijk.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik een imago hoog te houden heb passend bij de rol die ik mezelf heb toebedacht. Dit uit zich in aanpassing van taal, kleding en algehele lichaamshouding al naar gelang de situatie.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik mezelf succesvol en waardevol vind omdat ik enige diploma’s in de wacht heb gesleept, mijzelf volledig identificerend met een papiertje…

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik waarde aan mezelf toeken door de hoeveelheid geld wat ik bezit of juist niet bezit.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik veel vrienden moet hebben om succesvol te zijn.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik alleen succesvol kan zijn door een imago uit te leven.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik waarde hecht aan het juiste imago door kleding en uiterlijk vertoon, wanneer ik niet de juiste merken draag of de juiste haarstijl, ik een totale loser en outsider ben, en mezelf minderwaardig voel.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben make-up te dragen en zo een bepaald imago in stand kan houden.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik erg veel tijd en geld steek in het in stand houden van deze imago’s waarbij het mij totaal niet interesseert dat er in de rest van de wereld een enorme ellende aan de gang is van oorlog, voedseltekorten, mensenrechtenschennis, uitputting van de natuur, dierenmishandeling, en uitbuiting.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik deze feiten volledig negeer, door alleen maar aan mezelf te denken als afgescheiden van de rest van de wereld.

Ik stel mezelf ten doel om gedachten, emoties, gevoelens en bewustzijn een halt toe te roepen d.m.v. adem en mezelf naar HIER te halen als alles, als één en gelijk.

Ik stel mezelf ten doel om iedere repeterende gedachte of gevoel volledig uit te schrijven.

Ik stel mezelf ten doel om echt te zijn en niet in een rol te stappen en hier ook alert op te zijn.

Ik stel mezelf ten doel om bij alles wat ik wil doen, mezelf de vraag te stellen; is wat ik doe in het belang van allen? Is wat ik doe in het belang van mens, dier en natuur als alles, als één en gelijk?

Ik stel mezelf ten doel om, waar mogelijk, mijn handelingen in het belang van allen te doen.

Dag 2 De deur dichtslaan voor mezelf…

 

Vandaag werd ik gebeld door iemand. Die persoon vertelde door een ander persoon enige vorm van toegang te zijn ontzegd; er werd niet gereageerd op telefoon of e-mail. Kort gezegd; de deur werd dicht gesmeten. HA! Hoe herkenbaar vond ik dit, ik heb meerdere malen in mijn leven de deur voor mezelf dichtgesmeten, VOORAL in relaties met mannen en wanneer conflicten te hoog opliepen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik vond dat ik maar wat aanklungelde in mijn relaties met mannen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik gelukkiger was alleen dan met z’n tweeën.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik de gedachte had totaal niets te begrijpen van de relaties om mij heen en mij daardoor te laten beïnvloeden dat het misschien beter was om alleen te blijven.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik op geen enkele manier probeerde allereerst een intieme relatie met mezelf aan te gaan door mij af te vragen wat ikzelf precies wil in een intieme relatie.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben relaties aan te gaan met mannen zonder intimiteit, wel met alleen seks wat een enorme leegte teweegbracht.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben die leegte steeds te onderkennen en het toch weer opnieuw aan te gaan zonder mijzelf een halt toe te roepen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik onvermogen voelde om deze cirkel te doorbreken en het daarom steeds weer liet gebeuren.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben om de gedachte te hebben “dan maar alleen te blijven de rest van mijn leven”.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben conflicten hoog op te laten lopen, waardoor drama werd gecreeërd en ik op het hoogtepunt ervan gewoon wegliep van de situatie. En het vervolgens ook niet oploste door het te onderzoeken maar door seks te hebben.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben seks te zien als oplossing voor hoogoplopende conflicten, terwijl het niet meer dan een energetische ontlading was en er niets feitenlijks werd opgelost.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben relaties aan te zijn gegaan vanuit aanpassing: ik had de gedachte dat de norm in de maatschappij was een harmonieus, langdurig, monogaam huwelijk tussen man en vrouw, met kinderen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mezelf jarenlang de toegang ontzegd te hebben tot een intieme relatie met mezelf door steeds buiten mezelf te zoeken naar “iets”.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben vanuit angst weg te willen vluchtten uit een relatie, eigenlijk weg te willen van de angst en niet weten hoe.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben anderen wel in staat te achtten om een harmonieuze relatie aan te gaan, en ikzelf niet.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat mijn eerste ervaringen met jongens (overschaduwd door de jalouzie en bedreigingen van ex-vriendinnen) mij zodanig hebben beinvloed, dat ik enorm bang werd om een relatie aan te gaan en ik hierin geen steun heb gezocht van anderen.

Ik stel mezelf ten doel om een intieme relatie met mezelf te ontwikkelen, door dit volledig te onderzoeken, waardoor ik ook in staat zal zijn intieme relaties met anderen/met een man aan te gaan.

Ik stel mezelf ten doel om wanneer ik mij aangetrokken voel tot een man, dit zich in een rustig tempo mag ontwikkelen naar een intieme relatie.

Ik stel mezelf ten doel geen drama te creeëren door conflicten hoog op te laten lopen, maar mezelf dan direct d.m.v. adem Hier te laten zijn in het moment en mijzelf niet meeneem in gedachten naar ergens anders/waar dan ook/een nieuwe man.

Ik stel mezelf ten doel ten alle tijden zelfoprecht te zijn in relaties met anderen/met een man.

Dag 1 Mijn naam is Haas, ik weet van niks….

 

Tot ergens in augustus 2012 ervaarde ik een enorme rust in mijzelf. Die toestand bereikte ik door mij te verdiepen in het non-dualisme. Een spiritueel onderricht die “alles laat zijn zoals het is”. Het kon mij geen reet schelen wat er in de wereld gebeurde aan ellende en chaos, want ik “was vrij van schuld, angst en verantwoording”. Toch had ik ook sterk het idee dat ik een pop was die aan de touwtjes van een marionettenspeler vastzat. Ik realiseerde mij dat ik ondanks mijn “bevrijding”, mij niet vrij voelde.

Eind augustus werd ik met een enorme klap uit die toestand van bevrijding gesmeten, had het idee dat ik werkelijk voor het eerst op aarde aanwezig was en wakker werd. En wat ik om mij heen zag, was verschrikkelijk.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik dacht dat ik bevrijd was van alle ellende.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik dacht fluitend en in een toestand van gelukzaligheid, dit leven kon doorwandelen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik mij in de toestand van eenheidsbewustzijn feitelijk afsloot van alle shit om mij heen en dat het mij niets kon schelen want “alles is zoals het zou moeten zijn”.

Ik stel mezelf ten doel om alert te zijn op gedachten en mondelinge uitingen van “alles is zoals het zou moeten zijn”, en mezelf door middel van adem terug Hier te brengen, zodat de mind gestopt kan worden dit te denken.