Dag 316 oordelen over mijn lichaam

Ik liep langs een glazen winkelpui en zag mezelf daarin weerspiegeld. Ik had direct een oordeel over mijn lichaam. ‘Genoeg’ dacht ik toen. Ik wil dit punt openen en mijn gedachten en overtuigingen over hoe mijn lichaam eruit zou moeten zien, stoppen in deze blog.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mij als kind te hebben laten beïnvloeden door televisie en tijdschriften  waarin veelvuldig mooie en slanke vrouwen worden afgebeeld waardoor ik de overtuiging aanneem dat ik er ook zo uit moet zien.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mij te laten beïnvloeden door wat mijn naasten over mijn lichaam zeggen en ik dat als reden zie om mijn lichaam niet al teveel bloot te geven.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben jarenlang mijn buik in te houden omdat ik die wil verbergen waardoor ik op een verkrampte manier mijn lichaam beweeg.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mijn lichaam te verkrampen, mij ongemakkelijk te voelen door de gedachte -als oordeel-  dat ik geen buikje mag hebben omdat ik dan denk niet te voldoen aan het heersende schoonheidsideaal.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken te moeten voldoen aan een slank schoonheidsideaal zoals dit wordt gesteld in modebladen en op tv.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben vanaf mijn pubertijd mijn lichaam te verhullen omdat ik mij ongemakkelijk voel als er teveel vorm te zien is.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik een strak lichaam moet hebben.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te oordelen over extra buikvet wat ik over heb gehouden na mijn zwangerschap.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat mijn buik plat moet zijn.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat mijn haar lelijk is.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik ander haar zou moeten hebben.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat mijn benen lelijk zijn.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik te dik ben.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik bepaalde kleding niet aan kan doen omdat ik mezelf er te dik voor vind.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik een ander lichaam zou willen hebben.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik er ‘jong’ en rimpelloos uit zou moeten zien.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik niet meer aantrekkelijk ben nu ik ouder wordt.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik aantrekkelijk moet zijn nu ik ouder wordt.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat mijn lichaam niet goed genoeg is zoals het er nu uitziet.

Wanneer en als ik mezelf gewaar ben van gedachten- als oordelen- over mijn lichaam, stop ik en adem. Ik onderzoek mijn gedachten, ideeën, overtuigingen die ik in dat moment heb over mijn lichaam en pas zelfvergeving en zelfcorrectie toe op hetgeen ik mij realiseer.

Ik realiseer mij dat ik niet hoef te voldoen aan een bepaald heersend schoonheidsideaal en dat ik door ieder oordeel over mijn lichaam mezelf afgescheiden houd van wie ik werkelijk ben.

Ik stel mezelf ten doel om iedere gedachte als oordeel over mijn lichaam te stoppen in mezelf omdat ik zie, realiseer en begrijp dat ik door deze oordelen mezelf tekort doe door mijn lichaam te verkrampen en bijvoorbeeld door bepaalde kleding niet te dragen.

Ik stel mezelf ten doel om wanneer er meer oordelen over mijn lichaam naar boven komen, deze uit te schrijven en er zelfvergeving en zelfcorrectie op toe te passen zodat ik mijn lichaam in ieder moment accepteer en kan zien zoals het is.

Desteni I process

Dip Lite free online course where you will learn essential life skills (ook in het Nederlands)

 

Dag 315 het valse startpunt van samen tv willen kijken

 

Ik dacht dat het leuk zou zijn om de tweede halve finale van het Eurovisie songfestival te kijken met mijn dochter. Ze houdt van talentenshows en muziek en omdat we ’s avonds niet veel samen doen, dacht ik dat dit leuk zou zijn.

Het eurovisie songfestival begint en ze oppert dat het leuk zou zijn als we de kandidaten na ieder liedje een cijfer geven. Ik stem daarmee in. De kandidaten beginnen met zingen en mijn dochter gaat ze tijdens het liedje becommentariëren; hoe ze eruit zien, hoe ze zingen etc. Dit was teveel voor mij, naar deze freakshow kijken en luisteren en haar commentaar er steeds doorheen te moeten horen. Er start een innerlijk conflict in mij; ik wil de tv uitdoen maar omdat ik mijn dochter heb beloofd om samen te kijken doe ik dat niet. Het innerlijk conflict wordt een innerlijke oorlog; zonder iets te zeggen sta ik op en ga wat anders doen.

Mijn startpunt om met haar tv te willen kijken komt voort uit een gedachte die een schuldgevoel veroorzaakt bij mij; ik denk dat ik iets met haar zou moeten doen wat zij leuk vindt en de gedachte dat ik te weinig samen doe met haar.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik te weinig met mijn dochter onderneem waardoor ik een schuldgevoel creëer. Dit schuldgevoel is negatief geladen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben vanuit het startpunt van schuld een positieve ervaring te willen creëren – samen tv kijken.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mezelf in een polariteit te begeven van negatief en positief.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben niet naar het songfestival te willen kijken omdat ik het een freakshow vindt en dit toch te doen omdat ik weet dat mijn dochter het leuk vindt om samen te kijken.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaardt te hebben negatieve oordelen te hebben over het songfestival en vanuit deze negativiteit toch besluit om er naar te kijken.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben vanuit een negatief startpunt naar het songfestival te kijken met mijn dochter.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben een oordeel te hebben over het becijferen van de kandidaten en er toch mee in te stemmen als mijn dochter dit oppert om te doen.

Ik zie, realiseer en begrijp dat ik zonder oordeel een cijfer aan iemand kan geven voor zijn of haar zangpresentatie binnen de competitieve context van het songfestival.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat het mij teveel wordt waar ik zie, realiseer en begrijp dat ik negatieve oordelen over het songfestival laat opbouwen in mezelf totdat ik van binnen ‘explodeer’.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben op te staan en weg te lopen bij mijn dochter en de televisie waarbij ik zie dat ik in werkelijkheid weg wil lopen van mijn eigen gecreëerde negativiteit en dit niet uitspreek naar mijn dochter toe (ook al heb ik op dat moment niet helder wat er in mijn gebeurt – dan is dat wat ik kan communiceren met haar).

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mij niet uit te spreken naar mijn dochter wanneer ik wegloop van de bank.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik alleen dingen wil doen met mijn dochter die ik leuk moet vinden.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik dingen samen moet doen met mijn dochter die we allebei leuk vinden.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik alleen maar dingen wil doen wanneer ik dat wil.

Ik zie, realiseer en begrijp dat we soms dingen samen kunnen doen die we misschien niet allebei even leuk vinden om te doen en dat we hierin overeenstemming kunnen bereiken met elkaar.

Wanneer en als ik mezelf gewaar ben van iets te willen ondernemen met mijn dochter en ik merk dat ik daar een negatieve reactie op heb, stop ik en adem. Ik zal mijn gedachten onderzoeken en op hetgeen ik mij realiseer pas ik zelfvergeving en zelfcorrectie toe zodat ik in het moment weer richting kan geven aan wat het beste is voor ons beiden.

Ik zie, realiseer en begrijp dat ik iets kan ondernemen met mijn dochter waarin we beiden tot overeenstemming over de activiteit kunnen komen.

Ik zie, realiseer en begrijp dat ik niet alles even leuk vindt om met haar te doen en dat het soms zo kan zijn dat ik iets meer geef zodat zij kan ontvangen en andersom ook.

Ik stel mezelf ten doel om in het moment/in een situatie, steeds te kijken hoe mijn dochter en ik samen tot overeenstemming kunnen komen over een activiteit die we samen kunnen doen waarbij ik zie, realiseer en begrijp dat ik soms meer kan geven zodat zij kan ontvangen en andersom ook.

Dank voor het lezen.

Desteni I process

Dip Lite free online course where you will learn essential life skills (ook in het Nederlands)

 

Dag 314 meeting other Destonians in Europe

Desteni Europe meeting Brussel april 2017

This was a meeting I was very much looking forward too. Last weekend I met several other Destonians, mostly from Europe and four from South Africa. We all walk the same process of self-forgiveness in our individual blogs and I read a lot of them since the start of my process in 2012. By doing that, I get to know these people on an intimate level and also, their blogs support me tremendously in my own process.

So, no wonder when meeting them in real life in Brussel, they all felt like family right from the start. It was normal to meet and talk to them but at the same time an overwhelming experience so I really had to push myself to have conversations with people as I do have the tendency within being overwhelmed to just be an observant.

As different people arrive at different times and places in Brussel, we had to wait for them and it gave us time to have conversations with each other. It is comfortable to go straight into real talk with them. We took a walk through the city and sat down in a parc where we listened to Sunette trying to record a request interview. It was difficult for me to pay full attention to what was being said as I was easily distracted by all the traffic noise and other people who were in the parc. And of course, I was still in my observing mode; scanning the other Destonians on their appearance, their  facial expressions, how they act etc. and then have to take this back to myself to see what I was doing….

It was a pleasure to have dinner in a restaurant with 3 others where we found out that all four of us discovered Desteni in 2012, a funny coincidence. We ate burgers and Vlaamse frieten with less mayonnaise than I am used to get in Holland, lol.

The other day more people from Europe joined the group and we were heading towards the city parc again.  We ate lunch together and we saw Sunette portalling some beings. She can do this very fast, it was interesting to see this happening in one moment. We all had the chance to ask questions but I was blanc in that. I hope someone recorded what was being said because again I was easily distracted and overwhelmed.

I was about to leave the next morning, and that was the reason that Sunette brought through my being as she would do that for the others the next day.  I was sooooo looking forward to meet my being but was in tears of being overwhelmed. She had to calm me down and told me that my shoulders and neck were cramped because of all the judgements I have towards myself. I need to let them go, apply self-forgiveness on them and free myself. The whole time she was saying that to me, she looked me straight in the eyes and then she said ‘you have a complex mind’ and told me that she would talk with my buddy. So basically, this is a cliffhanger for me…..I will have to wait to hear more about my complex mind:)

Some things that stood out for me in this meeting (as Leila asked me):

The big hug from Cesar, how normal everyone is/ Leila is just Leila and Gian is just Gian, meeting so many Destonians is very awesome; I want to hang out more with them. Sunette who is a living example of being just normal and yet living her utmost potential in every moment. The awesome airbnb share with Marjo. The short conversations I had with several Destonians. Just be with them was nice. And the delicious Brusselse waffles…

Back home I needed a good sleep and I wrote a lot the next day as several points opened up in this weekend. I will continue to write and share more self-forgiveness and corrections as Sunette suggested me to do; free myself from my own judgements.

Thank you all for coming to Brussel, it was awesome. I hope to see all of you again!

 

Dag 313 weerstand voelen om iets te vragen van/aan een ander

Iets wat ik moeilijk vindt om te doen is iets vragen aan iemand, iets waarvoor een ander zich in moet spannen voor mij. Ik geef liever, dit gaat me veel makkelijker af, het is mijn comfortzone. Ik moet mezelf door een weerstand heen duwen om een ander te vragen iets voor mij te doen.

Als kind kreeg ik regelmatig te horen dat ‘kinderen die vragen worden overgeslagen’ dus nam ik aan dat ik niets mocht vragen. Ik zag en voelde die uitspraak als een straf die over mij werd uitgeroepen. Een verbod om ook maar om wat te vragen want dan zou ik helemaal niets krijgen. Ik ging wel voor anderen iets doen maar ik vroeg zelf niet om hulp. Later op een opleiding hoorde ik de trainer zeggen dat de uitspraak ‘kinderen die vragen worden overgeslagen’, niets anders is dan kindermishandeling. Mijn ogen gingen open. Hij corrigeerde de zin door een andere uitspraak ‘kinderen die vragen slagen’. Een kind mag vragen waar het behoefte aan heeft.

In deze blog wil ik onderzoeken welke gedachten en overtuigingen ik heb ten aanzien van ‘om hulp vragen’ en welke ideeën ik als kind heb overgenomen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben als kind te denken dat het verboden is om om iets te vragen en ik daar voor wordt gestraft.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben als kind aan te nemen van volwassenen dat ik wordt overgeslagen als ik om iets vraag met gevolg dat ik mijn eigen behoeften negeer en onderdruk.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mijn eigen behoeften te onderdrukken door aan te nemen dat ik nergens om mag vragen.

Ik realiseer mij dat ik als kind niet bewust was van mijn afscheiding van mezelf, mijn behoeften en mijn verantwoording om die behoeften te vervullen doordat ik de volwassene als autoriteit zag.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mij als kind van mezelf en mijn behoeften af te scheiden en de verantwoording daarvoor aan anderen denk over te moeten laten ( als klein kind ben je hier natuurlijk van afhankelijk).

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat een volwassene een autoriteit is waar ik als kind naar te luisteren heb en mij er niet van bewust ben of wordt gemaakt dat ik zelf verantwoordelijk ben voor het vervullen van mijn behoeften (als de leeftijd dit toelaat te doen).

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben bang te zijn dat ik iets aan een ander vraag waarvan ik denk dat diegene dit niet wil doen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben als aanname te denken te weten dat een ander niet iets voor mij wil doen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben bang te zijn dat een ander ‘nee’ zal zeggen als ik iets vraag om te doen waardoor ik denk dat dit een afwijzing is en ik bij voorbaat de vraag al niet stel en dus mezelf saboteer in de situatie.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben bij voorbaat al geen hulpvraag te stellen doordat ik denk dat een ander mogelijk ‘nee’ zal zeggen en ik dit als een afwijzing van mezelf zie.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik wordt afgewezen als een ander ‘nee’ zou zeggen op mijn vraag om iets voor mij te doen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik alles zelf moet doen als gevolg van de overtuiging die ik als kind heb aangenomen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben een conflict in mezelf te laten ontstaan door niet te om hulp/iets te willen vragen en anderzijds te zien dat ik hulp/iets nodig heb en dit kenbaar te willen maken.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat om hulp vragen betekent dat ik zelf iets niet kan en dit te zien als zwakte, als incompetent.

Wanneer en als ik mezelf gewaar ben van het ervaren van weerstand om iets te vragen aan of van iemand anders, stop ik en adem.

Ik realiseer mij dat ik mij door mijn weerstand heen kan duwen om hulp aan of van iemand te vragen.

Ik stel mezelf ten doel om hulp te vragen wanneer ik zie dat dit nodig is.

 

 

 

Dag 312 vervolg de autoritaire moeder – tablet en telefoongebruik

social-media-1453843_640

Mijn dochter groeit op met smartphones, internet en social media. Zo rond haar negende jaar heeft ze een telefoon gekregen (een tablet had ze al eerder). Voordat ik die aan haar gaf heb ik eerst voor mezelf op papier gezet wat ik vond dat zij moest weten over telefoon- en tablet gebruik en dit specifiek op haar afgestemd. Ze is een meisje dat graag en veel verbinding met anderen zoekt en ook gezien wil worden. Haar smartphone en tablet dienen als verlengstuk van haarzelf.

Toen ze negen was en ik haar de telefoon heb gegeven, kreeg ze die ook met bijbehorende regels die ik specifiek op haar af heb gestemd. Ze mocht er een uur per dag gebruik van maken. Al snel vond ik het hypocriet van mezelf dat ik haar een uur op haar telefoon en tablet toestond terwijl ik de hele dag door op mijn telefoon kijk en veel op mijn laptop bezig ben. Ze had ook de leeftijd bereikt om oorzaak-gevolg te begrijpen waardoor ik met haar in gesprek kon gaan en haar de gevolgen van iets kon laten zien. Ik besloot om haar niet langer te beperken in de duur van het gebruik. Dit had tot gevolg dat ze meer binnen zat en langere tijd op de bank doorbracht. Dit triggerde mij in mijn angst; angst dat ze niet meer buiten wilde spelen, haar vriendinnen alleen nog online zou ontmoeten en de werkelijkheid uit het oog zou verliezen. Terwijl ik zie dat technologie/social media onderdeel zijn van onze wereld.

Ik wilde ook vooral de (door mij ingebeelde) gevolgen zoveel mogelijk beperken voor mijn dochter terwijl het juist mijn bedoeling is dat zij die gevolgen zelf beperkt of ze al stopt voordat ze er zijn. Ze heeft bijvoorbeeld veel games gespeeld en kreeg last van haar nek door langdurig in dezelfde houding te blijven zitten. Dat was reden voor mij om in gesprek te gaan met haar; ik liet haar zien dat ze haar lichaam tekort doet wanneer ze langdurig stil blijft zitten in dezelfde houding en dat beweging en afwisseling belangrijk zijn. Ze kon zo opgaan in een game dat ze vergat te eten en te drinken. Ook daar heb ik haar op gewezen.

Af en toe vraag ik aan haar wat ze aan het doen is op Social Media, wat haar interesse heeft. Door hierin oprecht te zijn en niet (ver)oordelend, deelt ze dit met mij. Op deze manier ontstaat er een gesprek waarbij ik haar perspectieven kan horen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik mijn dochter moet beperken in haar telefoon- en tablet gebruik en 1 uur per dag toe te staan en niet te zien, realiseren en begrijpen dat dit hypocriet is omdat ik zelf de hele dag door met telefoon en laptop bezig ben.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben hypocriet te zijn door mijn dochter 1 uur telefoongebruik toe te staan per dag terwijl ik er zelf de hele dag door mee bezig ben.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben bang te zijn door de gedachte dat mijn dochter niet meer buiten wil spelen wanneer haar gebruik van telefoon en tablet ongelimiteerd is en als gevolg van deze gedachte haar verwijten maak dat ze te lang op de bank hangt en ‘de echte wereld niet meer ziet’.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben bang te zijn als gevolg van de gedachte dat mijn dochter haar vriendinnen niet meer zal zien wanneer ze ongelimiteerd gebruik maakt van haar tablet en telefoon.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben bang te zijn door te denken dat ze de werkelijkheid uit het oog verliest.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien, realiseren en begrijpen dat technologie en dus social media onderdeel zijn van onze wereld en niet te zien dat de huidige generatie en volgende generaties op zullen groeien met technologie.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben zelf de werkelijkheid kwijt te raken door gedachten van angst te hebben over het tablet- en telefoongebruik van mijn dochter en niet te zien, realiseren en begrijpen dat zij over rede beschikt en we in gesprek kunnen gaan als ik iets constateer in haar gebruik  en zij zichzelf er mee tekort doet.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik als moeder controle moet hebben over wat mijn dochter wel en niet moet doen met betrekking tot telefoon- en tablet gebruik.

Ik realiseer mij dat mijn behoefte om controle te willen hebben en uitoefenen op mijn dochter voortkomt uit angst, de angst dat zij niet kritisch genoeg omgaat met haar social media gedrag zoals ik dat wel doe. De angst dat ik haar niet voldoende informeer wat ze wel of niet moet doen (met uitleg ervan).

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat mijn dochter niet in staat is om kritisch om te gaan met social media.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat mijn dochter precies moet doen wat ik ook doe; kritisch omgaan met social media.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik mijn dochter niet voldoende informeer over wat ze wel of niet moet doen op social media.

Ik zie, realiseer en begrijp dat het uiteindelijk de keuze van mijn dochter is hoe ze omgaat met social media en hoe vaak ze haar telefoon en tablet gebruikt.

Wanneer en als ik mezelf gewaar ben van gedachten van angst over telefoon- en tablet gebruik van mijn dochter, stop ik en adem. Ik onderzoek mijn gedachten en op hetgeen ik mij realiseer pas ik zelfvergeving en zelfcorrectie toe zodat ik weer helder richting kan geven aan de situatie.

Ik stel mezelf ten doel om in gesprek te gaan met mijn dochter wanneer ik zie dat ze haar lichaam tekort doet wanneer ze langere tijd achter haar tablet/telefoon zit en haar daar op te wijzen.

Ik stel mezelf ten doel om mijn dochter zelf keuzes te laten maken met betrekking tot telefoon- en tablet gebruik en social media (de voors en tegens heb ik al met haar besproken en zijn specifiek op haar afgestemd).

Ik stel mezelf ten doel om te zien, realiseren en begrijpen dat het mijn taak als ouder is om mijn dochter te voorzien van informatie over social media en telefoon/tablet gebruik en haar mee te geven dat ze zelf verantwoordelijk is voor de keuzes die ze daarin/daarmee maakt.

Ik stel mezelf ten doel om nieuwe inzichten/perspectieven over telefoon/tablet/social media met mijn dochter te delen.

Ik stel mezelf ten doel om steeds oprecht geïnteresseerd te zijn in wat mijn dochter zegt en doet over/op social media zodat onze communicatie hierover toegankelijk is en ik open kan staan voor haar perspectieven en zij voor de mijne. Op deze manier kan een echt gesprek zich ontvouwen.

 

 

 

Dag 311 vervolg (de autoritaire moeder)

In deze blog schrijf ik zelfvergeving en zelfcorrectie op de persoonlijkheid van de autoritaire moeder met betrekking tot het onderwerp ‘eten’, zie ook mijn vorige blog dag 310 de autoritaire moeder

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken te moeten bepalen voor mijn dochter wat ze wel of niet eet en dus de beslissing niet aan haar overlaat met als gevolg dat ze aan mij vraagt wat ze wel of niet mag eten en niet naar haar lichaam luistert.(mijn dochter is  bijna 11, ik heb haar op haar niveau enigszins geïnformeerd over hoe ze met voeding kan omgaan waardoor ze passende keuzes kan maken in hetgeen ze eet).

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben controle te willen uitoefenen op het eetpatroon van mijn dochter die voortkomt uit de angst dat ze niet voldoende voedingsstoffen binnen krijgt.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben angst te voelen dat mijn dochter niet voldoende voedingsstoffen binnen krijgt met als gevolg dat ik wil bepalen wat ze wel of niet eet.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mijn dochter te informeren over voeding en te verwachten dat zij hier zo mee omgaat als ik dat voor ogen heb.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken en te verwachten dat mijn dochter op dezelfde manier met voedsel omgaat als ik dat doe.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik mijn dochter nog niet kan loslaten in haar voedselkeuze uit angst dat ze teveel ongezonde dingen eet.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben invloed uit te willen oefenen op het eetgedrag van mijn dochter met als gevolg dat ze op mij gaat leunen en aan mij vraagt wat ze wel of niet mag eten en niet haar eigen keuzes leert maken.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien, realiseren en begrijpen dat ik mijn dochter haar eigen verantwoording ontneem wanneer ik bepaal wat zij wel of niet eet.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik niet goed genoeg ben als moeder voor mijn dochter.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik niet goed genoeg voor mijn dochter zorg.

Wanneer en als ik mezelf gewaar ben van het willen bepalen wat mijn dochter eet, stop ik en adem. Ik onderzoek mijn gedachten en op hetgeen ik mij realiseer, pas ik zelfvergeving en zelfcorrectie toe.

Ik zie, realiseer en begrijp dat ik voor mijzelf duidelijk kan maken welke informatie mijn dochter over voedsel moet weten; dit zet ik op papier en breng het over naar mijn dochter. De inzichten die ik over voedsel heb, deel ik ten alle tijden met haar.

Ik stel mezelf ten doel om voor mezelf op papier te zetten wat mijn dochter moet weten over voedsel en dit met haar te delen. Daarna laat ik haar los in de keuzes die ze zelf maakt.

Ik stel mezelf ten doel om mijn dochter uit te nodigen om zelf te gaan onderzoeken welke voeding zij het beste tot zich kan nemen.

Ik stel mezelf ten doel om mijn dochter verantwoording te laten nemen over haar eigen keuzes.

Ik stel mezelf ten doel om te zien, realiseren en begrijpen dat mijn dochter zorg draagt voor haar eigen lichaam.

Ik stel mezelf ten doel om inzichten die ik heb over voedsel met haar te delen.

Ik stel mezelf ten doel om mijn dochter te ondersteunen als zij vragen heeft over voeding.

Dag 310 de autoritaire moeder

opvoeden-doe-je-zo

Ik kan soms autoritair zijn als moeder. Met autoritair bedoel ik dat ik bepaal wat mijn dochter wel of niet eet, hoe ze wel of niet moet reageren tegen mij, hoe ze voor haar lichaam zou moeten zorgen en hoe ze met haar tablet en telefoongedrag om zou moeten gaan.

Ik zie de gevolgen van mijn invloed; dat zij op mij gaat leunen wat ze wel of niet ‘mag’ eten, dat ze haar keuzes laat afhangen van wat ik vind dat ze zou moeten doen, dat ik haar bestraffend toespreek wanneer ze iets tegen mij zegt wat mij niet aanstaat. Ik ontneem haar op die manier de verantwoording om zelf na te denken, om zelf keuzes te maken, om de gevolgen te ervaren van het eten wat ze neemt of de uren die ze met haar tablet en telefoon op de bank doorbrengt. En dat is nou net wat ik haar wil leren; hoe ze de voor haar juiste keuzes kan maken zodat ze voor zichzelf kan bepalen wat goed is voor haar. Dit doe ik vanuit de visie dat ieder mens uniek is en dat ik niet voor een ander kan bepalen wat goed voor hem of haar is, dat kan alleen diegene zelf, dus ook mijn dochter. Natuurlijk kon ze dat niet als baby en als klein kind en maakte ik de keuzes voor haar, al lette ik wel op hoe ze reageerde op voedsel.

Ze is nu bijna 11 en kent de wet van oorzaak en gevolg. Ik kan haar dus laten zien wat de gevolgen zijn van de uren die ze doorbrengt op haar telefoon of met haar tablet. Ik wijs haar ook op de mogelijkheid om dit zelf te onderzoeken. Ik heb dit een tijd geleden met haar doorgenomen en zeg nu tegen haar dat het haar keuze is hoe ze met haar telefoon en tablet omgaat. Wanneer ik zie dat ze de balans kwijt is tussen lichamelijke activiteit en de tijd die ze stil zittend doorbrengt met haar telefoon, dan wijs ik haar daar op. Dan nog blijft het haar keuze wat ze ermee doet.

Toch merk ik dat ik soms in een controle modus schiet en de autoritaire moeder naar boven komt die bang is. Mijn autoriteit/superioriteit komt voort uit controle willen houden uit angst; de angst om niet goed genoeg (inferieur) te zijn als moeder of te denken dat ik niet goed genoeg voor haar zorg. Ik zie ook dat ik invloed op haar wil uitoefenen, dat ze ziet wat ik belangrijk vindt voor haar toekomst. Dit alles uit zich soms in verwijtende en beschuldigende opmerkingen, ik laat haar weten dat ze teveel ‘snaait’ en te weinig echte voeding tot zich neemt en ‘dat ze meer in de virtuele wereld zit, dan in de realiteit’.

Enerzijds laat ik haar los en soms schiet ik weer in de controle modus. Ik zie dat ik haar helemaal kan loslaten op het gebied van voeding en telefoon/tablet gebruik, als ik voor mezelf bepaald heb of ik haar hier voldoende informatie over heb gegeven. Wat daarbij belangrijk is, dat ik mij ontdoe van de persoonlijkheid van de autoritaire moeder zodat ik helder richting kan geven aan de situatie met mijn dochter.

Zelfvergeving en zelfcorrectie schrijf ik in de volgende blog.

 

 

 

Dag 309 plotselinge overweldiging

Ogen, Psychologie, Angststoornis

Ik wil in deze blog een overweldiging, die zo goed als plotseling opkomt, onderzoeken. Om specifiek te zijn gaat het om een overweldiging die plaats vindt wanneer ik aan het praten ben over mezelf in gesprek met anderen.

In die gesprekken komt het soms voor dat het lijkt alsof ik niet verder kan praten, alsof ik ernstig vermoeid ben. Op het moment dat het gebeurt, voelt het alsof mijn keel wordt dichtgeknepen en mijn adem lijkt te stoppen. Het voelt heel naar en het lukt me niet om de oorzaak van de  intense ervaring te achterhalen, in het moment niet en later ook niet.

Ik vraag mijn buddy of er vermoeidheid in het spel is of dat er plotseling angst naar boven komt. Ze geeft aan dat wanneer het vermoeidheid zou zijn, mijn ademhaling vloeiend zou blijven en dus is er emotie in het spel.  Ze stelt voor dat ik in Eqafe zoek naar ‘anxiety’. (Anxiety in het Nederlands vertaalt is ‘angst’, ‘bezorgdheid’, ‘spanning’, ‘vrees’, ‘benauwdheid’).

Door te luisteren naar ‘The nature of Anxiety’ van Atlanteans, wordt mij meer duidelijk over wat mij is overkomen.

Anxiety is ongedefinieerd, het ontstaat spontaan en in de solar plexus en zit dicht tegen angst aan maar is meer geconcentreerd en intens. Het bewustzijn beweegt zo snel dat ik nooit of te nimmer kan zien in welk karakter, persoonlijkheid, herinneringen, emoties, of gevoelens mijn bewustzijn zal verschuiven. Herinneringen uit het verleden die in mijn onderbewustzijn zitten zorgen voor bezorgdheid, paniek, stress, nervositeit en angst.

Ik werd inderdaad volkomen verrast en overweldigd door de energie en intensiteit ervan. Ik zag niet wat er gebeurde of welke gedachten er aan vooraf gingen.

Wanneer ik de angst probeer te stoppen of tegen probeer te houden, zal dit moeilijk zijn omdat ik te maken hebt met 2,3 of 4 energieën tegelijkertijd. In het geval dat ik mij focus op 1 energie creëer ik een punt van survival tegen de andere energieën.

Het kost tijd, oefening, toewijding en discipline om onder deze relatie met energieën te komen. 

Wat ik kan doen is een lijst maken van minimaal 3 tot maximaal 5 voorbeelden uit mijn eigen ervaring waar ik nog steeds in de energie van angst, irritatie, verlangen, frustratie, paniek, ongerustheid of bezorgdheid ga. Ik beschrijf daarna specifiek het moment dat de anxiety op komt; in welk moment? wanneer, waarom, wat en wie?

In een volgende blog zal ik dit punt verder onderzoeken.

 

Dag 308 denken en zorgen maken over anderen

lonely-1510265_640

Iemand bracht in een gesprek een punt naar voren dat ik meteen herkende in mezelf;

Hoeveel tijd breng ik in gedachten door met het maken van zorgen over anderen? Hoeveel tijd breng ik in gedachten door met het wijzen op anderen die ‘verkeerd’ bezig zijn?

In mijn hoofd ben ik bezorgd over een bepaald persoon, zie en denk ik alleen slecht en negatief over diegene. Wat er dan gebeurt is dat ik de persoon ga benaderen zoals ik dat heb gedaan in mijn gedachten en breng ik datgene in die persoon naar boven….

In gedachten lijken anderen met hun fouten en issues, ogenschijnlijk slechter af te zijn dan mij….in plaats van hun te veroordelen kan ik ook kiezen om hen te ondersteunen, ze te begrijpen, geduld te hebben en een helpende hand uit te steken.

Wat ik zie en wil implementeren is dat wanneer ik een probleem constateer in iemand anders, ik ook gelijk een oplossing kan bedenken zodat ik die persoon daar mee kan helpen. Doe ik dat niet, dan creëer en veroorzaak ik meer problemen omdat ik dan zelf het probleem ben. Ik ontloop mijn verantwoording om naar oplossingen te zoeken.

Ik daag mezelf uit te stoppen met het denken aan de problemen van anderen en hierin te blijven hangen. In plaats daarvan ga ik in hun schoenen staan en stel ik mezelf de vraag; ‘als ik hun was, hoe zou ik mezelf dan op de best mogelijke wijze kunnen ondersteunen?’.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben in gedachten met bepaalde personen bezig te zijn, met name de problemen die zij hebben.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken aan bepaalde personen en hun problemen in gedachten zo groot te maken dat ik hun ook op die manier ga benaderen; als iemand met een groot probleem met als gevolg dat ik dat in hun naar boven breng.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben anderen te benaderen aan de hand van de problemen die ik zie in hun en niet te zien dat ik dat dan in hun naar boven breng.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien, realiseren en begrijpen dat ik het probleem ben als ik anderen benader met hun probleem en geen enkele poging gedaan heb om hun te begrijpen, te ondersteunen en geduld met ze te hebben.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mijzelf in gedachten te focussen op de problemen die ik zie in anderen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mijn verantwoordelijkheid niet altijd te nemen om in oplossingen te denken als ik een probleem constateer in anderen en hun dus niet kan ondersteunen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat anderen ogenschijnlijk slechter af zijn dan mij.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben een patroon te creëren waar ik denk in problemen en daar in blijf hangen, zonder dat ik oplossingen bedenk.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mijn verantwoording te ontlopen om in oplossingen te denken.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben door aan de problemen van anderen te denken, ik mezelf afleid van mijn eigen punten en proces.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben door mij bezorgd te maken over anderen, ik mezelf afleid van mijn eigen punten en proces.

Wanneer en als ik mezelf gewaar ben van het denken aan de problemen die ik in anderen zie en ik niet direct een oplossing bedenk, stop ik en adem. Ik zie, realiseer en begrijp de gevolgen die ik veroorzaak als ik mezelf hierin niet stop en dus zal ik mezelf door mijn weerstand heen duwen om direct naar een oplossing voor het probleem te zoeken.

Ik stel mezelf ten doel om wanneer ik een probleem zie in iemand anders, in zijn of haar schoenen te gaan staan, hun te begrijpen, te ondersteunen en hierin geduld te hebben.

Ik stel mezelf ten doel wanneer ik een probleem constateer in mezelf of iemand anders, ik hiervoor binnen een dag een oplossing bedenk.

Dag 307 een interessante ontdekking

discover

Ik ben uit een comfortzone gestapt; ik heb mezelf altijd gezien als iemand  die het erg prettig vond om alleen te zijn.  In mijn proces wil ik ontdekken hoe het is om echt  ‘samen’ te zijn en hoe ik dat op zo’n manier kan invullen dat dit het beste is voor iedereen in mijn omgeving.

Ik realiseer mij dat ik als kind veel op mijn kamer zat en dat als prettig heb ervaren omdat ik niet wist hoe ik moest omgaan met de stress van mezelf en die van de rest van het gezin in huis. Op mijn kamer had ik dan alleen te dealen met de stress die ik in mezelf ervaarde en werd ik niet ook nog geconfronteerd met de stress van de anderen.

De overtuiging dat ik ‘tijd alleen nodig heb’, is  inherent verbonden aan ‘een stressvolle omgeving’. Ik zie nu dat ik niet wist hoe ik met stress om moest gaan en het daarom dacht te kunnen ontlopen door ervoor te vluchten. Dit was niet zo, de stress woedde gewoon door in mij, ook toen ik alleen op mijn kamer zat.

Ik leef nu 10 jaar alleen met mijn dochter en het is pas recent dat ik de overtuiging helemaal los kan laten dat ik ‘tijd voor mezelf nodig heb’. Mijn dochter en ik leven in veel mindere mate in stress, we zijn op elkaar afgestemd en wanneer er een issue speelt tussen ons, dan is die snel opgelost. Dit had niet kunnen ontstaan als ik niet mijn proces in Desteni was gaan lopen. Hier heb ik de tools gekregen om op een effectieve manier stress te voorkomen of om er mee te dealen mocht het opkomen.

Ik heb de keuze gemaakt om de overtuiging los te laten omdat ik mij realiseer dat ik hem niet nodig heb en het mij limiteert in wie ik ben. Het was interessant te merken dat ik pas geleden een paar dagen alleen thuis was en ik dit voor het eerst als saai heb ervaren en mensen om me heen wilde hebben. Ik hoef en wil niet meer terug naar mijn comfortzone van ‘alleen denken te moeten zijn’.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben als kind te denken dat ik de stress in mezelf en in huis kan ontlopen door naar mijn kamer te vluchten.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik alleen moet zijn om even bij te komen van alle stress, terwijl dit niet lukt omdat ik er geen richting aan weet te geven en het dus zinloos is om alleen te zijn omdat ik ook dan de stress ervaar die zich in mij bevindt.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben de overtuiging dat ik tijd alleen nodig heb, decennia lang vast te houden, ook wanneer ik inmiddels in  een omgeving woon waar relatief veel ontspanning en harmonie is.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mezelf tekort te doen door te denken dat ik tijd alleen nodig heb en mij daardoor afzonder van anderen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat wanneer ik mezelf afzonder van anderen, ik mij kan ontdoen van stress. Ik zie, realiseer en begrijp dat ik de instrumenten heb om stress te voorkomen in mezelf en dat het niet uitmaakt of ik alleen ben of met anderen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben door te denken dat ik tijd voor mezelf nodig heb, ik mijn dochter uit logeren stuur zodat ik de door mij ingebeelde en bedachte stress kan uitleven terwijl die er in realiteit allang niet meer is.

Natuurlijk hoeven mijn dochter en ik niet altijd bij elkaar te zijn, het verschil is dat het nu een keuze is die in overleg gemaakt wordt om alleen te zijn of met anderen en niet meer een ingebeelde ‘must’.

Wanneer en als ik mij gewaar ben van de gedachte dat ik tijd voor mezelf nodig heb, stop ik en adem. Ik realiseer mij dat hieraan ten grondslag oude geconditioneerde gedachten hangen die ik zal onderzoeken en er zelfvergeving en zelfcorrectie op toe zal passen.

Ik stel mezelf ten doel om te zien, realiseren en begrijpen dat ik alleen kan zijn en dat dit nu een keuze is.

Ik stel mezelf ten doel om te onderzoeken in welke comfortzones ik zit en mezelf te verruimen door de keuze te maken om eruit te stappen.